Wandelingen door Belgi\u00eb.
Wandelingen door Belgi\u00eb.
1
Henegouwen.
Gezicht op de omstreken van Bergen.
Henegouwen.
2
IMijn vriendelijke lezer herinnert zich misschien nog wel onze omzwervingen door Vlaanderen, dat
schilderachtig schoone, kalme, vredige land, waar over steden en vlekken en dorpen eene zondagsrust ligt
uitgespreid, en ge vaak wel den indruk ontvangt dat de rijke en schitterende herinneringen van een zeldzaam
grootsch verleden de eischen en behoeften van het heden op den achtergrond dringen en niet tot hun recht
laten komen. Ik noodig hem thans uit, een ander deel van Belgi\u00eb met mij te bezoeken: het waalsche land,
bewoond door een ander ras, drukker, rumoeriger, hartstochtelijker van aard, levendiger in voorkomen en
gebaren: een ras, dat al heeft het ook eene groote en rijke historie achter zich, toch niet in gelijke mate door de
herinnering aan dat verleden wordt beheerscht en onder de wisseling der fortuin niet is bezweken. In het leven
dezer mannen, wier bloed sneller door hunne aderen stroomt, is geene plaats voor mijmeren en peinzen over
het verleden, over de oude dagen, die sinds lang zijn voorbij gegaan; zij hebben geen tijd om te luisteren naar
de wonderzoete fluisterende stem der traditie en der sage, die als muziek in de ooren klinkt, maar ook zoo
dikwijls een ontzenuwenden en verzwakkenden invloed uitoefent, en de fiere kracht tot daden in het harte
uitdooft. Zij hebben geen tijd, want de felle koorts van het moderne leven heeft hen aangegrepen; de
rustelooze ontdekkingen der wetenschap, de onophoudelijke vorderingen der industrie drijven on zweepen
hen voort; hun leven is welhaast een voortdurend gevecht, een nimmer poozende strijd, die de inspanning
vordert van alle krachten en die niet ware vol te houden, zoo niet het elastischer, opgewekter temperament
telkens met nieuwen moed en nieuwe energie bezielde en de zware lasten des levens licht deed achten.
En zijn ze niet in waarheid een groot slagveld, Bladzijde 42die mijndistrikten, waar de mensch en de
natuur in rusteloozen kamp hunne krachten beproeven; waar de strijders, dag aan dag, in dichte gelederen
aanrukken, gewapend met spade en bijl en houweel en honderd andere werktuigen der vernieling, om den
tegenstand te overwinnen van den ouden titan Tellus en hem zijne diep verborgen schatten te ontrukken. Al
verder en verder rukken zij voort, telkens op nieuwe veroveringen uitgaande in de onderaardsche holen, in dat
huiveringwekkend gebied van nacht en dood, waar, als in katakomben, de versteende overblijfselen van
vroegere wereldperioden liggen opgetast, waarop en waarmede de moderne beschaving hare steden bouwt.
Maar de oude titan verdedigt zijn gebied voet voor voet: beter dan een door Hephaistos gesmeed schild,
dekken hem zijne duistere geheimenissen, de ontelbare hinderpalen die zijn vijand op den weg ontmoet, de
noodlottige hinderpalen en verrassingen, die loeren bij elken tred. Het is een hardnekkige verbitterde strijd,
een kamp op leven en dood. Als een monsterachtige hydra, in haar duister hol verscholen, knarsetandt en brult
de oude titan bij iederen slag, die hem eene nieuwe wonde toebrengt: iederen duim breed gronds betwistende,
trekt hij onwillig achteruit, al verder en verder wijkende in het ondoordringbaar ingewand der aarde; maar
vreeselijk wreekt hij zich over zijne nederlagen door plotselinge, moorddadige, verraderlijke slachtingen, als
te midden van rook en vlammen, die het gedrocht uit honderd monden braakt, de onverschrokken pionniers
verpletterd neerzinken onder de instortende gewelven, of snakkend naar lucht den adem uitblazen in een
dampkring van gas; of wel, levend begraven, al de martelingen ondergaan van den langzamen hongerdood.
Toch, hoe vreeselijk het monster moge zijn, over welke moorddadige wapenen hij moge beschikken, toch
wordt voet voor voet het rijk van den duisteren titan veroverd; toch dringen de kloeke scharen al verder en
verder door in de ongemeten en ongepeilde afgronden, waarin hij schuilt en waarin hem de lichtstraal
vervolgt, die den mensch den weg wijst in het harte der aarde.
Daar naadren de delvers met spa en houweel;
Zij spitten in de aardkorst, en boren de schacht,
En dringen al verder door modder en nacht!
Aan \u2019t rammelend rad vliegt de korf op en n\u00eaer;
De zwoegende pomp gaat het water te keer;
I
3
of 00
Wandelingen door België De Aarde en haar Volken, 1886 by Anonymous
941 Reads
Info and Rating
| Category: | Uncategorized. |
| Rating: | |
| Upload Date: | 03/22/2008 |
| Copyright: | Attribution Non-commercial |
| Tags: |
Leave a Comment