om te voorkomen, dat het door het stampen uiteengerukt werd, kwam
uit den molen te voorschijn in den vorm van een dik vilten kleed.
De oneffenheden, die aan de wolvezels eigen zijn, hadden zich zoo
goed gehecht en geward dat zij een effen stof vormden waarvan men
kleederen en dekens maken kon. Het was wel is waar noch merinos,
noch neteldoek, noch cachemir, noch rips, noch satijn, noch alpaca,
noch laken, noch flanel maar het was "Lincolnsch vilt" en het eiland
Lincoln telde een industrie meer.
De kolonisten hadden nu goede kleederen en dikke dekens en konden
zonder vrees den winter van 1866-67 te gemoet gaan.
Tegen den 20sten Juni deed zich dan ook reeds de groote koude gevoelen
en Pencroff moest tot zijn spijt het bouwen van zijn schip staken,
dat nochtans voor de volgende lente gereed zou zijn.
Het vaste plan van den zeeman was een ontdekkingstocht naar het
eiland Tabor te doen, hoewel Cyrus Smith niet v r deze reis was,
\ufffd\ufffd
die geheel uit nieuwsgierigheid zou geschieden, want er was immers
toch geen hulp te vinden op die verlaten, onvruchtbare rots. Een
reis van honderd vijftig mijlen, op een betrekkelijk klein schip,
door onbekende stroomen, moest hem wel eenige vrees inboezemen. Wat
zou er van hen worden te midden van die Stille Zee, waarop zoo menig
schip verging, wanneer hun vaartuig in het volle sop was, Tabor niet
kon bereiken en evenmin naar het eiland Lincoln kon terugkeeren?
Cyrus Smith sprak dikwijls met Pencroff over dit plan en hij vond
bij hem een zonderlinge hardnekkigheid om deze reis te maken, een
hardnekkigheid, waarvan hij zichzelf misschien niet bewust was.
"Beste vriend, ik moet je toch eens doen opmerken," zeide de ingenieur
op een morgen tot hem, "dat gij, na zooveel goed van het eiland Lincoln
gezegd te hebben en zoo dikwijls te hebben verklaard dat het u spijten
zou dit eiland te verlaten, nu de eerste zijt die het verlaten wilt."
"Slechts voor eenige dagen verlaten," antwoordde Pencroff, "voor eenige
dagen slechts, mijnheer Cyrus! De tijd om te gaan en terug te komen,
en te zien wat dat voor een eiland is."
"Maar het kan niet zoo goed zijn als het eiland Lincoln!"
"Daar ben ik van overtuigd!"
"Waarom u dan zoo bloot te stellen!"
"Om te weten wat er op Tabor voorvalt."
"Maar er valt niets voor! er kan niets voorvallen!"
"Wie weet?"
"En indien gij door storm overvallen wordt!"
"Die is in het goede jaargetijde niet te vreezen!" antwoordde
Pencroff. "Maar mijnheer Cyrus, daar men steeds op het ergste moet
bedacht zijn, zal ik uw toestemming vragen om slechts Harbert met
mij op die reis mede te nemen."
Leave a Comment