Read without ads and support Scribd by becoming a Scribd Premium Reader.
See Premium Plans
 
ANG ALAMAT NG SAGING
Noong unang panahon, may isang kaharian ng luntiang mga bukid,malinaw na mga batis at asul na mga burol sa Lanao. Pinamumunuan ito ngisang maganda, mabait at napakarunong na prinsesa kaya ginagawa ngkanyang nasasakupan ang lahat upang mapaligaya siya.“Pasaganain natin ang ani sa ating mga bukirin,” wika ng mga lalaki.“Sa gayon, maliligayahan ang ating reyna.”“Panatilihin nating malinis ang ating mga kabahayanan at maayos angating mga tahanan,” wika naman ng mga kababaihan. “Sa gayon,ikararangal tayong lahat ng ating reyna.”“Maging masunurin at magpakabait tayo,” sabi ng mga kabataan. “Sagayon, palagi tayong mamahalin ng ating mga magulang at ng reyna.”At ginawa nilang lahat ang kanilang ipinangako. Sinunog ng mgakalalakihan ang kanilang mga sabungan at sugalan at gumawa sa mga bukidsa buong maghapon. Pinanatiling malinis at makintab ng mga babae angkanilang tahanan. Nagpakabait nang husto ang mga kabataan kaya itinaponnang lahat ng mga magulang ang kanilang pamalong patpat, samantalangitinurong mabuti ng mga guro ang mga araling nararapat ituro sa mga mag-aaral.Lumipas ang mga taon at patuloy ang reyna sa pamumuno nang nag-iisa.Ngunit may isang taong hindi nasisiyahan sa kaharian. Isa siyangmasamang pinsan ng reyna. Nais niyang siya ang mamuno sa kaharian atnag-isip ng maraming masasamang bagay upang maagaw ang trono ngreyna.Marami pang taon ang nagdaan. Nag-iisang pinamumunuan ng reynaang kaharian. Napakaraming mangingibig mula sa ibang mga bansa, mgahari at prinsipe ang nagmamakaawa sa kanyang pag-ibig, ngunit sinagot silang reyna ng: “Kapag tinanggap ko ang isa sa inyo, magagalit ang iba.Magkakaroon ng digmaan. Mamabutihin ko pang manatiling walang asawaat maging payapa ang aking kaharian kaysa mag-asawa at maging dahilanng kaguluhan.”Samantala, lihim na may pag-ibig ang masamang pinsan ng reyna saisa sa kanyang mga mangingibig. Nagbalak siya at binulungan niya ito:“Bakit ka nagsasayang ng oras? Mahal ka ng pinsan kong reyna. Hindilamang niya matanggap ang iyong pag-ibig sapagkat maglulunsad ngdigmaan ang iba niyang mangingibig. Dalhin mo rito ang iyong mga kawalat ipapatay mo ang iyong mga karibal at ang mga guwardya ng reyna.Pasukin mo ang lungsod, at magiging iyo ang reyna at ang kanyangkaharian.”Pinaniwalaan siya ng mangingibig at matuling umuwi sa kanyangbayan. Tinipon niya ang pinakamahuhusay niyang mga sundalo at nagbaliksa kaharian ng reyna.
 
Isang matingkad na kulay ng ibong may mahiya, ang Nori, angnakarinig sa pataksil na pakana ng pinsan ng reyna at ng mangingibig.Lumipad ang Nori sa may bintana ng reyna, iwinasiwas ang kanyang mgapakpak at nagsabi: “Pakinggan ninyo ako, mahal na reyna. May nais akongsabihin sa inyo.”“Magsalita ka,” sagot ng reyna.“Dapat po ninyong malaman na may balak ang isa ninyongmangingibig na patayin ang lahat niyang karibal at ang inyong mgaguwardya. Binabalak din po niyang agawin kayo nang sapilitan at pakasalankayo. Ngunit hindi iyan ang lahat. Nais ng inyong pinsan ang inyong koronaat hindi siya titigil hangga’t hindi niya kayo napapatay at nakakamit ang pag-ibig ng inyong asawa.”Matapos makapagsalita ay lumipad nang papalayo ang ibong maymahiya. Lubhang nabahala ang reyna.“Aba,” hinagpis niya, “sinikap kong pamunuan ang aking kahariannang buong husay at katalinuhan. Sinikap kong mabigyang-kasiyahan angaking mga tauhan sa lubos ng aking makakaya. Ngunit ang sarili kongpinsan pala ang magtatraydor sa akin”.Natigib ng kalungkutan ang kanyang puso. Buong pait siyangnanangis na parang madudurog ang kanyang puso, ngunit hindi niyaipinakita ang kanyang pighati kaninuman.Nang sumapit ang gabi, inutusan niya ang lahat ng nasa palasyo – mgakatulong, mensahero, at mga guwardya – na lumabas sa bakod ng palasyo.Nag-alinlangan ang mga tao kung bakit gumawa ng ganoong pakiusap angreyna, subalit naisip nilang may mainam na dahilan ang reyna sapagkat walapa siyang nagagawang anumang bagay na hindi makatarungan.Nang makalabas na ang lahat, kinulong ng reyna ang sarili sa kanyangsilid at sinilaban niya ang silid. Mabilis na kumalat ang apoy sa iba pangmga silid. Nakita ng mga tao ang apoy at tinangka nilang apulahin ito.Ngunit isinusi ng reyna maging ang mga pinto ng palasyo kayat natupok siyakasama ng buong palasyo.Ipinagluksa ng mga tao ang pagkamatay ng kanilang reyna. Nagtayosila ng magarang bakod sa palibot ng kanyang mga abo. “Nararapat natinsiyang dakilain sapagkat minahal nila tayo ng lubos,” wika nila.Isang umaga, hindi pa natatagalan pagkaraan noon, isangmahiwagang halaman ang lumitaw sa bunton ng mga abo. Malalakingpahaba ang berde nitong mga dahon na nakakapit sa isang tuwid na puttingsanga. Walang tinik sa katawan ng puno at iwinasiwas sa hangin ang mgadahon nito.Nakilala ang halaman bilang saging. “Ito ay ang ating reyna,” sabi ngmga tao sa isa’t isa. “Nabuhay siyang muli.” Tumubo ang halamang saging at hindi nagtagal, isang hugis-pusongbulaklak ang lumitaw mula sa ubod nito. Hubog-daliring mga bunga anglumitaw mula sa mga bulaklak nito. Nang mahinog ang bunga, tinikman itong mga tao at nagsabi: “Napakasarap! Handog ito ng ating reyna sa atin.”
Search
Search History:
Searching...
Result 00 of 00
00 results for result for
  • p.
    • Notes
    Load more