• Embed Doc
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
Εισήγηση στην Παναθηναϊκή Συνέλευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
1
. Δύο μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές, καλούμαστε νααποτιμήσουμε το μετεκλογικό τοπίο, τη νέα φάση της κυβερνητικήςεπίθεσης, την κατάσταση και τη δυναμική του εργατικού, λαϊκού καινεολαιίστικού κινήματος, τις προοπτικές για την αντικαπιταλιστικήΑριστερά.
Οι εξελίξεις αυτές δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές έξω απότη συνολική πολιτική και κοινωνική συνθήκη που δημιουργείη συγκυρία της οικονομικής κρίσης και η μέχρι τώρα αποτυχίατων αστών να μπορέσουν να έχουν μια στρατηγική εξόδου.
Σεπείσμα των όσων μας λένε, δεν πρόκειται απλώς για μιαδημοσιονομική κρίση, αλλά για μια δομική καπιταλιστική κρίση,αποτέλεσμα των άλυτων αντιφάσεων και του βαθύτερουανορθολογισμού του συστήματος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης,μια κρίση που αποτυπώνεται σε όλες τις πλευρές της κοινωνικήςπαραγωγής και αναπαραγωγής.
Η δημοσιονομική κρίση, ταελλείμματα, η αύξηση του δημόσιου χρέους είναι αποτελέσματακαι μορφές εμφάνισης της κρίσης και όχι οι ουσιώδεις πλευρέςτης.Και από,τι φαίνεται οι κρισιακές τάσεις αυτή τη στιγμήεπιμένουν.
Τα όποια ψήγματα ανάκαμψης διαφημίζουν διάφοροι«αναλυτές» δεν αποτελούν πραγματική έξοδο από την κρίση. Είναιαπλώς το αποτέλεσμα των ιλιγγιωδών πακέτων ενίσχυσης κυρίως τουτραπεζικού συστήματος, αυτής της τεράστιας αναδιανομήςεισοδήματος σε βάρος των κοινωνικών δαπανών και τωνεργαζομένων. Γιαυτό και βλέπουμε συγκυριακές ανόδους σταχρηματιστήρια ή διατήρηση υψηλής κερδοφορίας στις τράπεζες, τηνίδια ώρα που η ένταση της κρίσης παραμένει αμείωτη.Είναι προφανές ότι η οικονομική κρίση και η συνακόλουθη αδυναμίατων αστών να έχουν μια πειστική και ολοκληρωμένη στρατηγικήδιεξόδου παράγει αποτελέσματα και έξω από την οικονομία. Σε
αυτέςτις αντιφάσεις πρέπει να αναζητήσουμε και τα σημάδια κρίσηςπολιτικής στρατηγικής που συναντάμε και στο πολιτικόεποικοδόμημα, ειδικά από τη στιγμή που η συγκυρία τηςκρίσης οξύνει και τις κοινωνικές αντιθέσεις και σωρεύειεκρηκτικά κοινωνικά υλικά.
 
 Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε ότι
η συγκυρία τηςκρίσης επηρεάζει και τους συσχετισμούς μέσα στο σύστηματου ιμπεριαλισμού.
Οξύνει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις,ιδίως από τη στιγμή που η ύφεση δημιουργεί προβλήματα στονηγεμονικό οικονομικό ρόλο των ΗΠΑ και το ρόλο του δολαρίου ωςδιεθνούς νομίσματος αναφοράς. Αυτές, όμως, οι αντιφάσεις οξύνουνκαι δεν μειώνουν την ένταση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας,όπως αυτή αποτυπώνεται τόσο στη συνεχιζόμενη κατοχή στο Ιράκ όσοκαι στην κλιμάκωση της επέμβασης στο Αφγανιστάν, την ίδια στιγμήπου οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις δίνουν άλλη διάσταση στιςαντιπαραθέσεις για τον έλεγχο των ενεργειακών δικτύων, στοιχείοπου επηρεάζει και την περιοχή μας.
Αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της κρίσης, οι αστοίαναζητούν έξοδο.
Μόνο που τα όποια μέτρα λαμβάνονται για τηνέξοδο από την κρίση, κύρια μέσα από τη μεταφορά τεράστιωνκονδυλίων προς τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις, εμπεριέχουν τηδυνατότητα όξυνσης και επανάκαμψης της κρίσης. Αυτή η προοπτικήδιχάζει τις κυριαρχες τάξεις για το πόσο θα πρέπει να συνεχίσουν να«χρηματοδοτούν» την «ανάκαμψη» ή για το αν θα πρέπει ναπροχωρήσουν σε δραστικές περικοπές. Την ίδια στιγμή, η προσπάθειατων δυνάμεων του κεφαλαίου να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στιςπλάτες των εργαζομένων, των αγροτών και της νεολαίας και ναδοκιμάσουν μια «φυγή προς τα εμπρός» με ακόμη πιο αντιλαϊκέςπολιτικές και επιθετικές αναδιαρθρώσεις βρίσκεται αντιμέτωπη με τηδιογκούμενη οργή και αγανάκτηση των λαϊκών τάξεων, που οριακάβρίσκει διέξοδο σε μεγάλους αγώνες αλλά και κοινωνικές εκρήξειςόπως η εξέγερση του περσινού Δεκέμβρη, που δεν πρέπει να ξεχνάμεότι διαβάστηκε από τις αστικές δυνάμεις διεθνώς ως προανάκρουσμαενός νέου γύρου οξυμένων κοινωνικών συγκρούσεων. Είναι ακριβώςαυτή η αντίφαση ανάμεσα στην επιθυμία «φυγής προς τα εμπρός», τηνταυτόχρονη διατήρηση της συγκυρίας της κρίσης και την απειλήκοινωνικών εκρήξεων, λαϊκών και νεολαιίστικων εξεγέρσεων, πουεξηγεί γιατί οι αστοί είναι περισσότερο στριμωγμένοι από ό,τιπροσπαθούν να δείξουν. Αυτό εξηγεί και τη γρηγορότερη φθορά τωναστικών κυβερνήσεων που καλούνται να υλοποιήσουν αυτή τηνπολιτική, αλλά και τη συνολικότερη αδυναμία να δώσουνσυνολικότερες απαντήσεις και διεξόδους από την κρίση.Γι’ αυτό και θεωρούμε την εκλογική καταδίκη της αντιλαϊκής καιιδιαίτερα αυταρχικής κυβέρνησης της ΝΔ που ανατράπηκε, ένδειξη ότιοι μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες και οι κοινωνικές εκρήξεις τουπροηγούμενου διαστήματος, ακόμη και εάν δεν μπόρεσαν νααποτρέψουν την ψήφιση αντιλαϊκών νόμων, σίγουρα μπόρεσαν νααφήσουν το ίχνος τους πάνω στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.Φάνηκε ότι οι αγώνες και τα κινήματα μπορούν να ανοίγουν
2
 
πραγματικά ρήγματα στην κυρίαρχη πολιτική και να έχουν σημαντικάπολιτικά αποτελέσματα.
Θέλουμε, όμως, να μπορούν αυτοί οιαγώνες, αυτή η οργή, αυτή η απόρριψη της κυρίαρχηςπολιτικής να τροφοδοτούν δρόμους συνολικήςαντικαπιταλιστικής ρήξης και ανατροπής.
 Αυτό όμως ορίζει και την πρόκληση για τις δυνάμεις πουαναφέρονται στην αντικαπιταλιστική προοπτική, στον τόπο μας και διεθνώς. Να μπορέσουν να ανακόψουν την προσπάθεια«φυγής προς τα εμπρός των αστών», να μετασχηματίσουν τηνοργή και την αγανάκτηση σε αγωνιστική διεκδίκηση και τιςκοινωνικές εκρήξεις σε κινήματα ανατροπής της κυρίαρχηςπολιτικής, να ανοίξουν το δρόμο για ρήξεις και ανατροπές σεαντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Η καταλυτική παρουσία και μαζική δράση μιας Αριστεράς αντικαπιταλιστικής καιεπαναστατικής για την απόκρουση των επιθέσεων και τηνυπεράσπιση και διεύρυνση κατακτήσεων και δικαιωμάτωνείναι σήμερα αναγκαία συνθήκη εάν θέλουμε πραγματικά ηαντικαπιταλιστική ανατροπή να είναι η απάντηση τόσο στηνκρίση όσο και στην προσπάθεια των αστών για διέξοδο απόαυτήν.
2.
Σ’ αυτό το τοπίο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει πια σαφή τοντρόπο με τον οποίο προτίθεται να κυβερνήσει.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί νακέρδισε τις εκλογές ενισχυμένο από την ευρύτερη διάθεσηκομματιών εργαζομένων να τιμωρήσουν και να εκδικηθούν τηΝΔ για τον αντιλαϊκό παροξυσμό της, ωστόσο τώραετοιμάζεται να συγκρουστεί ανοιχτά με τους εργαζομένους καιτη νεολαία,
ακολουθώντας μια πολιτική που όχι μόνο δεν αμφισβητείτον πυρήνα της πολιτικής που ασκήθηκε μέχρι τώρα, αλλά συνιστά μιανέα ποιότητα επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων και τηςνεολαίας, μια νέα προσπάθεια να ενισχυθεί η κερδοφορία τουκεφαλαίου και να αναδιαρθρωθούν οι χώροι της κοινωνικήςπαραγωγής και αναπαραγωγής σε αντιδραστική κατεύθυνση, νέεςτομές στην κατεύθυνση της έντασης της εκμετάλλευσης αλλά και τηςαυταρχικής θωράκισης του αστικού κράτους. Οι υποσχέσεις«αναδιανομής» και «δικαιοσύνης» εξανεμίστηκαν γρήγορα και τηθέση τους παίρνουν ξανά τα «οδυνηρά και αναγκαία» μέτρα για ναβγούμε από τις δυσκολίες της περιόδου.Η πολιτική αυτή δεν είναι άσχετη από τη συγκυρία της οικονομικήςκρίσης. Το ΠΑΣΟΚ δεν παίρνει τώρα μέτρα απλώς για να απαντήσειστην «κακοδιαχείριση» και την έλλειψη «νοικοκυροσύνης» της ΝΔ(ούτε φυσικά είναι αλήθεια ότι «δεν είχαν αντιληφθεί την έκταση τωνελλειμμάτων»). Ούτε είναι μόνο η ανάγκη συμμόρφωσης με τιςαπαιτήσεις των «Συμφώνων Σταθερότητας» και η προσαρμογή στην
3
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...