¶
ƒ√™∂°°π™∂π™…
Να ποιοι είναι οι αρχιερείς τούσύγχρονου σκοταδισµού
,
δηλαδή της συσκότισης
:
δενυπόσχονται στους απελπισµέ-νους σκλάβους βασιλείες ου-ρανών και πιλάφια παραδείσων
,
αλλά µεγαλύτερη εκµετάλλευσηεδώ και τώρα
–
µόνο που το πε-ραιτέρω ξεζούµισµα το γαρνί-ρουν µε χάντρες και τοσερβίρουν µε δολώµατα
.
Απότον λαό τηρούν απόσταση α-σφαλείας βέβαια
,
αφού καιεπίγνωση κινδύνου έχουν καιεµπειρία από διαβούλια κάθεείδους
:
συνόδους κορυφής
,
τζιτέτοια
,
τζι από κείνα
,
λέσχες µπίλντεµπεργκ
,
συνέδρια πρα-κτόρων
,
κονκλάβια φιλαν-θρώπων και βάλε
.•
Ακούγοντας τον Παπανδρέουθα ανατρίχιαζαν και οι αλητόγα-τοι
,
αν την περασµένη Τετάρτητα όργανα προστασίας τουπολίτου τούς επέτρεπαν να νια-ουρίζουν στη Βασιλίσσης Σο-
Σ
ε τιµή ευκαιρίας 870 εκατοµµυρίων ευρώ εφάπαξ έναντι 11,1 δισ. ευρώ κερδών προ φόρουπου είχαν 300 επιχειρήσεις και τράπεζες µόνοτο 2008, ο Σύνδεσµος Βιοµηχάνων ξοφλάει, µια γιαπάντα, το «χρέος του απέναντι στην κοινωνία»!Αυτό επί της ουσίας αποδέχτηκε, γεµάτος συγκίνησηκαι χαρά, ο πρόεδρος του ΣΕΒ ∆ασκαλόπουλοςεγκρίνοντας την… επιβολή έκτακτης εισφοράς σεεπιχειρήσεις και τράπεζες που ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονοµικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Τόσο οΣΕΒ όσο και ο ίδιος ο υπουργός στο παρελθόν είχανταχθεί επανειληµµένα κατά της έκτακτης φορολόγησης των κερδών των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Φαίνεται, όµως, πως υπερίσχυσε η λογική (!),το αίσθηµα δικαίου (!), ο πόθος της κυβέρνησης καιτου ΣΕΒ για «δίκαιη αναδιανοµή του εισοδήµατος»,ο πόθος για «µια δίκαιη κοινωνία υπέρ τωνπολιτών» και άλλες αρλούµπες που ακούµε τελευταία. Γι’ αυτό ήταν λιτή και... συγκινητική (κατά τοσεµνά και ταπεινά) η ανακοίνωση του προέδρου τωνεργοδοτών: «
Η επιχειρηματική τάξη γνωρίζει την έκτακτη ανάγκη στην οποία βρίσκεται ο τόπος καισυμβάλλει με την έκτακτη εισφορά στην προσπάθειααντιμετώπισης του δημοσιονομικού εκτροχιασμού
».Εκτακτος ο ∆ασκαλόπουλος! Εκτακτος και ο ΣΕΒ!Από τους εργαζόµενους τώρα περιµένουν, τόσο οΣΕΒ όσο και η κυβέρνηση, να εκπληρώσουµε και τιςδικές τους «υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία».Με τακτικές και έκτατες εισφορές πολλών δισ. ευρώ(µόνιµου πάντα χαρακτήρα), µε τακτικές (ετήσιες ήµηνιαίες) περικοπές σε µισθούς και συντάξεις (καθόλου εφάπαξ) και, κυρίως, µε την «υποχρέωσή µας νατο βουλώνουµε και να πληρώνουµε» πάντα και παντού. Γιατί οι βιοµήχανοι και οι εργοδότες εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην κοινωνία!Το ίδιο και η κυβέρνηση που ξεµπερδεύει µε εξευτελιστικές επιδοτήσεις «κοινωνικής αλληλεγγύης»,ώστε να µη θαφτούν κάτω από τα όρια φτώχειας 2,5εκατοµµύρια πολίτες.Στόχος του κλίµατος «αυτοθυσίας» του κεφαλαίου που καλλιεργείται από όλα τα κέντρα αποφάσεων και παραπληροφόρησης είναι η συγκράτησητων διεκδικήσεων των εργαζοµένων. Στόχος είναι ναµπει χαλινάρι στην εργατική τάξη, στους εργαζόµενους και τις διεκδικήσεις τους. Γιατί τώρα την «κρίσηπληρώνει (και) το κεφάλαιο». Ακυρώνοντας «επιθετικά» ρεφορµιστικά αιτήµατα δεκαετιών, αχρηστεύοντας «επαναστατικά» προγράµµατα, στρατηγικές και τακτικές «αντεπίθεσης» µιας Αριστεράς που,στην καλύτερη περίπτωση, φαίνεται να µη ξέρει µε τικαι ποιον έχει να κάνει. Πρόκειται όµως για ψίχουλακαι όχι για πραγµατική «επιστροφή των κλεµµένων»από το κεφάλαιο, αντιτείνουν οι επιµένοντες ρεφορµιστικά. Ψίχουλα, αρκετά όµως για να συγκρατούνκαι να αφοπλίζουν τις εργαζόµενες µάζες. Μονάχαµικρά πηδηµατάκια σκέψης χρειάζονται για τονκατήφορο: από το «να πληρώσει το κεφάλαιο» στονα πληρώσει και το κεφάλαιο! ∆ηλαδή, από το «ναπληρώσουν και οι εργαζόµενοι» στο να πληρώσουνµόνο οι εργαζόµενοι, πράγµα που συµβαίνει µέχριστιγµής. ∆εν είναι, εποµένως, να απορεί κανείς πουέως τώρα ένα µονάχα «µέτωπο αντίστασης» υπάρχειαπέναντι στη δεκτικότητα του ΣΕΒ να καταβάλειτην έκτακτη εισφορά των κερδοφόρων επιχειρήσεων; Είναι ένα ισχυρό µέτωπο των «άλλων» βιοµηχάνων που αισθάνεται ριγµένο. Που θεωρεί απαράδεκτο να αντιµετωπίζονται, έστω και στο ελάχιστο, σαν λαουτζίκος. Που έχουν «δικαίωµα» στοσύνολο των κερδών, στο συνολικό καρπό της εκµετάλλευσης των εργαζοµένων και ας γίνει ό,τι θέλει.Ούτε που βλέπουν πέρα από την κερδοφόρα µύτητους και κάτω από το βάρος της «ευεργετικής» ανταγωνιστικότητας αδιαφορούν για τον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσµο (για τον κόσµο της εργασίας ούτελόγος, φυσικά). Κινούνται µε καύσιµο το άγχος καιτη λαιµαργία που προκαλεί ο ανταγωνισµός της αγοράς, του γρήγορου και άµεσου κέρδους. Ωστόσο,όλοι και όλες οι κοινωνικές προτάσεις (κεντροδεξιές,κεντροαριστές… κεντροεπαναστατικές) που πέφτουνστο τραπέζι ευαγγελίζονται την αναθέρµανση της«παγωµένης» αγοράς, τη µείωση της ακρίβειας, τονπεριορισµό της ανεργίας ώστε να πουλούν ταπροόντα τους µε κέρδος και υπεραξία οι κεφαλαιοκράτες, να καταναλώνουν ικανοποιητικά οι εργαζόµενοι και η αγορά να βρίσκει µια θέση στον ήλιο ναζεσταίνεται. Μόνο που η υπεραξία και η αδικία δενπραγµατώνονται στο επίπεδο της «παγωµένης ήζεσταµένης» αγοράς. Η υπεραξία και η αδικία γεννιούνται στην παραγωγική διαδικασία. Γι’ αυτό δεναρκεί να δώσει χρήµατα ο ΣΕΒ, πολλά ή λίγα, για να‘χουµε µια «δίκαιη» αναδιανοµή εισοδήµατος καικατανάλωσης. Ας µην ξεχνάµε όµως ότι, σε κάθεπερίπτωση, τα χρήµατα που ενδεχοµένως δώσει οΣΕΒ δεν είναι «ζεστό χρήµα» στα χέρια των εργαζοµένων. ∆εν το προβλέπει, άλλωστε, η διαδικασία. Ταχρήµατα πάνε στο κράτος ως έκτακτη εισφορά. Καιείναι απαντηµένο ερώτηµα (παρά τις εκλογές, παράτη νίκη του ΠΑΣΟΚ) για ποιον δουλεύει αυτό τοκράτος.
•
Η πασοκική επιχείρηση Κου-κούλα εξελίσσεται ακαθέκτως
(
και όποιος εργαζόµενος γκα-βωθεί
,
κέρδος είναι για τοσύστηµα
).
Η νέα διακυβέρνησηπαραµένει ανοιχτή
,
ενώ ο προϋ-πολογισµός
–
και µόνο µε τους έµµεσους φόρους
–
φέρνει τηνεπιπρόσθετη ακρίβεια που εξα-ναγκαστικά
,
µε τον σουγιά τουευρώ στον σβέρκο
,
κλείνει τηνόρεξη των περισσότερων αν-θρώπων
(
ντόπιων και µετανα-στών
).
Οι δρόµοι αποκλείονταιµε κλούβες για τους ανθρώπους
(
ντόπιους και µετανάστες
),
επειδή µέσα στο Μέγαρο Μου-σικής
,
σε κρεσέντο υποκρισίας
,
το
«
Παγκόσµιο Φόρουµ για τηΜετανάστευση και την Ανά-πτυξη
»
διατυµπανίζει τηνανοιχτή
…
αγκαλιά του σταθύµατα των ιµπεριαλιστικώνπολέµων και των λεηλατηµένων χωρών
.
Καθήκον μας το ξεκουκούλωμα
φίας και στα πέριξ του ΜεγάρουΜουσικής
: «
Η οικογένειά µουκαι εγώ ήµασταν για χρόνια µε-τανάστες και έχουµε εµπειρίαπροσφυγιάς
».
Τι ξετσίπωτηπροσβολή στο πρόσωπο της κάθε Κούνεβα
–
διαχρονικά
–
ναλες ότι η Μάργκαρετ σφου-γγάριζε πατώµατα
,
ότι του Ανδρέα πιάστηκαν τα νεφράτου στο γιαπί όπως του Χάσανή ότι του κάηκαν τα πλεµόνιαστα βέλγικα ορυχεία όπως τουΒασίλη ή ότι γέρασε στις γερµα-νικές φάµπρικες όπως ο Μάριο
!
Τι ντροπή ακόµα και ναυπαινίσσεσαι ότι
«
η οικογένεια
»
µαράζωνε από τον καηµό της πατρίδας
!
Αλλά
,
είπαµε
,
ηεπιχείρηση Κουκούλα είναιαχαλίνωτη
.•
Η πράσινη ανάπτυξη είναι ταεπιπλέον δάνεια ώστε να δουλέ-ψει εις βάρος µας η κρατικήµηχανή
,
τα δάνεια επί δανείων
,
τα µε βαρύτερο επιτόκιο
,
είναι
Η οικονομία τζόγος
Θυσίες απ' όλους, ή αλλιώς... η χειρονομία μετράει
το στρωµένο κόκκινο χαλί γιανα ξεκουράζουν οι λογής Αλµούνια το ποδάρι τους ύστερα από το άγριο ποδοπά-τηµά µας
.
Η πράσινη ανάπτυξηείναι οι πενταροδεκάρες στους
2,5
εκατοµµύρια φτωχότερους Έλληνες
,
αυτό το
…
µέγα έλεος που καθηµερινώς χαρίζει στους πεινασµένους όλο το σουσάµι
(
το αφεντικό τρελάθηκε
!)
ενός κοτζάµ αδάγκωτου κουλουριού
.
Μα
,
προπάντων
,
η πράσινη ανά-πτυξη είναι η
«
έκτακτηεισφορά
»
των µεγάλων επιχει-ρήσεων διά της οποίας οι καπι-ταλιστές γλιτώνουν τη µόνιµηφορολόγηση και γι
'
αυτό χα-ρούµενοι πετάνε τη σκούφιατους
.
Όχι την κουκούλα
.•
Το ξεκουκούλωµα καπιταλι-στών και πολιτικού τους προ-σωπικού είναι δουλειά δικιάµας
.
Του λαού
.
Ανάγκη άµεση
.
Μας υποβάλλει τις πολιτικές
.
Καιεπιτάσσει τη δράση
.
Ο ΟΠΑΠ με κέρδος985.500.000 ευρώ προφόρου το 2008 κατατάσσε-ται στην πρώτη θέση τωνπιο κερδοφόρωνελληνικών επιχειρήσεων,πάνω από την Εθνική Τρά-πεζα, πάνω από τηνCosmote, τον (γερμανικό)ΟΤΕ, πολύ πιο πάνω απότην Τιτάν και άλλες βιο-μηχανίες που αποτελούντους τελευταίους παραγω- γικούς τομείς σε προϊόντακαι υπηρεσίες μιας χώραςσε αποβιομηχάνιση. Τιπαράγει ο ΟΠΑΠ; Αέρακοπανιστό τυλιγμένο μεελπίδες για τον επόμενοτυχερό εκατομμυριούχο!Εξαπάτηση των πολλών σεένα παιχνίδι απάτης καιαυταπάτης όπου μονάχα οένας (και αυτό όχι πάντα)μπορεί να είναι ο τυχερός.Για τον ΟΠΑΠ, που βγαίνειπάντα κερδισμένος, δισε-κατομμύρια κέρδη μέσωτης συνειδητής εξαπά-τησης κυρίως φτωχώνανθρώπων. Κι όλα με τηβούλα ενός κράτους ευημε-ρίας του ενός. Ο (κρατικός)τζόγος πρώτος σε μια κοι-νωνία ανάπτυξης… τουτυχαίου και της μιζέριας.
Leave a Comment