\u00c3\ue007a\u00c3\u00b0 var einu sinni um h\u00c3\u00a1vetur \u00c3\u2212 \u00c3\u00a1kafri snj\u00c3\u00b3komu, a\u00c3\u00b0 drottning nokkur sat vi\u00c3\u00b0 gluggann \u00c3\u2212
h\u00c3\u00b6llinni sinni, og var a\u00c3\u00b0 sauma. En gluggagrindin var \u00c3\u00bar hrafnsv\u00c3\u00b6rtu \u00c2\u00ab\u00c3\u2212benholti\u00c2\u00bb[1]. Henni var\u00c3\u00b0
\u00c3\u00be\u00c3\u00a1 liti\u00c3\u00b0 \u00c3\u00bat um gluggann \u00c3\u00a1 mj\u00c3\u00b6llina, sem hl\u00c3\u00b3\u00c3\u00b0st ni\u00c3\u00b0ur \u00c3\u2212 gluggat\u00c3\u00b3ptina, og sem var svo
drifthv\u00c3\u2212t a\u00c3\u00b0 \u00c3\u00bea\u00c3\u00b0 var undur. H\u00c3\u00ban stakk sig \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 \u00c3\u00a1 n\u00c3\u00a1linni \u00c3\u2212 fingurinn, svo a\u00c3\u00b0 \u00c3\u00bea\u00c3\u00b0 hrutu
ni\u00c3\u00b0ur f\u00c3\u00a1-einir bl\u00c3\u00b3\u00c3\u00b0dropar \u00c3\u00a1 gluggakistuna. En \u00c3\u00beegar h\u00c3\u00ban s\u00c3\u00a1, hversu hi\u00c3\u00b0 rau\u00c3\u00b0a var fagurt hj\u00c3\u00a1
drifthv\u00c3\u2212tri mj\u00c3\u00b6llinni, \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 hugsa\u00c3\u00b0i h\u00c3\u00ban me\u00c3\u00b0 sj\u00c3\u00a1lfri sjer: \u00c2\u00ab\u00c3\ue007a\u00c3\u00b0 vildi jeg a\u00c3\u00b0 jeg \u00c3\u00a6tti mjer svo
l\u00c3\u2212ti\u00c3\u00b0 barn, eins hv\u00c3\u2212tt og mj\u00c3\u00b6ll, eins rautt og bl\u00c3\u00b3\u00c3\u00b0, og eins svart og gluggagrindin s\u00c3\u00ba arna.\u00c2\u00bb
hjer \u00c3\u00a1 landi fr\u00c3\u2212\u00c3\u00b0ust er!\u00e2\ue000\ue006
Og af \u00c3\u00bev\u00c3\u2212 a\u00c3\u00b0 h\u00c3\u00ban vissi, a\u00c3\u00b0 spegillinn f\u00c3\u00b3r aldrei me\u00c3\u00b0 \u00c3\u00b3sannindi, \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 var h\u00c3\u00ban \u00c3\u00a1n\u00c3\u00a6g\u00c3\u00b0,
\u00c3\u00beegar hann sag\u00c3\u00b0i:
En Mjallhv\u00c3\u2212t konungsd\u00c3\u00b3ttir \u00c3\u00b3x upp og var\u00c3\u00b0 einatt fr\u00c3\u2212\u00c3\u00b0ari, og \u00c3\u00beegar h\u00c3\u00ban var or\u00c3\u00b0in 7 \u00c3\u00a1ra
g\u00c3\u00b6mul, \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 bar h\u00c3\u00ban af \u00c3\u00b6llum konum, og var miklu fr\u00c3\u2212\u00c3\u00b0ari en drottningin, stj\u00c3\u00bapa hennar. \u00c3\ue007\u00c3\u00a1 var
\u00c3\u00bea\u00c3\u00b0 einu sinni sem optar, a\u00c3\u00b0 drottningin gekk a\u00c3\u00b0 speglinum og m\u00c3\u00a6lti:
hjer \u00c3\u00a1 landi fr\u00c3\u2212\u00c3\u00b0ust er!\u00e2\ue000\ue006
\u00c3\ue007\u00c3\u00a1 svara\u00c3\u00b0i spegillinn, og sag\u00c3\u00b0i:
\u00e2\ue000\ue007Fr\u00c3\u00ba m\u00c3\u2212n, drottning, fr\u00c3\u2212\u00c3\u00b0 sem engill \u00c3\u00be\u00c3\u00ba er,
\u00c3\ue007egar drottning heyr\u00c3\u00b0i \u00c3\u00beetta, \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 var\u00c3\u00b0 henni bilt mj\u00c3\u00b6g vi\u00c3\u00b0, og f\u00c3\u00b6lna\u00c3\u00b0i upp af \u00c3\u00b6fund og rei\u00c3\u00b0i.
Upp fr\u00c3\u00a1 \u00c3\u00beeirri stundu gat h\u00c3\u00ban aldrei liti\u00c3\u00b0 Mjallhv\u00c3\u2212t rjettu auga; svo var henni illa vi\u00c3\u00b0 barni\u00c3\u00b0.
\u00c3\ue005fund og drambsemi l\u00c3\u00b6g\u00c3\u00b0ust n\u00c3\u00ba svo \u00c3\u00beungt \u00c3\u00a1 hina vondu konu, a\u00c3\u00b0 h\u00c3\u00ban \u00c3\u00a6tla\u00c3\u00b0i a\u00c3\u00b0 s\u00c3\u00a1last, og
haf\u00c3\u00b0i engan stundlegan fri\u00c3\u00b0, hvorki dag nje n\u00c3\u00b3tt. H\u00c3\u00ban kalla\u00c3\u00b0i \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 loks fyrir sig einn af
vei\u00c3\u00b0im\u00c3\u00b6nnum konungs og sag\u00c3\u00b0i: \u00c2\u00abFar \u00c3\u00be\u00c3\u00ba me\u00c3\u00b0 hana Mjallhv\u00c3\u2212t litlu langt \u00c3\u00bat \u00c3\u00a1 sk\u00c3\u00b3g; \u00c3\u00bev\u00c3\u2212
jeg get ekki horft \u00c3\u00a1 hana framar. \u00c3\ue007ar skalt \u00c3\u00be\u00c3\u00ba drepa hana, og f\u00c3\u00a6ra mjer \u00c3\u00bar henni lifur og lungu til
merkis um, a\u00c3\u00b0 \u00c3\u00be\u00c3\u00ba hafir gj\u00c3\u00b6rt eins og jeg sag\u00c3\u00b0i \u00c3\u00bejer.\u00c2\u00bb
Vei\u00c3\u00b0ima\u00c3\u00b0urinn f\u00c3\u00b3r \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 \u00c3\u00a1 sta\u00c3\u00b0 me\u00c3\u00b0 Mjallhv\u00c3\u2212t, og \u00c3\u00beegar hann kom \u00c3\u00bat \u00c3\u00a1 sk\u00c3\u00b3ginn, dr\u00c3\u00b3g
hann sver\u00c3\u00b0 sitt \u00c3\u00bar sli\u00c3\u00b0rum, og \u00c3\u00a6tla\u00c3\u00b0i a\u00c3\u00b0 reka hana \u00c3\u2212 gegn me\u00c3\u00b0 \u00c3\u00bev\u00c3\u2212. H\u00c3\u00ban fjell \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 \u00c3\u00a1 knje
fyrir honum, spennti greipar, leit \u00c3\u00a1 hann, bi\u00c3\u00b0jandi vonaraugum
og sag\u00c3\u00b0i: \u00c2\u00ab\u00c3\ue002, g\u00c3\u00b3\u00c3\u00b0i vin, gef \u00c3\u00be\u00c3\u00ba mjer l\u00c3\u2212f; jeg skal \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 hlaupa \u00c3\u00bat \u00c3\u00a1 sk\u00c3\u00b3g og aldrei koma heim
aptur \u00c3\u2212 r\u00c3\u2212ki\u00c3\u00b0.\u00c2\u00bb Vei\u00c3\u00b0ima\u00c3\u00b0urinn komst \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 vi\u00c3\u00b0, kenndi \u00c3\u2212 brj\u00c3\u00b3sti um hana og sag\u00c3\u00b0i:
\u00c2\u00abHlauptu \u00c3\u00be\u00c3\u00a1 undir eins burtu hje\u00c3\u00b0an, vesalingur!\u00c2\u00bb Villud\u00c3\u00bdrin ver\u00c3\u00b0a ekki lengi a\u00c3\u00b0 r\u00c3\u2212fa hana
\u00c3\u2212 sig, hugsa\u00c3\u00b0i hann, og \u00c3\u00be\u00c3\u00b3 fannst honum, eins og a\u00c3\u00b0 \u00c3\u00bea\u00c3\u00b0 v\u00c3\u00a6ri velt steini fr\u00c3\u00a1 hjartanu \u00c3\u00a1 sjer,
a\u00c3\u00b0 \u00c3\u00beurfa ekki a\u00c3\u00b0 drepa hana sj\u00c3\u00a1lfur.
Leave a Comment