Tien jaar Beweging van Barmhartigheid: feest!

Met Pasen vieren we de overwinning op dedood; op koninginnedag vieren we onzeonderlinge verbondenheid als medelanders; opbevrijdingsdag vieren we dat we verlost werdenvan het juk van vreemde overheersing en zeggenwe dank voor het grote goed van onze vrijheid;met een verjaardag verheugen we ons dat ons weer een levensjaar geschonken werd; met moederdag beseffen we hoeveel onze moeders voor onsbetekenen. Maar wat zouden we vieren op het feest van barmhartigheid?

Dan vieren we dat het kwetsbare bestaan magen niet over het hoofd gezien wordt. Dan vieren we dat we de pijn en gebrokenheid in onszef mogen omarmen. Dan verheugen we ons opde onafzienbare stroom van dageijkse daden voortvoeiend uit onze ontroering en bewogenheid.Dan gedenken we de Samaritaan die stistond bijde gewonde en in hem eenieder die rust bij een

N i e u ws b r i e f #4 2

ap ri l2 0 0 8 | # 4 2 | f rate r s c m m

Z   n-b   o   nw o r   n-i nb      n  K o m  n

w n  

Kun je barmhartigheidvieren? Het heeft tochsteeds te maken met hetonvolmaakte, met eenpleister op de wonde, hetdrogen van tranen, metvergeven, je eigen tekortaccepteren. En toch: deervaring leert dat levenvanuit barmhartigheidvreugde en innerlijke vredeteweegbrengt.Er is ook wederkerigheid:aan de gever en de ontvangergebeurt iets goeds. Heb jedat zelf ook ervaren? Debijdragen in deze nieuwsbrief willen iets van die vreugde enlichtheid, ondanks dezwarigheden van het leven,laten oplichten.

Een feest van barmhartigheid

Marius Buiting

Voorzitter estuur bvb

zieke, die een gevangene bezoekt, een dorstigeaaft of een hongerige voedt. Dan juichen we omde kracht die ons gegeven is om onvermoeibaar voort te gaan op de weg van de iefde vooronze naaste en van onze naaste voor ons. Danbeseffen we dat, tekens as we as een am zijnafgedwaad en in doornen verstrikt geraakt, we weer opgebeurd worden door een herder die onsop handen draagt naar de warmte van de kuddeen de sta. Dit jaar vieren we dat onze beweging er a tien jaar mag zijn en er toe bijdraagt dat het even eenfeest mag worden van barmhartigheid. Nog is ergeen feestdag van barmhartigheid en misschienza die er ook nooit komen: maar dank dan dedag die achter je igt en prijs de dag die je straksza ontmoeten want, as je het wit zien, was ernooit een dag en za er nooit een dag op aardezijn die niet van barmhartigheid is vervud.

B vB 10 jaarB vB 10 jaar

a c t i v i t e i t e N

ba r mha rti ge



barmhartigheid isgeen verdienste

Hein Stufkens

De grootste bron van barmhartigheidis daar te vinden waar veel mensen dieniet direct zoeken: in onszelf, in onseigen hart.

Omdat je mens bent heb je het vermogen je bewust te zijn van pijn,ijden en vergankeijkheid. Omdat jemens bent heb je ook het vermogenom in te zien dat niet aeen jij ijdt,maar dat hee de schepping ijdt. Jehebt bovendien het vermogen tot invoeen in en meevoeen met aeijden. Hee de schepping is éénichaam. As één id ijdt, dan is dat ijden in hee dat ichaam voebaar endan is dat een gezamenijke pijn.Een Zuidafrikaanse bisschop zei het aatst zo: ‘We moeten niet zeggen dat sommigen van ons Aids hebben; nee, we moeten zeggen: het ichaam vanChristus heeft Aids!’Diep in je hart weet je dat je onderde menseijke maat bijft as je het vermogen van je hart negeert om je voor het ijden te openen. Dan word je onbarmhartig: voor jezef, voor deander, voor de natuur. En je wordt erook zef niet geukkig van.Geukkig word je daarentegen as jebarmhartig bent, as je je hart opent voor het ijden, je daar deegenoot van weet, en naar vermogen het jouwebijdraagt aan het verichten of beëin-digen ervan.Barmhartig zijn is geen hobby,geen offer, en a zeker geen bezig-heid voor mensen die ambiërenappaus te krijgen of heiig te worden verkaard. Het is: mens zijn, en ‘ja’gaan zeggen tegen je eigen ijden endat van anderen, in paats van het teontkennen.In paats van een bezigheid is het eerder een weg: een weg waarop jeinnerijk kunt groeien en veranderen.In paats van je vast te bijten in het verzet tegen de pijn kan je je op die weg bewust worden van je gehecht-heid aan de iusie van een even of een wered zonder pijn. Je kunt de pijngaan omarmen. Je woede en je angst kunnen transformeren in iefde.Wij, in de christeijke wered, zijngeneigd om bij barmhartigheid aer-eerst te denken aan wat we voor eenander kunnen

doen

.Het is natuurijk nuttig en nodig omiets te doen, aan acute noodsituatiesen aan de vee situaties van structu-ree onrecht. Maar nog nuttiger is het dikwijs om er aeen maar te

zijn

: met echte aandacht, zonder bedoeingen,zonder iets te verwachten of ergens opuit te zijn.Een vrouw die regematig haardemente broer bezoekt, zei aatst tegenmij: ‘Hij herkent me niet eens. Wezitten samen op een bankje, en ik geef hem het sacrament van mijn aanwe-zigheid.’ Dat is een ander geuid dandat van die andere vrouw die zei: ‘Ik ga zeden naar mijn demente moeder, want ze herkent me toch niet meer.’Het vraagt dageijks oefening om werkeijk ‘aanwezig’ te kunnen zijn.Het vraagt dat we aereerst aanwezigkunnen zijn bij onszef en ons hart ook openen voor onze eigen pijn.As we eenmaa hebben erkend dat pijn een essentiee eement van het even is, ook van ons eigen even,dan kunnen we osaten, ons over-geven, en ons aten dragen doorde aomvattende presentie van ‘DeAanwezige’. Dan kan ons ego eenstapje terug doen, ook in het ‘hepen’ van anderen.A ons doen en aten za daningebed zijn in het besef dat zowede ander as ik, in pijn en in vreugde,gedragen worden door een mysteriedat ons beiden verenigt en overstijgt.De barmhartige Samaritaan (naar Deacroix) Saint-Rémy, mei1890, van Vincent van Gogh. Uit

Vuur in mijn hart

(zie pagina 7)

o v e r we g i N g e N

ba r mha rti ge



Eerst glimlachen

Er gaat geen dag voorbij of je maakt menseijk gedoe mee. Het hept om ermid mee om te gaan door te beseffendat je er zef een onderdee van bent. Enook dat er hee wat menseijk gedoe in jezef kan speen.Ik heb een nieuwe manier gevondenom met misverstanden, onnadenkend-heid, ompheid, overdreven vriendeijk-heid, ondeugendheid ontspannener

oefening

Wim Verschurenom te gaan. Die hept om het op z’nminst niet erger te maken, niet uit dehand te aten open, het niet tot eenconfict of woordenwisseing te atenkomen, niet kwaad te worden:Eerst gimachen! Dat ontwapent,schept ruimte en reativeert, neemt dezwaarte wat weg.Het hept ook bij gedoe in jezef. Wat mij betreft: overbezorgdheid, irritatie,tobben over iets. Ik merk dat er dan eenspanning in mijn gezicht komt rondmijn ogen of voorhoofd. Iemand zeime, dat ik dan donker ga kijken. Wat hept is mijn gezicht open ademen engimachen.Eenvoudig maar toch niet makkeijk.Het vraagt op de weg van barmhartig-heid, mid zijn stappen te wien zettenen met een beetje humor naar het menseijk gedoe te eren kijken.Het kost niets en het hept we. Ook eens proberen?

‘en zegen ons door de blik van kwetsbare mensen…’

Fons Meyers

(citaat uit geed van Henri Nouwen)

‘Je moet vrijdag 17 augustus vrij-houden!’ zei hij met straende ogen.Toen hij merkte dat ik een beetje verwonderd keek, vroeg hij gespannen:‘Je kunt toch we?’ Hij had zichtbaarmoeite om niet meer te verkappen waarvoor.Zo ken ik Adriaan niet, dacht ik. Hij was vanaf het begin van de straatkerk onze koster. Iedere zondag, a tien jaarang, zorgde hij ervoor dat er waxine-ichtjes en een deugdeijke aanstekerkaaragen zodat mensen van de straat wat icht konden opsteken. ‘Een menshoort niet in het duister’ zegt hij.Met dat duister was Adriaan maar a te vertrouwd. Tientaen jaren op straat,ichameijk zwaar getekend door zijn versaving, iep hij menig keer ontred-derd rond, veroren in het even, ‘on theroad to he.’Een paar weken ater, tijdens dezondagsviering in de straatkerk,sprak Adriaan me weer aan: ‘Vogende week vrijdag! Komen’ zei hij op gebie-dende toon.Ik voede hee even een ichte irritatiedoor mij heen gaan. Iedereen wist bijkbaar iets, behave ik. Deze keerhebben zij het heft in handen. Even wennen.Vrijdag naderde. Adriaan stopte meeen verfomfaaid briefje toe met eenkorte uitnodiging: je wordt om 17.00uur verwacht in het Turks ontmoe-tings-centrum.‘Aweer zo’n goedbedoed initiatief,maar het za we weer uitdraaien opeen gezeige chaos!’ zei de scepticusnog in me, maar eigenijk wide ik die stem iever niet horen.Een grote buffettafe met soep enrijkeijk gevude schotes met aereisoorten saades stond smakeijk uitgestad. In de keine keuken zagik Adriaan met een paar matendruk bezig borden en schotes af te wassen. Op de achtergrond speeden vo overgave vier mannen stevigebeatmuziek even rauw as het evendat ze eiden. Potseing vie demuziek sti. De chef kok iep naar voren en begon: ‘Beste vrienden vanons, mensen van de straat. Harteijk wekom. Zeg het met boemen, uidt de uitdrukking, maar wij zeggen:zeg het met een maatijd. Want juie vriendschap houdt ons in even en nu wien wij juie op je beurt meer vanhet even aten genieten. Daarom eet smakeijk en bedankt!’Een gemêeerd gezeschap aan tafe:aemaa mensen die vrijwiigers- werk deden voor de mensen van destraat. Ik had nooit geweten, dat er in Nijmegen zovee mensen zichinzetten voor deze mensen.Op het einde van de avond nam dechef kok weer het woord: ‘Tensotte wi ik enkee mensen bedanken.Ik noem ze bij hun naam, omdat zenooit bij hun naam genoemd worden.’En hij noemde achttien namen van mensen van de straat, die dezeavond mogeijk hadden gemaakt: zehadden vrijwiig ged afgestaan, dat ze verdiend hadden met de verkoop van de straatkrant of via de stichtingdagoon; ze hadden mee ingekocht,mee gekookt. ‘En dat aes as eenteken van dank en waardering aan juie, Bedankt!’ En hij straade aseen schijnwerper. Adriaan, nog atijdbezig in het keukentje, keek even omen ook hij gimachte.En ik, gezegend door de bik van dezekwetsbare mensen, ging naar huis,bij, met een vreugde en dankbaar-heid, die gezuiverd aanvoede.