Read without ads and support Scribd by becoming a Scribd Premium Reader.
See Premium Plans
 
Konflik Perkauman di Sabah: Isu Bumiputera danPendatang Asing Dari Perspektif Sosialis
Oleh Muhammad Salleh (Disember 2001)
Di merata dunia, dari Britain ke Bosnia, Itali ke Malaysia,
KonflikPerkauman
telah menjadi bahasa rasmi bagi perdebatan politik, lalumenggantikan konsep-konsep seperti penindasan dan fahamanbangsa.Tetapi memandang dunia melalui cermin perkauman ini sebenarnyamenyembunyikan isu-isu
Penindasan
, lalu memendamkan caraunsur-unsur perkauman ditekankan terhadap penduduk tempatan olehkuasa-kuasa kelas pemerintah.Konsep penindasan adalah konsep yang penting bagi
PemahamanMarxsis
mengenai sejarah dan masyarakat moden. Ia merujukkepada
Diskriminasi
secara sistematik oleh satu kumpulan sosialterhadap kumpulan sosial yang lain berdasarkan ciri-ciri yang diwarisiseperti warna kulit dan jantina atau ciri-ciri yang dipupuk dari segisosial seperti kepercayaan agama dan orientasi seksual.Penindasan seperti ini berlaku tanpa mengira garisan kelas, walaupunpengalaman penindasan mungkin lebih kejam lagi berdasarkanstruktur kelas sesebuah masyarakat. Penindasan kaum perempuan,misalnya, telah wujud sepanjang kewujudan masyarakat kelas,manakala penindasan kaum-kaum agama adalah terhad kepada
Sistem Kapitalis
.Walau apapun sebab-sebabnya, kelas-kelas pemerintah telahmelancarkan penindasan terhadap kumpulan-kumpulan tertentu untukmemastikan pembahagian dan pemisahan di kalangan mereka yangdiperintah. Sekian lama, kumpulan-kumpulan tertentu telah mengalamipenindasan disebabkan bangsa mereka.Corak penindasan ini memang jelas kelihatan di bawah sistem
‘Kebumiputeraan’
di Malaysia, dan rencana ini akan membincangkanisu-isu bumiputera dan penindasan kaum di Malaysia, terutamanya dinegeri
SABAH
.Oleh kerana isu-isu yang dipertimbangkan di sini mungkin disalah-fahami, biarlah saya menjelaskan tujuan rencana ini. Isu-isu ‘bangsa’atau perihal yang berkenaan dengan suku kaum seseorang biasanyadisamakan dengan adat resam, seringkali dengan adat resamgolongan-golongan minoriti.Tujuan saya bukanlah untuk mengutuk kepelbagaian bangsa dan adatresam, dan sudah tentu bukanlah untuk menyeru pihak
Sosialis
ataumana-mana kumpulan yang lain mengabaikan tanggungjawab merekauntuk mempertahankan masyarakat di mana adat resam merekadiancam, atau mana-mana masyarakat lain yang mengalamipenindasan.Pada abad yang lalu, Vladimir Lenin telah menekan kepentingan pihaksosialis mengutarakan isu-isu penindasan dengan kata-kata yangmasih penting pada hari ini: “Kesedaran kelas pekerja hanya dapatmenjadi kesedaran politik yang tulin jika para pekerja dilatih untukmemberi tentangan kepada setiap kes kezaliman pemerintah,penindasan, keganasan dan kekerasan, tanpa mengira kelas manayang diakibatkan – hanya jika mereka dilatih, lebih-lebih lagi, untukmemberi tentangan dari pandangan demokrasi sosial [iaitu,
SosialisRevolusioner 
] dan bukannya pandangan yang lain.”
i
Maka, bagi pihak sosialis, tidak terdapatnya perbezaan jika kumpulan-kumpulan tertentu ditindas kerana bahasa, agama, kewarganegaraanatau suku kaum mereka. Dalam setiap kes, tanggungjawab kitaadalah untuk mempertahankan mereka yang ditindas danmenunjukkan perpaduan dengan mereka.
ii
 
Kebumiputeraan di Malaysia
Sejak beberapa lama, kerajaan
Barisan Nasional
yang berpusat diKuala Lumpur telah mengajukan dan meluaskan polisi-polisiperkauman yang mendapat ruang yang cukup luas dalam mediamassa tempatan. Misalnya, syair Cecil Rajendra, bertajuk
TheKingdom of Purplaya
iii
,
yang diterbitkan baru-baru ini, menimbulkan
Kontroversi
apabila beberapa kumpulan Melayu mendakwa bahawapenyair tersebut mencela kaum Melayu dan mencabar hak-hakistimewa kaum tersebut sebagai kaum ‘asal di Malaysia.’Sambil Rajendra menafikan dakwaan-dakwaan ini, karya tersebuttelah diterbitkan dan disebarkan luas oleh beberapa akhbar tempatan,termasuklah Utusan Malaysia.
iv
Apakah asal-usul hak-hak keistimewaan kaum ‘bumiputera’ ini? Darisegi sejarah, semasa kemerdekaan pada tahun 1957, kaum Melayutelah membuat perjanjian yang meneraskan ‘keistimewaan’ bagi kaummereka lalu ‘menghadiahkan’ status kewarganegaraan kepada kaum-kaum bukan Melayu (perjanjian ini juga melibatkan keutamaanekonomi bagi kaum Cina).Pada masa itu, ia dipersetujui bahawa “sesiapa yang dilahirkan diPersekutuan Malaya pada atau selepas Hari Merdeka (31hb Ogos,1957) akan menjadi rakyat dari segi undang-undang.” Namundemikian,
Artikel 159
dalam perlembagaan Malaysia telah digunakanuntuk mengutamakan ‘hak-hak istimewa’ bagi kaum Melayu dankaum-kaum peribumi.Artikel tersebut adalah berkenaan dengan tanggungjawab kerajaanuntuk mempertahankan kedudukan khas kaum Melayu dan warga-warga kaum peribumi di negeri Sabah dan Sarawak. ‘Kedudukankhas’ ini diterajui oleh kerajaan-kerajaan Malaysia, termasuklahkerajaan Barisan Nasional yang berkuasa pada hari ini.Tujuannya adalah untuk memastikan
‘Keistimewaan’
bagi golonganbumiputera, termasuk kaum Melayu dan kaum-kaum peribumi diSabah dan Sarawak, dalam pertubuhan-pertubuhan pendidikanseperti universiti, perkhidmatan awam, pekerjaan dalam firma-firmakerajaan dan dalam permohonan lesen atau pinjaman wang bagiperniagaan.Melalui pindahan akta dan penggubahan perlembagaan sejak itu,kerajaan Malaysia telah memajukan konsep kewarganegaraan padatahap persekutuan yang sebenarnya berdasarkan fahamanperkauman.Misalnya,
Pindaan Perlembagaan 1971
dan pindaan-pindaan yangberikutan telah meletakkan kaum Melayu pada kemuncak hierarkiperkauman. Jika dikaji secara global, polisi ini begitu berbeza daripadapolisi-polisi yang agak mirip di Amerika Syarikat dan beberapa negaraEropah, di mana ‘keistimewaan’ telah diberikan kepada kaum-kaumminoriti berdasarkan diskriminasi bersejarah.Di Amerika Syarikat, misalnya, mekanisme tersebut pernah digunakan(kononnya) untuk memperbaiki kekurangan perwakilan kumpulan-kumpulan minoriti yang tertindas.Konsep kewarganegaraan yang berteraskan perkauman Melayusudah lama mengancam kumpulan-kumpulan bumiputera yang lain,termasuklah kaum Iban di Sarawak dan kaum Kadazan-Dusun diSabah, serta kaum-kaum bukan Melayu di Semenanjung Malaysia,seperti Orang Asli.Hak-hak keistimewaan ini menjadi isu hangat apabila memorandum
Kumpulan Su Qiu
, yang dikeluarkan sebelum pilihanraya umum padatahun 1999, menentang hak-hak keistimewaan tersebut, sambilmempertengahkan isu-isu keadilan sosial, pembahagian kekayaannegara, pembanterasan rasuah, dan sebagainya.Isu bumiputera juga mendapat paparan berkali-kali dalam akhbar tempatan berkenaan dengan kuota bumiputera dan bukan bumiputerabagi jawatan Ketua Menteri Sabah.Berkenaan khusus dengan Sabah dan Sarawak, oleh kerana kaumKadazan-Dusun dan kumpulan-kumpulan peribumi yang lain adalahkaum ‘bumiputera’ di negeri-negeri masing-masing, mereka berhakmenerima polisi-polisi keistimewaan bukan sahaja di negeri merekasendiri tetapi juga di Semenanjung Malaysia.Misalnya,
Bahagian V
dari
Artikel 41 Perlembagaan Negeri Sabah
adalah berkenaan dengan perihal yang mempertahankan kedudukankaum-kaum peribumi.
v
Kaum-kaum peribumi dalam erti kata inisebenarnya memaksudkan kaum-kaum seperti
Kadazan-Dusun
,Murut, Bajau, Suluk, Orang Sungai dan kaum peribumi yang lain diSabah.Ia tidak melindungi kumpulan-kumpulan lain yang berhijrah ke Sabahselepas penubuhan Malaysia pada tahun 1963, seperti kaum Melayu,Cina dan India dari Semenanjung Malaysia, dan pendatang-pendatang asing dari
Filipina
dan
Indonesia
.
vi
1 |Page
 
Penghakisan Hak-hak Kaum Peribumi Sabah
Walaupun kaum Kadazan-Dusun di Sabah patut diberikankeistimewaan dalam teori, dari segi amalan hak-hak kewarganegaraankaum-kaum tersebut semakin dihakis. Ramai pemimpin parti-partipembangkang di Sabah mendakwa bahawa hak-hak kaum-kaumperibumi tertentu tidak diberikan keutamaan, dan isu ini telah menjadipertikaian semasa pilihanraya umum dalam beberapa tahun yang lalu.Bahkan terdapat juga golongan-golongan tertentu di Sabah yangmendakwa bahawa kaum Melayu dilayani sebagai bumiputera kelaspertama sambil kaum Kadazan-Dusun dan kaum-kaum peribumi yanglain dilayani sebagai bumiputera kelas kedua.
vii
Dakwaan-dakwaan hierarki kewarganegaraan ini adalah berdasarkanpengalaman diskriminasi atau pemungkiran janji oleh kerajaan yangmenjanjikan kaum-kaum itu hak-hak istimewa setanding dengan kaumMelayu.Kaum Kadazan-Dusun berpendapat bahawa mereka berhakmenikmati polisi-polisi keistimewaan kerana ini menjadi salah satusyarat bagi Sabah menjadi sebahagian daripada Malaysia pada tahun1963. Misalnya, keistimewaan bagi bumiputera Kadazan-Dusunsepatutnya diberikan dalam pertubuhan-pertubuhan pendidikan danpusat-pusat pendidikan tinggi, serta dalam birokrasi kerajaan.
viii
 Sebenarnya, tuntutan-tuntutan seperti ini adalah berdasarkandakwaan bahawa kaum peribumi di Sabah, termasuklah kaumKadazan-Dusun, adalah ‘kaum pertama’ yang menjejak kaki di Sabahdan, oleh kerana itu, berhak menerima keistimewaan.Dakwaan ini tidak dapat difahami berpandukan garisan agamasemata-mata (misalnya, agama Kristian menentang agama Islam)kerana pemimpin-pemimpin parti politik pembangkang di Sabahmengambil langkah untuk mengumumkan bahawa kaum-kaumperibumi di Sabah (dalam pengertian mereka) juga melibatkankumpulan-kumpulan Islam seperti Orang Sungai, Bajau dan Suluk.Meskipun itu, dakwaan bahawa sesebuah kaum peribumi berhakmenerima keistimewaan kerana mereka adalah ‘kaum pertama’ disesebuah tempat adalah perdebatan yang merbahayakan.Misalnya, dakwaan yang hampir serupa digunakan oleh kerajaan
 Yahudi
di Timur Tengah untuk menindas rakyat
Palestin
danmenduduki negara mereka.
ix
Ini bukanlah sama dengan mengatakanbahawa parti-parti pembangkang haluan utama di Sabah inginmemerdekakan Sabah dari Malaysia; sebaliknya, perdebatan sayaadalah bahawa politik berdasarkan perkauman adalah tipu-helah yangdigunakan oleh ahli-ahli politik pembangkang Sabah untuk mendapatsokongan daripada kaum-kaum peribumi Sabah.Meskipun ini, pemimpin-pemimpin dan akaliah-akaliah Kadazan-Dusun mendakwa bahawa pegawai-pegawai kerajaan seringkalimentafsirkan ‘keistimewaan bagi bumiputera’ sebagai bermaksudkeistimewaan bagi kaum Melayu-Islam, lalu mengetepikan kaumKadazan-Dusun di Sabah.Ini memang jelas kelihatan apabila kaum Kadazan-Dusun dan kaum-kaum peribumi dari Sabah dan Sarawak menuntut kelayakanbumiputera di Semenanjung Malaysia. Mereka mendapati bahawakaum Melayu dianggap sebagai rakyat pertama, dan kaum-kaum lainsebagai rakyat bawahan atau rakyat kedua. Oleh yang demikian, iadidakwa bahawa hak-hak kewarganegaraan kaum-kaum peribumi diSabah (dan juga Sarawak) sedang dihakis.
Dari Semenanjung ke Sabah
Selepas kemerdekaan, kerajaan persekutuan di Kuala Lumpur mencuba menekan kemajuan pada tahap yang sama-rata bagi setiapnegeri melalui perbadanan-perbadanannya. Namun, salah satu akibatdaripada usaha ini adalah keengganan kumpulan-kumpulan tertentu diSabah dan Sarawak untuk menerima ‘pendatang asing.’Keadaan ini dilanjutkan oleh polisi-polisi kerajaan di mana salah satugolongan diberikan keutamaan sebelum golongan yang lain.Seringkali, kaum-kaum Kadazan-Dusun di Sabah menganggappenghijrah dari Semenanjung Malaysia sebagai penghijrah darinegara asing.Ini tidaklah menghairankan apabila kita meneliti sistem kerajaan diMalaysia, di mana kerajaan tempatan (misalnya, di Sabah) dibenarkanmengutarakan polisi-polisi pentadbiran yang agak berbeza daripadapolisi-polisi kerajaan persekutuan di Kuala Lumpur.Sabah menjadi sebahagian daripada Malaysia pada tahun 1963dengan syarat-syarat khas yang digubahkan untuk mempertahankannegeri tersebut berkenaan dengan hal-hal seperti keagamaan,kedudukan kaum peribumi dan bumiputera, bahasa, pendidikan danlain-lain.
x
Salah satu daripada pertahanan ini adalah kawalan imigrasi, di manapertahanan disediakan agar kaum-kaum peribumi tidak diketepikansambil penghijrah dari Semenanjung Malaysia yang mempunyaipendidikan dan latihan yang lebih baik membanjiri negeri itu.Namun, salah satu kajian yang terdapat dalam buku Jeffrey Kitinganbertajuk
The Sabah Problem
menunjukkan bahawa hanya 19 daripada89 jabatan persekutuan di Sabah pada tahun 1989 diketuai olehpenduduk Sabah; jabatan-jabatan lain diketuai oleh penghijrah-penghijrah dari Semenanjung Malaysia.
xi
Jelasnya, kawalan-kawalanimigrasi yang diwujudkan untuk ‘mempertahankan’ Sabah daripadadibanjiri penghijrah dari Semenanjung Malaysia tidak berfungsidengan baik.Lebih-lebih lagi, kedudukan perlembagaan bagi imigrasi di Sabah danSarawak yang begitu rumit tidak menyenangkan isu ini. Menurut
Artikel 9 Perlembagaan Persekutuan
, Sabah dan Sarawakdibenarkan mengawal imigrasi ke dalam negeri-negeri tersebut.
xii
 Maka, di bawah perintah Parlimen, seseorang mungkin dihalangdaripada memasuki Sabah atau Sarawak, atau sebaliknya, dibuangnegeri dari kedua-dua negeri itu. Misalnya, seorang aktivis dariSwitzerland, Bruno Manser, pernah dibuang negeri dari Sarawakapabila menyuarakan masalah-masalah kaum Penan.
xiii
 Serupadengan ini, Tan Seng Hin dibuang negeri dari Sarawak pada bulanJanuari 2001, walaupun sudah menetap di negeri tersebut selama 23tahun.
xiv
Kadang-kala, undang-undang ini digunakan untuk menghalangpenduduk tempatan dari Sabah dan Sarawak meninggalkan negeri-negeri tersebut. Misalnya, pada bulan Ogos 1993, pasport seorangaktivis dari Sarawak, Jok Jau Evong, dirampas oleh Jabatan Imigrasi,kerana dia didakwa berkelakuan dengan cara yang tidak berpatutandengan “kepentingan negara.” Jok, seorang petani, terlibat dalamkempen anti-pembalakan dan pernah mendakwa bahawa kerajaanMalaysia sedang memusnahkan alam sekitar dengan pembalakantanpa kawalan.
xv
Kuasa-kuasa kerajaan persekutuan untuk melarang seseorangdaripada memasuki atau meninggalkan Sabah dan Sarawak di bawah
Akta Imigrasi
, serta keperluan rakyat Semenanjung Malaysia untukmemohon kebenaran bertulis untuk memasuki negeri-negeri tersebut,bermaksud bahawa rakyat Semenanjung Malaysia seringkali dianggapsebagai ‘pendatang asing.’Oleh yang demikian, konsep kewarganegaraan pada tahap negeriyang agak berbeza daripada kewarganegaraan pada tahapkebangsaan menekan lagi keadaan di mana kaum bumiputera tidakdilayani dengan sama berdasarkan tempat asal mereka.Dari segi ini, maksud ‘menjadi seorang warganegara Malaysia’ kinilebih rapat dengan maksud ‘berasal dari Semenanjung Malaysia’ atau‘berbangsa Melayu.’ Masyarakat-masyarakat Semenanjung Malaysiadan Sabah yang dipisahkan bukan sahaja oleh Laut Cina Selatan,bahkan juga oleh penghadang pada pergerakan rakyat SemenanjungMalaysia ke Sabah sedang mewujudkan kewarganegaraan yangberbeza bagi kedua-dua bahagian Malaysia ini.Secara ringkas, rakyat Semenanjung Malaysia dilayan sebagai‘pendatang asing’ di Sabah dan Sarawak, sambil rakyat Sabah danSarawak pula dilayan sebagai ‘pendatang asing’ di SemenanjungMalaysia.
Masalah Pendatang Haram di Sabah
Penghijrah tetap dari Kepulauan Sulu ke Sabah datang pada hujungabad ke-15 apabila pihak penjajah Spain mula menyerang Sulu danTawi-Tawi di selatan Filipina. Ombak penghijrahan kedua bermulasemasa perjuangan Mindanao pada tahun 1970-1977, apabila beribu-ribu penduduk Filipina melarikan diri daripada negara asal merekaakibat peperangan. Kebanyakan daripada penghijrah ini akhirnyamenetap di
Sandakan
,
Tawau
dan
Lahad Datu
.
2 |Page
 
Selepas tahun 1978, jumlah pendatang haram ke Sabah meningkatsecara mendadak. Pendatang-pendatang ini tidak dianggap sebagaipelarian kerana keadaan di selatan Filipina dikatakan telah menjadisemakin baik selepas perjanjian Gerakan Pembebasan KebangsaanMoro (MNLF) dengan kerajaan Manila pada bulan September 1996.Maka, ia diperdebatkan bahawa pendatang-pendatang terbaru iniadalah penghijrah ekonomi yang mencari kehidupan yang lebih baik diSabah.Geografi Sabah membantu kemasukan pendatang haram ke Sabahtanpa kawalan. Sabah mempunyai persisiran pantai sepanjang 250batu dan jaraknya yang dekat dengan perairan Filipina membenarkanpenghijrah pulang-balik di antara sempadan Filipina-Malaysia. Lebih-lebih lagi, pulau-pulau di antara Sabah dan Filipina, di Laut Sulu,menjadi tempat perlindungan bagi perompak laut.
xvi
Pada hari ini, ia sudah menjadi ketahuan ramai bahawa kebanyakanpenduduk Sandakan sebenarnya berasal dari Filipina, sambilpendatang asing dari Indonesia telah menjadikan Tawau sebagaidestinasi mereka.Menurut pendatang-pendatang asing ini, usaha mereka untuk menjadi‘warganegara’ sah di Malaysia digalakkan oleh rancangan-rancangankerajaan, atau melalui perkahwinan, perasuahan, atau mendapatstatus pelarian.Misalnya, pendatang-pendatang asing berkata bahawa iasememangnya senang untuk memperolehi kad pengenalan. Misalnya,akhbar 
Borneo Post 
pernah melaporkan bahawa kad pengenalanboleh dibeli untuk RM$10.
xvii
 Tidak lama selepas ketibaan mereka ditimur Sabah, pendatang-pendatang ini akan berpindah ke bandar-bandar di barat Sabah, termasuklah Kota Kinabalu.Misalnya, Pulau Gaya (yang terletak berhampiran dengan perairanKota Kinabalu) telah menjadi tapak utama bagi pendatang-pendatangbaru. Walaupun kebanyakan penduduk pulau tersebut tidakmempunyai hak kewarganegaraan yang sah, Pulau Gaya mempunyaibekalan elektrik, sebuah sekolah dan sebuah masjid tersendiri.Pelbagai perangkaan disebut untuk menjelaskan betapa ramainyapendatang asing berada di negeri Sabah.
xviii
Beberapa anggaranmengatakan bahawa jumlah pendatang asing di Sabah sudahmelebihi satu juta (jumlah penduduk Sabah adalah 2.8 juta).
xix
 Jikaanggaran ini benar, ia bermakna bahawa hampir satu pertiga daripadapenduduk Sabah adalah pendatang asing.Lebih-lebih lagi, kebanyakan pendatang haram yang dibuang negaraakan kembali dalam beberapa hari. Walaupun kes-kes jenayah danmasalah rumah setinggan adalah isu-isu penting, kaitan pendatangharam dalam pilihan raya adalah isu yang paling mendapatpenyuaraan oleh penduduk tempatan dan media massa.
Haram Menjadi Sah
Ia memang jelas bahawa terdapatnya pegawai-pegawai kerajaannegeri Sabah yang terlibat dalam proses menjadikan pendatang-pendatang haram ke negeri Sabah penduduk ‘sah.’ Dalam tahun-tahun yang lalu, beberapa kes telah memasuki pandangan mediamassa, di mana calon-calon pilihanraya yang terkenal di Sabahdidakwa terlibat dalam kes-kes pemalsuan kad pengenalan.Misalnya, pada tahun 1999, seorang calon parti pembangkang daridaerah Likas, Dr. Chong Eng Leong, memberitahu makhamahbagaimana beberapa orang ahli UMNO ditahan di bawah
AktaKeselamatan Dalam Negeri (ISA)
kerana pembabitan mereka dalamkes pemalsuan kad pengenalan.
xx
Beberapa orang pegawai dari
Jabatan Pendaftaran
Kebangsaan jugaditahan kerana pembabitan mereka dalam kes ini. Menurut seorangdaripada tahanan tersebut, sejumlah 130,000 pendatang asingdiberikan kad pengenalan di bawah projek pemalsuan tersebut.
xxi 
Menurutnya lagi, tujuan projek tersebut adalah untuk meningkatkan jumlah penduduk Islam di Sabah.Mahkamah Tinggi Kota Kinabalu akhirnya mengisytiharkan keputusanpilihan raya kerusi Likas yang diadakan pada tahun 1999 itu sebagaibatal kerana terdapat “pengundi hantu yang tidak wujud dalam daftar pemilih kawasan tersebut.”
xxii
 Menurut hakim yang mendengar kestersebut, “Kewujudan pengundi bukan di kalangan warganegara danpengundi hantu dalam daftar pemilih seperti yang disebutkan dalamperbicaraan mungkin hanya bahagian kecil daripada sesuatu yanglebih besar.”
xxiii
Dr. Chong mendakwa terdapat pengundi daripada kalangan bukanrakyat Malaysia yang mengundi di kawasan Likas kerana
Suruhanjaya Pilihan Raya
tidak mengeluarkan nama pengundi hantuitu daripada senarai pengundi walaupun bantahan telah dibuatsemasa siasatan umum sebelum pilihan raya itu.
xxiv
Ini hanyalah satu kes terkenal daripada beberapa kes yang muncul dimata negara dalam beberapa tahun yang lalu. Ramai pendudukSabah berpendapat bahawa strategi ini hanyalah cara terbaru untukmendiamkan tuntutan-tuntutan mereka. Sememangnya, strategiseperti ini bukanlah sesuatu yang baru, tetapi pada masa apabila
Globalisasi
sedang mencabar polisi-polisi imigrasi berdasarkan sukukaum, strategi kerajaan Barisan Nasional ini semakin mendapatperhatian.Secara lazimnya, ia mungkin dikatakan bahawa matlamat strategi iniadalah untuk mengubah demografi negeri Sabah, agar pendudukMelayu-Islam menjadi kaum yang terbesar. Oleh kerana kesamaanadat resam dan keagamaan, pendatang-pendatang asing dariIndonesia dan Filipina disambut baik oleh kerajaan Barisan Nasionaldi Sabah, dan lama-kelamaan pendatang-pendatang asing itu akanmenjadi ‘rakyat Malaysia.’Malah, bekas Ketua Menteri Sabah, Harris Salleh, pernah berkatabahawa kaum “Kadazan akan menjadi seperti kaum Sikh di India padahari ini, sebuah bangsa yang sentiasa di bawah pengawasan bangsamajoriti.”
xxv
Unsur Islam di kalangan pendatang-pendatang asing ke Sabah dilihatsebagai ‘alat’ yang dapat digunakan untuk mengubah corakpengundian di Sabah demi kebaikan parti-parti Melayu seperti
UMNO
.Misalnya, M. D. Mutalib telah mendedahkan beribu-ribu pendatangharam yang mempunyai kad pengenalan palsu dan kemungkinanbesar telah mengundi dalam pilihanraya negeri.
xxvi
 Buku Mutalibtersebut menyeneraikan nombor-nombor kad pengenalan pendatang-pendatang haram itu, gambar-gambar mereka, dan juga nombor kadpengenalan atau pasport Filipina atau Indonesia mereka.
xxvii
Malah, beberapa akhbar harian telah mendakwa bahawa pendatang-pendatang haram diberikan beras, duit dan jala ikan agar merekamengundi untuk parti-parti tertentu semasa pilihanraya.
xxviii
 Kad-kadpengenalan palsu tersebut dihadiahkan dengan syarat penerima-penerimanya mengundi untuk parti-parti Barisan Nasional.Isu kad pengenalan palsu sememangnya telah menjadi isu hangat,terutamanya di Kota Kinabalu, hasil kes-kes mahkamah yangdimulakan oleh calon pembangkang. Misalnya, pada bulan November 1999, akhbar 
Borneo Post 
memaparkan kisah seorang pendatangharam yang telah mengundi dalam lima pilihanraya negeri Sabah, iaitutiga kali di Sembulan dan dua kali di Kuala Penyu.
xxix
Menurut akhbar itu, pendatang asing tersebut tidak pernah memohonuntuk kad pengenalan atau mengisi borang-borang untuk tujuan itu.Menurut beberapa pemimpin kaum-kaum peribumi di Sabah, kerajaanpersekutuan dengan beberapa golongan dalam negeri inginmendiamkan hak-hak politik kaum-kaum peribumi di negeri tersebut.
xxx
Yang jelas adalah bahawa kaum ‘Melayu asing’ yang diwujudkandengan ‘pengesahan’ pendatang-pendatang haram dari Indonesia danFilipina dapat membantu parti Melayu-Islam yang utama, iaitu UMNO,untuk mengekalkan penguasaannya di Sabah sambil memastikanyang parti-parti politik berteraskan kaum-kaum peribumi tidak lagimemasuki kerajaan.Perasaan bahawa kaum-kaum peribumi di Sabah sedang dikuasaidan didiamkan oleh ‘pendatang asing,’ biarpun mereka datang dariSemenanjung Malaysia atau luar negara, begitu nyata di kalangankumpulan-kumpulan bukan Islam di Sabah.Yang menjadi masalah adalah ancaman isu ini meletus akibatkegiatan keganasan terhadap pendatang asing, seperti yang dilihat diIndonesia semasa krisis kewangan pada tahun 1997 dan baru-baru inidi Kalimantan.Dalam pada itu, keselamatan negeri Sabah sendiri telah menjadi isupenting selepas dua kes penculikan di sempadan timur Sabah olehkumpulan pemberontak Abu Sayyaf. Pada 23hb April 2000, 21 orang,termasuk beberapa orang pelancong asing, diculik dari Pulau Sipadanoleh kumpulan tersebut, yang berasal dari Jolo di Filipina.
3 |Page
Search
Search History:
Searching...
Result 00 of 00
00 results for result for
  • p.
    • Notes
    Load more