Dit eene zal altijd en altijd blijven:
Zij hebben geleefd en de kansen aanvaard.
Zoo veel van het koninklijk spel zal winst zijn,
Al bleef ook het goud in hun beurs niet gespaard.

Ondanks de zware logheid van haar vormen, liep deAorai gemakkelijk met de lichte bries, en de kapitein
bracht het schip vlak onder de wal voordat hij bijdraaide juist buiten den trek van de branding. De atol
Hikoe-eroe lag laag op het water: een cirkel van fijngestampt koraalzand honderd meter breed, twintig mijlen
in omtrek, en van drie tot vijf voet boven hoog-water peil. Op den bodem van de groote, effen lagune leefden
veel pareloesters, en vanaf het dek van den schoener, achter den smallen ring van de atol, kon men de duikers
aan het werk zien. Maar de lagune had zelfs voor een koopvaardij-schoener geen invaart. Kotters konden met

DeAorai zwaaide vlug en netjes een boot buiten boord, en een half dozijn bruine matrozen, met niets anders
aan dan een vuurrooden lendendoek, sprongen er in en namen de riemen. Achter in de boot, aan den
stuurriem, stond een jonge man, gekleed in het tropisch wit dat den Europeaan kenmerkt. Maar hij was niet
heelemaal Europeaan. Het gouden ras van Polynesi\u00eb verraadde zich in het zonnebrons van zijn blanke huid en
schoot gouden glansen en lichtflitsen door het schemerig blauw van zijn oogen. Het was Raoul, Alexandre
Raoul, de jongste zoon van Marie Raoul, de rijke halfbloed, eigenares en exploitante van een stuk[8]of zes
koopvaardij-schoeners gelijk aan deAorai. Over den terugslag van het water even buiten de invaart, en in en
door en over een kolkenden vloedstroom, zocht de boot haar weg naar de spiegelende kalmte van de lagune.
Raoul sprong er uit, op het witte zand, en schudde een grooten inlander de hand. \ue001s Mans schouders en borst
waren prachtig, maar zijn rechter arm was een stompje, waar het been, wit van ouderdom, nog verscheiden
centimeter uitstak. Een ontmoeting met een haai had een eind gemaakt aan zijn duikerstijd, en nu moest hij
bedelen en vleien om kleine gunsten.

\ue002Heb je gehoord, Alex?\ue003 waren zijn eerste woorden. \ue004Mapoehi heeft een parel gevonden\u2014z\u00f3\u00f3\ue005n parel! Nog nooit is er z\u00f3\u00f3 een opgevischt, niet op Hikoe-eroe, niet in de Paoemotoe\ue006s, in de heele wereld niet. Koop het ding van hem. Hij heeft het nu. En vergeet niet, dat ik het je het eerst gezegd heb. Hij is een dwaas, en je kunt het goedkoop krijgen. Heb je soms tabak?\ue007

Recht vooruit liep Raoul, het strand op, en naar een hut onder een pandanus-boom. Hij was ladingmeester van
zijn moeder, en zijn werk was de heele Paoemotoe\ue008s af te zoeken naar de rijkdommen van kopra, parelmoer
en parels die zij voortbrachten.

Hij was nog maar een jonge ladingmeester, dit was zijn tweede reis in die hoedanigheid, en in stilte tobde hij
veel over zijn gebrek aan ervaring in de waardebepaling van parels. Maar toen Mapoehi hem de parel
voorhield, zag hij toch kans om den schok dien hij kreeg te onderdrukken, en een onverschillige
koopmans-uitdrukking op zijn gezicht te houden. Want de parel had hem een schok gegeven. Hij was zoo
groot als een duiven-ei, een volmaakte bol, van een blankheid die opalen glansen terugwierp van alle kleuren
er om heen. Hij leefde. Nooit had Raoul zoo iets gezien.[9]Toen Mapoehi hem in zijn hand liet vallen, was hij
verrast door het gewicht. Dat bewees, dat het een goede parel was. Hij onderzocht hem nauwkeurig, door een
zak-vergrootglas. De parel was zonder barst of vlek. Zijn zuiverheid scheen smeltend uit te vloeien in de
atmosfeer, uit zijn handen. In de schaduw lichtte hij zacht, glanzend als een jonge maan. Z\u00f3\u00f3 doorzichtig was
hij, dat Raoul, toen hij hem in een glas water liet vallen, moeite had hem te vinden. Snel en recht was hij naar
den bodem gezonken, en Raoul wist dat het gewicht niet beter zou kunnen zijn.

\ue00bIk wil\ue00c\ue00d begon Mapoehi, en achter hem, als een lijst om zijn eigen donker gezicht, knikten de donkere
gezichten van twee vrouwen en een meisje instemming met wat hij wilde. Hun hoofden staken naar voren, er
leefde een onderdrukte begeerte in, hun oogen schitterden hebzuchtig.

\ue00eIk wil een huis hebben\ue00f, ging Mapoehi door. \ue010Het moet een dak hebben van gegalvaniseerd ijzer en een
achthoekige klok. Het moet zes vadem lang zijn, met een galerij er rondom heen. In het midden moet een
groote kamer zijn met een ronde tafel er in en de achthoekige klok aan den muur. Er moeten vier slaapkamers
zijn, twee aan iederen kant van de groote kamer, en in iedere slaapkamer moet een ijzeren bed zijn, twee
stoelen en een waschtafel. En achter het huis moet een keuken zijn, een goede keuken, met potten en pannen
en een fornuis. En je moet het huis bouwen op mijn eiland, op Fakarava.\ue011

\ue014Er moet een naaimachine zijn\ue015, deed Tefara, Mapoehi\ue016s vrouw, zich hooien.
\ue017En de achthoekige klok niet te vergeten,\ue018 voegde Naoeri, Mapoehi\ue019s moeder er bij.[10]
\ue01aJa, dat is alles\ue01b, zei Mapoehi.

Raoul lachte. Hij lachte lang en hartelijk. Maar terwijl hij lachte, loste hij in stilte vele problemen van
hoofdrekenen op. Hij had nog nooit in zijn leven een huis gebouwd, en zijn idee\u00ebn omtrent huizen bouwen
waren vaag. Terwijl hij lachte, berekende hij de kosten van de reis naar Tahiti om het materiaal te halen, van
het materiaal zelf, van de reis terug naar Fakarava, en de kosten van het landen van het materiaal en het
bouwen van het huis. Het zou komen op vierduizend Fransche dollars, ruim gerekend om heelemaal zeker te
zijn—vierduizend Fransche dollars stonden gelijk met twintigduizend francs. Het was onmogelijk. Hoe
kon hij de waarde van zulk een parel kennen? Twintigduizend francs was een massa geld—en een
massa van zijn moeder’s geld bovendien.

“Mapoehi,” zei hij, “je bent een groote dwaas. Noem een prijs in geld.”
Maar Mapoehi schudde zijn hoofd, en de drie hoofden achter hem schudden mee.
“Ik wil het huis hebben”, zei hij. “Het moet zes vadem lang zijn met een galerij er

zal je duizend Chileensche dollars geven.”
De vier hoofden schudden in zwijgend afwijzen.
“En honderd dollars Chili crediet.”
“Ik wil het huis”, begon Mapoehi.
“Wat zou je aan dat huis hebben?” vroeg Raoul ongeduldig. “De eerste de beste

“Niet op Fakarava”, zei Mapoehi. “Het land is daar veel hooger. Op dit eiland, ja.
Iedere cycloon kan over Hikoe-eroe[11]heen slaan. Ik wil het huis op Fakarava hebben. Het moet zes vadem
lang zijn met een galerij er rondom heen—.”

En weer aanhoorde Raoul het verhaal van het huis. Verscheiden uren bracht hij door met te trachten de
obsessie van het huis uit Mapoehi’s hoofd te hameren; maar Mapoehi’s moeder en
echtgenoote, en Ngakoera, Mapoehi’s dochter, stijfden hem in zijn voornemen een huis te hebben.
Door de deuropening, terwijl hij voor den twintigsten keer luisterde naar de gedetailleerde beschrijving van
het huis dat begeerd werd, zag Raoul de tweede boot van zijn schoener op het strand loopen. De matrozen
bleven rusten op de riemen, hetgeen een teeken was van haast om weg te komen. De eerste stuurman van de