3
Στην παιδεία έχουµε στόχο
(
;
)
ΤΗΣ
Μ
ΑΡΙΑΣ
Μ
ΑΥΡΑ∆Α
Η
περσινή σχολική χρονιά ξεχώρισεγια το γεγονός ότι για πρώτη φοράακούστηκε από επίσηµα κυβερνη-τικά όργανα η φράση ‘ειρηνική συµβίωσηΕλληνοκυπρίων- Τουρκοκυπρίων’. Ναι, οκ. Α. ∆ηµητρίου τόλµησε και ξεστόµισε αυ-τό που κάποιοι για πολλά χρόνια απεύχο-νταν, καλλιεργώντας στην παιδεία τη µι-σαλλοδοξία και τον µονοδιάστατο τρόποσκέψης σ’ ότι αφορά το κυπριακό πρό-βληµα.
Είναι γνωστές βέβαια οι αντιδράσειςπου προκάλεσε ο στόχος που έθεσε το Υπουργείο Παιδείας, οι οποίες κυµαίνονταναπό απλές εκφράσεις ανησυχίας για τηνάλωση του χώρου της παιδείας από τους‘επαναπροσεγγιστές’ µέχρι τον πανικό γιατην απώλεια της εθνικής µας ταυτότηταςκαι την άνευ όρων παράδοσή µας στον‘προαιώνιο εχθρό του έθνους µας’, αντι-δράσεις που έφτασαν και σε ακρότητεςόπως τη διαµάχη για µια θεατρική παρά-σταση που θα ανέβαζε το Γυµνάσιο Ριζο-καρπάσου ή τις ατέλειωτες συζητήσεις γιατα νέα βιβλία Ιστορίας, για τα οποία ο ‘πά-σα ένας’ είχε να εκφράσει µια γνώµη, χω-ρίς βέβαια οι πλείστοι να γνωρίζουν ότισχολίαζαν βιβλία που ούτε έχουν γραφτεί ακόµα, ούτε καν γνωρίζουµε ακόµα πότεκαι από ποιους θα γραφτούν!Θα ήταν αναµενόµενο οι αντιδράσειςαυτές να προκαλέσουν απαισιοδοξία όσοναφορά την προσπάθεια ανάπτυξης τέτοι-ων δραστηριοτήτων στα σχολεία µας οιοποίες δεν θα περιορίζονται απλώς στηδιοργάνωση κάποιων καιλλιτεχνικών, κυ-ρίως, εκδηλώσεων, αλλά θα φέρουν επιτέ-λους σε επαφή παιδιά από τις δύο κοινό-τητες; Οι προσπάθειες για λύση του κυ-πριακού ζητήµατος βρίσκονται πια σεοριακό σηµείο και δεν επιτρέπουν τηναπαισιοδοξία. Μια ενδεχόµενη λύση χρει-άζεται πρόσφορο έδαφος για να ευδοκι-µήσει. Πώς θα µπορέσει ο λαός να τη δε- χτεί, αν δεν µπορούν να συνευρεθούν καινα συνοµιλήσουν σ’ ένα σχολείο 10 παιδιάΕλληνοκυπρίων µε 10 παιδιά Τουρκοκυ-πρίων; Και πώς αυτά τα παιδιά σε περίπτω-ση λύσης θα ξεπεράσουν εν µιά νυκτί τοµίσος τόσων ετών και θα αγωνιστούν γιατην ειρηνική συµβίωση σε µια επανενω-µένη Κύπρο; Μήπως οι ηγεσίες των συν-δικαλιστικών οργανώσεων των εκπαιδευ-τικών ∆ηµοτικής και Μέσης Εκπαίδευσηςθεωρούν ότι αγωνίζονται για τη λύση τουκυπριακού προβλήµατος αρνούµενες νασυναντήσουν καν τους Τουρκοκύπριουςσυνδικαλιστές των οποίων η δράση ενα-ντίον της διχοτοµικής πολιτικής είναι γνω-στή σε όποιον δεν θέλει σκόπιµα να κρατάτα µάτια του κλειστά; Μήπως θα ήταν πιοεποικοδοµητικό για το κοινό µας µέλλον σεµια επανενωµένη Κύπρο να υποστηρίξου-µε τη στιγµή αυτή τους Τουρκοκύπριουςσυνάδελφούς µας που κινητοποιούνταιγια να αποτρέψουν τα µαθήµατα του Κο-ρανίου στα σχολεία τους;Βέβαια η απάντηση σ’ αυτά τα ρητορικάερωτήµατα συναρτάται άµεσα µε το πώςοραµατίζεται ο καθένας το µέλλον τηςπατρίδας µας και την αντίληψή του γιατο εννοιολογικό φορτίο του αγώνα για τηνεπίτευξή του. Ίσως ακόµα, για κάποιους,αγώνας σηµαίνει να πάρουµε τα σπαθιάκαι τα ντουφέκια, όχι την αεροπορία ή τοναυτικό µας, που δεν έχουµε, και να ξυ-πνήσουµε ένα πρωί τα παιδιά µας απότον βαθύ καταναλωτικό τους ύπνο, καιόσα δεν φρόντισαν να εξασφαλίσουν πι-στοποιητικό από κάποιον ψυχολόγο, νατα στείλουµε να τους ρίξουν στη θάλασσακαι να γλιτώσουµε επιτέλους και από τουςστόχους αυτού του ενοχλητικού Υπουργούτης Παιδείας.Ας σοβαρευθώ, λοιπόν, αγαπητοί µου.Αν οραµατιζόµαστε ένα κοινό µέλλον µετους Τουρκοκύπριους, αποτελεί αδήριτηανάγκη η επικοινωνία και η συνεργασίαµαζί τους, όχι µόνο γιατί θα εδραιώσει τηνειρήνη στο επίπεδο του απλού λαού, αλλάγιατί θα αποτελέσει κι ένα δυνατό κτύπηµαενάντια σε όσους µεθοδεύουν λύση διχο-τόµησης στην Κύπρο.Αν πιστεύουµε ότι οι ίδιοι οι λαοί µπο-ρούν να διαδραµατίσουν ρόλο στις πολι-τικές εξελίξεις που αφορούν την επιβίωσήτους, ας ξεκινήσουµε τον αγώνα από τοσχολείο. Να γνωρίσουν οι µαθητές µαςτην Ιστορία τους, να είναι περήφανοι γιατην ταυτότητά τους όπως ο κάθε άνθρω-πος σ’ αυτό τον κόσµο, αλλά την ίδια στιγ-µή να συνειδητοποιήσουν πως για να απο-τρέψουµε τη διχοτόµηση και την πλήρητουρκοποίηση των κατεχοµένων πρέπεινα αγωνιστούµε µαζί µε τους συµπατριώ-τες µας Τουρκοκύπριους έστω και την δω-δεκάτη. Έχουµε αποφασίσει τι θέλουµε;
Αποµεινάρι µιας ιστορίας
Το κουβάλησε ένα µαύρο σκυλί χωρίς εθνότητα Απ’ αυτά που τριγυρνούν ελεύθερα στες νεκρές ζώνες των εµπολέµων. Ήταν ένα κόκαλο κνήµης από ένα πόδι που κάποτε περπάτησε σ’ αυτή τη χώραΠού άραγε το βρήκες ρέµπελο σκυλί µε τη µανία σου να σκάβεις τα χώµατα;Γιατί µαύρο σκυλί χωρίς εθνότητα τόφερες στη δική µου πόρτα;Κι’ εσύ κόκαλο µιας κνήµης που κάποτε κουβάλησες µια ψυχή, τι έχεις να µου πεις;Τι είναι τα τσακίσµατα που ακόµα κουβανάς και χάσκουν ερωτήµατα;Είναι από σφαίρες, από ξιφολόγχες, από µαγκούρα, από πέτρα κοφτερήαπό βαρύ χασαποµάχαιρο, από πυρωµένο σίδερο, από τα δόντια ενός αφηνιασµένου;Είσαι κνήµη ενός ποδιού που περπατούσε το 58, το 63, το 67, το 74;Είσαι κνήµη ενός νέου, ενός γέρου, µιας γριάς, µιας κοπελιάς, ενός παιδιού;Ο νους που διαφέντευε το σώµα που κουβάλαγεςέφυγε νωρίς σαν τη σκιά γοργόφτερου πουλιού ή έφυγε αργά αποσβολωµένος,αιµόφυρτος µέσα σε µεγάλο πόνο.Και σε ποια γλώσσα να φώναζε τις κραυγές του τέλους του, κνήµη που µε κοιτάζεις βουβή;Ποιο θεό, ποιον άγιο απεγνωσµένα καλούσε σ’ εκείνο το ίχνος του χρόνου;Επιτέλους τι θέλεις από µένα κόκαλο αποµεινάρι µιας ιστορίαςΠόσα άλλα κόκαλα γνωρίζεις εκείνων όλων των πολέµων,τι πρέπει να σου πω, τι πρέπει να µου πω…κόκαλο
ΚΩΣΤΗΣ ΑΧΝΙΩΤΗΣ
Leave a Comment