Een van de Werken van Barmhartigheid (de naakten kleden) van Marjolijn Esser.

Op de bijeenkomst van 5 november neemt Marius Buiting het voorzitterschap van mij over. Vanzelf doet mij dat terugkijken. Op de eerstelandelijke bijeenkomst op 19 december 1998 inTilburg. Vanuit het hele land kwamen ongeveer tachtig mensen bijeen. Daar begon het. En het was geen strovuur. Achteraf is het wonderlijkdat die bijeenkomst leidde tot de start van eenkerngroep en een nieuwsbrief.

Er is veel gebeurd. Ik heb zelf veel mogenontvangen. Door er zo intens mee bezig tezijn, is mij zelf steeds duidelijker geworden, waar het om gaat en ben ik steeds bewuster het uitdragen van barmhartigheid als iets van mijnzending gaan zien. In deze jaren heb ik zoveelbondgenoten mogen ontmoeten, zoveel mooiemensen, die zelf met vallen en opstaan willenleven uit barmhartigheid. Zij zijn het die mijhebben gedragen en geïnspireerd, ook in dagendat ik aan mijzelf twijfelde of (het) moe was.Het geeft me vertrouwen, dat steeds meer ledenen sympathisanten de Beweging mee gaandragen en dat we duidelijk op de kaart staan

N I E U WS B R I E F #3 2

s epte m be r2 0 0 5 | # 3 2 | f rate r s c m m

Z i e n-B e w o g e nW o r d e n-I nB e w e g i n g K o m e n

Woord van de redactie

Het is herfst. De bladerengaan vallen en de dagen wor-den korter. Je kunt de stiltesoms horen. We wordenuitgenodigd de stilte in te gaanen in ons zelf te keren.In dit nummer besteden wespeciale aandacht aan destilte: aan stilteplekken, bijmonniken in hun abdij of inde natuur. De stilte durveningaan en beleven als oase of woestijn is geen verloren tijdvoor wie leven in barmhartig-heid.We wensen iedereen in dezeherfsttijd wat meer stilte enrust toe.

Loslaten en danken

Wim Verschuren,

Voorzitter bestuur BvB

en men ons weet te vinden. Wat we niet kunnenmeten, is de verborgen bloei bij deelnemers aande Beweging persoonlijk.‘Kun je het wel loslaten?’ wordt me gevraagd.Dat denk ik wel. Het is niet de eerste keer dat medit overkomt. Ik ben blij dat er nieuwe voorzitterkomt, kijkend naar mijn leeftijd én omdat dit na de pioniersfase wenselijk is. En ik heb in denieuwe voorzitter groot vertrouwen. Bovendien verdwijn ik echt niet uit beeld.Een diep gevoel van dankbaarheid overheerst bijmij. Dankbaarheid naar allen die bij de Bewegingbetrokken zijn, dankbaar naar de velen op wieik nooit tevergeefs een beroep heb gedaan. Ik wil hier graag van degenen die vanaf het beginbij de beweging betrokken zijn geweest Tim vanOostrom bij name noemen. Zonder zijn trouwehulp al deze jaren, waren we niet zover gekomen.Ik hoop op 5 november mijn dank aan velenpersoonlijk te kunnen uitsprekenLoslaten ja, maar in dankbaarheid en vertrouwenen met een vleugje weemoed.

A C T I V I T E I T E N

ba r mha rti ge

binnenlopen en even rustig plaats-nemen in een kerk. Of ’s avonds thuis,of ’s morgens heel vroeg, in bed: doorte luisteren naar de stilte van de nacht.Maar ook midden in de drukte kanik soms innerlijke stilte vinden.Bijvoorbeeld in de trein. Soms staar ik maar gewoon even uit het raam, kijk naar een mooi rustig landschap. Ik geniet ervan en mijn gedachten komentot rust. Te vroeg bereik ik dan somsde bestemming van mijn reis en moet al uitstappen.Toch houd ik niet altijd van stilteom me heen. Ik heb soms ook sterkebehoefte aan de nabijheid van mensen.Mensen om samen iets mee voor tebereiden dat heel zinvol is. Thuis mijnlieverd dichtbij me. Af en toe mijnkinderen om over van alles weer evenbij te praten. Als er dan weer stillemomenten zijn, denk ik daar nog over, voel me gelukkig, maak weer nieuweplannen.Ik besef wel dat ik geen mens ben omin een eenzame opsluiting te leven,zoals kluizenaars dat kunnen. Voormij is het de afwisseling van drukteen stilte, die ik zo boeiend en zo waar-devol voor mezelf vind. Een andere vorm van stilte is meditatie. Ik doe dat niet zo vaak. Maar ik kan me wel voor-stellen dat het veel mensen goed doet,zo’n bewust stille periode, elke dag,’s morgens of ’s avonds.Stilte kan ook drukkend zijn. Er kanstilte zijn in een moeilijk gesprek,‘stilte voor de storm’, stilte van deafgeslotenheid, stilte als je bedreigd wordt, uit onmacht, uit angst, stilteop momenten van herdenken, stilte bijsterven en dood en bij de begrafenisdaarna: stilte rondom een dierbaredie ons verlaten heeft en die we zomissen.Ik merk wel dat er bij mij thuis, numijn kinderen de deur uit zijn en mijnman veel weg is, meer stilte om meheen is. Ik vind dat prettig. En ook alheb ik meestal wel de nodige eigendruktes: soms even rust nemen om

Er is continu lawaai om ons heen:muziek op straat en in winkels, luid-pratende mensen met mobieltjes inde trein, hardpratende jongeren in debibliotheek, het vele verkeerslawaaivan auto’s, motoren, brommers,en vliegtuigen. En zelfs als je thuisdubbele ramen hebt, dringt er nog zoveel geluid door.

Waar is de stilte gebleven?

Toch is er in onze maatschappijbehoefte aan stilte en aan stillemomenten. Maar is er in onze cultuurnog wel ruimte voor echte stilte? Alser al om stilte wordt gevraagd, dan ishet om iemand anders geluid te laten voortbrengen. En zijn onze kinderenniet zozeer met lawaai opgegroeid, dat ze bang zijn geworden voor stilte?Voor mijzelf bestaan er twee soortenstiltes. Er is de stilte die me overkómt,in de natuur bijvoorbeeld. En er is destilte die ik bewust voor mezelf creëer.Stilte die je overkómt kun je niet plannen, die is er soms ineens. Diestilte maakt me aandachtig voor debloemen, het zingen van de vogels,het zien van een hert op de vroegemorgen, de wolken in de lucht, eenkind in de verte.De stilte die ik bewust creëer is destilte die ik soms opzoek. Ik hoef dan even niet meer te rennen. Ik wildan even zo weinig mogelijk geluid.Ik wil dan rust om na te denken, omstil te staan bij wat me overkomenis. Voor mijn gevoel kan ik op zulkemomenten dichter bij de kern van mijnleven komen.Er kan dan veel gebeuren in de stilte.De puzzelstukjes van mijn leven lijken weer even op hun plaats te komen. Ik vind mezelf weer terug. Stilte relati- veert veel voor mij. Alles wat me zo inbeslag neemt, krijgt een plekje in het grotere geheel van mijn leven. In destilte kan ik weer nieuwe levenskracht in mezelf ontdekken. Voor mij is het als een goed en natuurlijk medicijn.Innerlijke stilte vind ik vaak bij het

stilte die je overkomten stilte die je creëertvoor jezelf

Rina van der Hulst stil te zitten doet me goed. En het geeft me de ruimte om stil te staan bij wat me echt plezier geeft in mijn leven,en wat ik voor anderen beteken. Endaarin probeer ik dan steeds weer ombarmhartigheid een plaats te geven,concreet te laten zijn, in dat steedsterugkerende doodgewone leven van alledag. Dat leven vol drukte enlawaai – maar ook met stilte, die meoverkomt, en die ik soms bewust voormezelf creëer.

oefenen

ZIEN EN BEWOGEN WORDEN We hebben allemaal wel eens zo’nmoment dat we even niks te doenhebben; een vergadering ging niet door of we zijn uitgewinkeld en slenterennog door de stad; we moeten wachtenop de volgende trein etc. Verloren tijd?Of toch niet?

Ga eens even zitten op een bankje,op een terras, in een wachtkamer of in een kerk of vertraag je pas en kijk aandachtig om je heen. Probeer jete concentreren op de mensen om jeheen; je hoeft niet letterlijk naar hungesprekken te luisteren; je hoeft nietste doen; probeer alleen contact tekrijgen van hart tot hart. Misschien word je getroffen door hun blijdschap, wellicht door hun verdriet, misschiendoor hun gehaastheid, of door hundoelloosheid. En registreer wat het met je doet. Probeer tenslotte die toevalligeontmoeting vast te leggen in woordenof een beeld. Bijvoorbeeld: de gebogenman met het lege gezicht of de twinke-lende energie van haar ogen.Als je aan deze oefening meedoet,schrijf dan iets op van je indrukken enervaringen. En als je wilt, stuur die onstoe of plaats ze op de website.Marius Buiting Jacqueline Wolbrink

O V E R WE G I N G E N

ba r mha rti ge

Barmhartigheid is in liefde omgaan met het lijden datzoveel gestalten heeft en waarvan we vroeg of laat alle-maal ons deel krijgen. De bekende zeven werken vanbarmhartigheid zijn zo’n antwoord op leed en menselijk tekort dat je onderweg tegenkomt. Je mag zeggen, dat jedat dagelijks ontmoet, is het niet direct dan wel indirectin krant of op tv.

Door de eeuwen heen hebben kunstenaars de werken van barmhartigheid verbeeld. De beroemdste uitbeelding is welvan de Meester van Alkmaar, in 1504 geschilderd voor degrote kerk in Alkmaar. Na vele omzwervingen is het nu tezien in het Rijksmuseum in Amsterdam. De Meester vanAlkmaar heeft meer gedaan dan laten zien hoe mensenaan degenen die honger hebben brood geven. Door Jezus te plaatsen onder degenen die honger hebben of ziek zijn, geefthij aan wat een werk tot een werk van barmhartigheid maakt.Een expressie van Jezus’ woord over de barmhartigheid: ‘Alwat je aan een van deze, van mijn geringste broeders of zustershebt gedaan, heb je aan mij gedaan’. Vierhonderd jaar liggentussen de Meester van Alkmaar en onze tijd. En wonderlijk genoeg overspannen kunstenaars als het ware deze eeuwen enzijn ze opnieuw de werken aan barmhartigheid aan het schil-deren gegaan of driedimensionaal gaan verbeelden.Een daarvan is Marjolijn Esser. Het thema van de veer-tigdagentijd in de Boskapel in Nijmegen was: ‘HetZevenvoudig Pad – Werken van Barmhartigheid’. Zij wasdaartoe geïnspireerd door teksten van Aad Eerland. Iemandvan de Beweging maakte ons attent hierop. En dat heeft er toe geleid, dat we deze schilderijen (40 x 50 cm) hebbenaangekocht. Ze zijn werkelijk mooi en vormen een eenheid.Op de bijeenkomst van 5 november zullen ze te zien zijn.En wie er graag gebruik van wil maken voor bezinningof gesprek of viering, neme hierover contact op. Ze zijnmakkelijk te vervoeren.

werken van barmhartigheidvan marjolijn esser

Doden begraven, Hongerigen voeden, Zieken bezoeken, Dorstigen laven, Gevangenen bezoeken, Vreemdelingen herbergen