• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
g j w i e l i n g a
 – 
h e t w o n d e r l i j k e l e v e n v a n m i j n z u s
19.Om half twaalf is het huis leeg. Het ging inderdaad allemaal erg snel. Alleen mijnrugzak staat er nog met de tekening. De verhuizers hadden bubbeltjesplastic enplakband. Ik moet morgen maar kijken hoe dat gaat met vliegen. Ik neem aan dat hetgeen probleem is en anders kan het papier er snel uitgehaald zag ik al.Lege kamers. Is er iets troostelozer dan dat? Ik hoop dat de volgende bewonershier een goeie tijd gaan hebben. Ik kijk nog even overal om er zeker van te zijn dat erinderdaad niets meer van waarde achterblijft. Zelfs het douchegordijn ismeegenomen door de verhuizers en de plantenbakken op de balkons. Ik kijk in mijnrugzak. In het zijvak zitten mijn paspoort en de enveloppe met tienduizend euro,bovenop mijn kleren de opa Bert beer. Ik stap buiten de deur. Draai het lege huis opslot en wandel de trap omhoog. De buurvrouw neemt de sleutels in ontvangst engeeft me nog een zoen. Dan ga ik naar beneden. De deur klapt achter me dicht. Ikheb een kamer geboekt in het Krasnapolski. Daar wilde ik altijd nog eens een nachtdoorbrengen.Om drie uur sta ik, na een bad, in een tochtige straat in de Staatsliedenbuurt. Ik belaan bij Bos. De deur heeft een zoemer. Ik druk hem open en ga de smalle steile trapdie fel paars is geschilderd omhoog. Op de derde verdieping woont de laatste mensdie Lin levend heeft gezien. Er hangt een poster van Neuschwanstein op de tweedeverdieping en er staan schoenen voor de deur.
ʻ
Nog eentje hoger.
ʼ
Hoor ik boven me. Als ik boven ben staat de deur op een kier. Hijgaat een stukje open en een vrouwenhoofd met een strakke kaaklijn kijkt om dehoek.
ʻ
Ah, daar ben je. Mijn katten mogen er niet uit, anders worden ze doodgeslagendoor mijn onderburen,
ʼ
verklaart het vrouwengezicht. Ik pers me door de smalledeuropening en sta plotseling oog in oog met de vrouw die me binnenliet.
ʻ
Was het gemakkelijk te vinden?
ʼ
vraagt ze. Twee katten cirkelen met opgehevenstaarten om haar benen. De vrouw draagt bergschoenen, een iets te strakke broeken een los lichtgeel T-shirt. Om haar nek hangt een kruisje. Ze heeft een lange neken lange armen. Haar gezicht heeft iets hards, maar dat kan komen door haar bredekaaklijn of door het herenkapsel.
ʻ
Ik ben trouwens Mieke,
ʼ
stelt Mieke zich voor.
ʻ
Als je wilt, ik heb net thee gezet. Hieris de woonkamer,
ʼ
wijst ze me door een deur. Het is een klein kamertje en op dekozijnen na, helemaal gestript. Er staat een donkerrode afgesleten bank in een hoekmet een schemerlamp ernaast. Er tegenover, in de andere hoek, staat een kleinhouten tafeltje met twee witte keukenstoelen. Op één van de stoelen ligt eenlapjeskat te slapen.
ʻ
Sorry voor de rotzooi,
ʼ
zegt Mieke als ze weer binnenkomt met twee glazen bekersthee.
ʻ
Heb je suiker in je thee?
ʼ
Ik schud nee. En zie een stuk papier aan de muurhangen met een paar artistieke vegen verf. Tenminste, ik neem aan het artistiekbedoeld is. Mieke zegt er niets over. Ze jaagt de lapjeskat van de stoel die zichuitgebreid uitrekt, voor ze mokkend naar de bank vertrekt.
ʻ
Vertel maar,
ʼ
zegt ze terwijl ze me onderzoekend aankijkt.Het is een rare situatie leg ik uit en merk dat ik stamel. Mieke probeert te helpen doorme te onderbreken met directe vragen.
ʻ
Je wilde me zien. Waarom? Om de persoon te zien die je geliefde heeft overreden?
ʼ
 
ʻ
Nee, nee.
ʼ
Ik kan moeilijk uit mijn woorden komen.
ʻ
Waarom dan?
ʼ
Bakker zei dat je een boodschap had van dat meisje bij Abcoude.62
 
g j w i e l i n g a
 – 
h e t w o n d e r l i j k e l e v e n v a n m i j n z u s
Dat meisje bij Abcoude.
ʻ
Ja, dat was mijn zus.
ʼ
 
ʻ
Luister, ik heb helemaal geen tijd om met deze onzin bezig te zijn,
ʼ
Mieke staat opmet haar handen in haar zij.
ʻ
Als je niets te vertellen hebt, dan heb ik liever dat jeweggaat. Dit gaat nergens naar toe.
ʼ
Haar stem heeft iets verwijtends.Ik pak de enveloppe uit mijn binnenzak en leg hem op tafel.
ʻ
Mijn zus wilde graag dat je dit aanneemt.
ʼ
Mieke gaat weer zitten.
ʻ
Wat is dit? Een grap? Heb je een verborgen camera bij je? Wat?
ʼ
 
ʻ
Nee, ik besef me nu ook dat het bizar is,
ʼ
hakkel ik.
ʻ
Maar in haar afscheidsbriefvroeg mijn zus de machinist dit te geven.
ʼ
Ik schuif de nog onaangeraakte envelopperichting Mieke. Ik durf haar niet aan te kijken. Wat dacht Lin toen ze dit verzon?Argwanend zit Mieke me aan te kijken.
ʻ
Ik vind dit heel vreemd. Maar goed, als dit de laatste wens van een overledene is.
ʼ
 Ze pakt de enveloppe en doet hem open. Dan kijkt ze mij aan.
ʻ
Dit is heel veel geld.
ʼ
 
ʻ
Ik weet het.
ʼ
 
ʻ
Hier klopt iets niet.
ʼ
 Iedereen op televisie is altijd superblij als iemand langskomt met een enveloppe ofeen groot bord met een rond getal erop. Waarom is argwaan mijn deel vandaag? Ikmerk dat ik begin te zweten.
ʻ
Mijn zus heeft zelfmoord gepleegd,
ʼ
probeer ik uit te leggen.
ʻ
Dat hoef je mij niet te vertellen, ik zag hoe ze met haar armen wijd op de spoorbaanstond.
ʼ
Even zie ik Lin in een flits.
ʻ
Precies,
ʼ
zeg ik.
ʻ
Daarom.
ʼ
 
ʻ
Juist ja.
ʼ
Mieke trekt een heel bezorgd gezicht.
ʻ
Wat was er dan aan de hand met je zus?
ʼ
 
ʻ
Gewoon,
ʼ
zeg ik en ik probeer een ontspannen gezicht te trekken,
ʻ
ze wilde dood.
ʼ
 
ʻ
Waarom wilde ze dood?
ʼ
 
ʻ
Ze kon het niet meer aan.
ʼ
 
ʻ
Wat kon ze niet meer aan?
ʼ
Ik voel me alsof ik in een kruisverhoor terecht bengekomen. Ik zie hoe de twee andere katten met hun staarten nog steeds fier in delucht de kamer binnenkomen. Nonchalant nieuwsgierig.
ʻ
Ze kon het niet meer aan. Het leven. Het gebruikt worden. Het gebruiken en gebruiktworden.
ʼ
Mieke is stil.
ʻ
Dan kan ik dit niet aannemen.
ʼ
Ik snap het niet.
ʻ
Ik kan dit niet aannemen,
ʼ
herhaaltMieke.
ʻ
Het is leuk geprobeerd maar ik trap er niet in.
ʼ
Nu snap ik het nog minder.
ʻ
Dit is geen valstrik of zo, gewoon iemand die dood wilde...
ʼ
 
ʻ
En die mij wil vergoeden voor het besturen van de trein waar ze onder is gekomen.Sorry, maar ik kan het niet aannemen.
ʼ
 
ʻ
Hoezo dan niet?
ʼ
vraag ik, maar Mieke is bruusk opgestaan. Ze houdt de deur voorme open.
ʻ
Dank je wel voor je bezoek. Het was... Hoe zal ik het zeggen. Een openbaring?
ʼ
Ikbesluit niet aan te gaan dringen. Ik pak de enveloppe van tafel en begrijp devernedering. Ik schaam me diep.
ʻ
Het spijt me verschrikkelijk,
ʼ
weet ik nog uit te brengen.
ʻ
Het is al goed,
ʼ
zegt Mieke monter.
ʻ
Kan iedereen overkomen.
ʼ
Ik trek mijn jasje rechten doe de enveloppe weer in mijn binnenzak.
ʻ
Wat zal ik met het geld doen?
ʼ
vraag ik licht radeloos.
ʻ
Weet ik veel,
ʼ
Mieke haalt haar schouders op.
ʻ
Aan een goed doel schenken? Jekomt vast wel ergens op. Je ziet eruit als een slimme jongen.
ʼ
Ze houdt de deur opeen kier en laat me eruit.63
 
g j w i e l i n g a
 – 
h e t w o n d e r l i j k e l e v e n v a n m i j n z u s
De deur gaat dicht, terwijl ik nog
ʻ
dank je wel
ʼ
wilde zeggen. Precies begrijpend water zich net heeft afgespeeld wankel ik de trap af. Een goed doel. Een goed doel.Welk goed doel? Zonder doel loop ik over straat. Ik zie een bank. Ik loop naarbinnen.
ʻ
Waarmee kan ik u helpen?
ʼ
vraagt een strak in het blonde permanent zittendemevrouw van middelbare leeftijd in een grijs pak met fel gekleurd sjaaltje om haarnek gedrapeerd.
ʻ
Ik wil graag wat geld storten,
ʼ
kondig ik aan.
ʻ
Mag ik vragen hoeveel?
ʼ
 
ʻ
Tien mille,
ʼ
zeg ik onverschrokken.
ʻ
Wacht u hier maar even, dan ga ik iemand halen die u verder kan helpen,
ʼ
glimlachtde mevrouw. Of ik een kopje koffie wil.
ʻ
Nee, dank u.
ʼ
 Een meisje met een onnozele blik in haar ogen komt me begroeten.
ʻ
Ik hoorde dat u wat geld wilde storten?
ʼ
 
ʻ
Ja graag.
ʼ
 
ʻ
Ik hoorde dat het een aanzienlijk bedrag is?
ʼ
 
ʻ
Dat hangt er vanaf wat je aanzienlijk noemt,
ʼ
sprak de kakelverse miljonair.
ʻ
U heeft het geld bij u?
ʼ
 
ʻ
Dat klopt.
ʼ
 Ik moet mee naar boven door twee beveiligde deuren heen. Het is een gezelligerommel hier op zolder. Er staan een paar computers op losse tafels die door deruimte verspreid staan en er staat wat reclamemateriaal in een hoek. Het meisje metde onnozele blik en ik gaan bij een computer zitten.
ʻ
Op welke bankrekening wilt u het storten? vraagt het meisje.
ʻ
Op de bankrekening van het Blijf van mijn Lijf-huis. Anoniem graag.
ʼ
 
ʻ
Komt in orde.
ʼ
 Die avond vertel ik Jake dat
ʻ
I can
ʼ
t wait to get home
ʼ
. Ik kom het hotel niet eerder uitdan het moment dat er een taxi klaarstaat om me naar Schiphol te brengen. Ik hebbesloten de tekening toch uit de lijst te halen om zo min mogelijk opgehouden teworden tijdens mijn reis.De stewardessen knikken me vriendelijk toe als ik het vliegtuig instap. Ik vraag of zeeen goed plaatsje hebben voor mijn opgerolde prent. Een goedlachse steward pakthet papier aan en legt het in het eerste bovenvak van het vliegtuig.
ʻ
Niet vergeten hem weer terug te vragen als je uitstapt hè? anders ben je hem kwijt.
ʼ
 Ik beloof het.Terwijl ik door de eerste klas loop, zie ik een man zitten met een krant. Een manmet een perfect kapsel. Hij ziet me, schrikt en trekt dan de krant voor zijn gezicht. Ikmeen hem te herkennen, maar van waar?Even later zie ik het polderlandschap onder me snel kleiner worden. We suizen doorde wolken en belanden in de zon.64
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...