• Embed Doc
  • Copy Link
  • Readcast
  • Collections
  • CommentGo Back
Download
 
Aleko Likaj
 
Malli i Atdheut
Kishim lënë pas brigjet italiane, e trageti ynë dukej si një lëvozhgë are dhei vetëm, në detin e paanë. Ishim nisur që nga Londra përtej, duke kaluar tuneline La Manshit, e pastaj përshkruam gjithë Francën, nga veriu ne jug. Edhegadishullin Apenin deri në portin e Barit, u duk se e bëmë "me një frymë". Plotdymijepesëqind kilometra. Dy ditë rrugë të lodhëshme e rraskapitëse për gjithëfamiljen. Ktheheshim në Atdhe. Babai thoshte se "nuk e ndjente fare lodhjen"edhe pse ka qëndruar gjatë në timonin e makinës sonë. Nëna më ndryshe.Ankohej ndonjëherë se i duhej që të përballonte një "torturë të vertete". Por unee kuptoja se ata nuk thonin te verteten, ose me sakte, nuk donin qe ta pranonin.Këtë e tregonin edhe fytyrat e tyre të tejlodhura.Unë me motrën Albana, qëndronim në sedilet e pasme. Herë flinim rrugëse herë shihnim nga dritaret, pejsazhet që fluturonin para syve tanë, sikur të ishim përballë një ekrani kinemaje. Shumë pak pushime kemi bërë në pikat ku makinafurnizohej me karburant.E ndjeja lodhjen. Kështu edhe ime motër, e cila është një trazovaçe, qënuk ka një shoqe të dytë. Për hiç gjë ndizte edhe sherre që përfundonin vetëm pas disa minutash. Atëherë, kur mamaja kthehej nga ne, e i thoshte.- Albana, e teprove. Nuk është mirë kështu. Respekto edhe më tëmëdhenjtë.Gjatë rrugës i ndruam disa herë vëndet, pasi asaj i pëlqente gjithmonë tëshihte pejsazhe që shfaqeshin, e kalonin nga ana ime. Unë bëja si thoshte ajo.Eshtë gjashtë vjet më e vogël nga unë.Do të rrinim vetëm një muaj për pushime në tokën tonë. Në port gjetëm një anije që nisej në mesditë. Pa u çlodhur nga rruga egjatë, im atë e futi menjëherë makinën aty. Pastaj u ngjitëm lart në kuvertë.Kishte plot njerëz që udhëtonin së bashku me ne. Që të gjithë emigrante. Edheata kishin udhëtuar kështu si ne nga e gjithë Europa. Nëna na tha, se kishtedëgjuar komandantin e anijes kur fliste me një grup udhëtarësh,"Vërtetë që sotnuk kemi kapacitetin e duhur, por ne nxituam se nuk mund që të prisnim deri nëmbrëmje. Përtej na pret një ngarkesë makinash që do të udhëtoj për në Europë"Pasi u çlodhëm ca, unë u ngrita që ta shihja gjithë mjetin lundrues. Kishadeshire që të shihja detin. Ku ai e ku lumi Tamiz aty në Londër që e shikoja çdodite. Babai me vështroi në sy.-Ku do të shkosh -tha ai-Kam dëshire që të vizitoj anijen - i thashë. Vështrova nga mamaja. Ajogjithmonë mi plotëson dëshirat. Dhe ketë herë, kështu u bë.-Vërtetë, Arben, ai është pothuajse i rritur tani, dhe kurioziteti nuk ështëvetëm për fëmijët. Ka edhe mall. Pastaj, është larguar vetëm pesë vjeç. U bënë
 
shtate vite te tjera qe nuk jemi kthyer. Ai mall na solli qe nga Londra deri këtu.- Mirë - tha babai. Për një çast uli sytë në syprinën e tavolinës ku ishinende mbeturinat e mbasdites që posa kishim ngrënë. - Po marrim aparatinfotografik. Edhe kamerën gjithashtu. Të kemi kujtime nga ky udhëtim. Në fillim po e bëj me Ilirin. Nëna qeshi. Albana nuk duroi më.- Do të vij edhe unë - tha ajo me një cop kek në gojë. U ngrit nxitimthi.Harroi që një çast më parë kishte kërkuar edhe një akullore, të cilën babai duhejqë ta porosiste aty në banak, ku shërbehej për të gjithë.- Lë te vijë edhe Albana - tha babai.Të tre i ngjitem shkallët e dolëm në një shesh ku nuk kishte asnjë këmbënjeriu. Frynte një fllad që i a përkedhelte kaçurelat babait. Nuk e di pse më pëlqeu aq shumë portreti i tij nën erë. Pak brun e me sy bojëqielli që dukeshin seqeshnin. Këtë herë portreti i tij tregonte se ishte çlodhur nga ai udhëtim tepër igjatë. Albana kapte herë pas here leshrat e saj, të cilat losnin me erën e detit, dhembështeste mjekrën në kraharor duke pulitur sytë jeshil e të mëdhenj. Bluza everdhë gufonte, e dukej se era e lëpinte atë përbrenda, ashtu siç kishte bërë ajonjë çast me parë me akulloren, që sapo e kishte përfunduar kur u ngjitëm në platë. Ndjehej një aromë e kripur deti. Babai më tha se "ishte nga leshterikët dhegjallesave nën sipërfaqen blu. Aromë jodi". Shikoja përpara ku maja e anijesçante ujin si me thikë. Ai hapej menjëherë sikur ta kishe prerë me thikë, errëshqiste poshtë në sipërfaqen e metaltë të gjigandit tonë fluturues, që mua mëdukej se ecte me shpejtësi maramendëse për të arritur bregun tjetër.Unë kisha marrë me vete një dylbi, që nëna ma kishte blerë për Vitin e Rinë magazinën e madhe, në qendër të Londrës. E ruaja me kujdes. Shihjandonjëherë nga dritarja lumin e portin e jahteve që kishim përballë. Pas tyrevinte bregu tjetër. Hapsira e ujit më dukej fare e vogël sa herë që hidhjavështrimin e dylbive përtej. Këtu nuk më shfaqej asnjë breg në dylbi. Hapsirë blu. Sa mirë.Babai më bëri disa pozo aty në parmak. Edhe Albanës gjithashtu. Pastajme kamër na rregjistroi kur qeshnim e lëviznim të shkujdesur mbi kuvertë.Albana herë pas here vraponte e flokët e verdha sërrish i a hapte era mbi supe.Unë e mora inat.-Pse qesh si budallaqe? --Budalla je vetë - tha ajo e më shtyu.Unë deomos u nxeha. I dhashë një shuplakë faqeve e ajo përnjeherë qau..Babai po filmonte një pulëbardhë që sillej rrotull nesh, uli kameren e na pa tëdy.-Ah!, jo kështu. Albana është më e vogël se ti. Ne po bëhemi gati që tëshikojmë brigjet e Atdheut, ndërsa ju të dy ziheni. Ti tani je më i rritur dhe ekupton mallin për tokën që kemi lënë.U duk se kaloi shpejt ky moment.Albana sikur të mos kishte ndodhur gjë,filloi që të qeshte përsëri. Luante si më parë duke shkuar sa në njërin cep tek 
 
tjetri. Herë vraponte dhe herë shikonte me kuriozitet poshtë sipërfaqen e detit.-Jemi afër - tha babai. Pulëbardhat nuk largohen shumë nga brigjet. Ndjeva nga pas që të vinte një udhëtar tjetër. Ishte vërtetë një burë ishkurtër me mustaqe të kuqe. Me një bark të fryrë më kaloi pranë indiferent.Mbante në dorë një aparat dhe u mbështet në parmakun përballë. Unë pastajlëviza dhe u afrova tek babai që kishte zënë vënd pranë sallës së komandimit.Albana kishte mbështetur ballin në xhamin e trashë të derës. Po ma bënte medorë. Në fillim nuk e kuptova. Kur i u afrova syu më rroku pas saj një sallë meaparate. Aty drejtohej anija. Brenda dy njerëz me uniforma të bardha. Një prejtyre rinte i përkulur mbi një tavolinë të ngritur, ku ishte hapur një hartë e madhe,dhe lëvizte mbi të një kompast, ndërsa tjetri kishte mbështetur dorën mbi njëlevë të vogël e vertikale.-Eshtë timoni i anijes - më tha im atë që u afrua edhe ai në moment.-Oficeri tjetër po llogarit distancën që na ka mbetur deri në brigjet e atdheut.Albana si gjithmonë e padurueshme. Lëvizte përpara xhamit duke uhedhur, e thërriste duke përplasur duart, sikur të kishte zbuluar diçka.- Shoferi i anijes. Shoferi i anijes...I tërhoqi vemendjen njerëzve që ishin brenda asaj salle me shumë hapsirëdhe dritare të mëdha. Përtej dukej sërrish deti me valët e lehta që lëviznin brendasipërfaqes së tij. Oficeri që ishte përkulur mbi hartë, ktheu kokën nga ne e vuri buzën në gaz. Ndërkohë , babai po bisedonte me të sapoardhurin në atë shesh të vogël,mbi kuvertën e anijes. Unë e tërhoqa Albanën duke i a kapur dorën fort. Ajo nuk  pranoi. Nguli këmbë për të qëndruar aty. Hodha edhe një herë vështrimin ngasalla, dhe dallova që oficeri i hartës e vendosi kompasin mbi tryezë. U largova sii zënë në faj. Albana bën vazhdimisht faje, dhe unë e ha. Kështu ndodhgjithmonë midis nesh.Babai që andej, kuptoi se kishte ndodhur diçka.- Ç'është?- Hiç babi, Albana si gjithmonë. I ra xhamit të anijes me shuplakë - ithashë unë, që nuk më erdhi mirë, pse babai u drejtua nga unë. Nuk isha fajtor.- Albana, mos shqetëso të tjerët. Aty drejtohet anija.Motra më mori inat. Më shau nëpër dhëmbë e nxitoi për tek babai. Përsërinuk më erdhi mirë. Si është dhe kjo Albana. Nuk i lë njerëzit të bisedojnë. Umbështet aty në parmak. Hodha vështrimin nga brigjet që lamë pas, për të parëlëmshin e zjarrtë të diellit, që dukej se do të rrëzohej mbi detë. Në fund të anijesdy vija të bardha me shkumë, më krijonin idenë e një rrugë të cilën po e linim pas me shpejtësi Ndjeva se u hap dera. Pashë që doli oficeri i hartës. Më buzëqeshi përsëri.Pastaj ai lëvizi ngadalë mbi shesh. Kontrolloi poshtë parmakut të djathtë. Prejandej vinte një melodi. E dija se aty ishin një grup turistësh të huaj që kishin njëkitare. E kisha parë veglën sapo u vendosëm në një tavolinë pranë. Me siguri atakëndonin në këtë moment. Udhëtonin me ne për të vizituar atdheun tonë. Edhe
of 00

Leave a Comment

You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...
You must be to leave a comment.
Submit
Characters: ...