Dit vluchtelingetje uit China loeit op onder het dak van het fraterhuis ‘de Vuurhaard’ in Udenhout

Niet alleen de parel in ons groeit. Wij zijn ookoester: ruw, bonkig, onaantrekkelijk om tezien, met scherpe kanten waarmee we somszelfs ongewild anderen bezeren.

Telkens weer als wij geslagen worden, groeit de oester. Telkens als wij ons richten op geldof status en onszelf hoger achten dan de ander,groeit de oester. Eerst waren wij de geslagenenen de kwetsbaren; nu hebben wij ons geharnast en laten onszelf niet meer kwetsen. Met handen tand verdedigen we onze eigen kleine werelden zo nodig slaan we daarbij om ons heen.Niet alleen in de oester groeit, diep van binnen,de parel, maar in ons groeit soms ook diep verborgen, zonder dat we het vermoeden,een parel. Als we een kind zien lachen, groeit

N i e u ws b r i e f #3 4

ap ri l2 0 0 6 | # 3 4 | f rate r s c m m

Z   n-b   o   nw o r   n-i nb      n  K o m  n

w n  t

Buiten wordt het lente. Uit hetbijna niets breekt nieuw levendoor: nieuw blad en nieuwebloemen ontvouwen zich,gaan groeien en bloeien.Groeien en aandacht: datzijn het thema’s in dezenieuwsbrief. Zie de bijdrageover Rembrandt bijvoorbeeld,die in zoveel tekeningenen schilderijen getuigt vanmededogen en bewogenheidom het lot en het tekortvan mensen.Opnieuw twee bijdragen vanlezers: Edin van der Ham enIne Hendriks. Vergeet nietvan de lente te genieten. Leef er niet aan voorbij met al uwdrukte...Veel lentezon gewenst!

Over groeienen openbloeien

Marius Buiting

Voorzitter estuur bvb

de parel. Als wij liefde en tederheid mogenontvangen of uitschenken over de ander, groeit de parel. Als we een nieuwe lente ervaren, groeit de parel. Als we tijd overlaten om de ziel te laven,groeit de parel. Als we de ander volledig kunnenaccepteren zonder enige voorwaarde, groeit de parel.En dan zijn we aangekomen in het land van hieren nu. Oester zijn, gesloten en hard soms, maardiep in ons is de parel. We kunnen gaan open-bloeien om het mooiste en dierbaarste dat in onsis, zelf te zien en te tonen aan de ander.Durven we ons weer kwetsbaar op te stellen enhet kostbaarste van ons de ander aan te biedenzonder angst dat ons iets afgenomen wordt?Want het wonder is, dat zo de parel in ons en inde ander groeit.

a c t i v i t e i t e N

ba r mha rti ge



Nederland pakt in het jaar 2006uitbundig uit met de herdenking vande 400ste geboortedag van Rembrandt van Rijn (1606-1669), onze grootsteschilder uit de 17e eeuw.U bent dit jaar welkom op tientallententoonstellingen, bij een film entwee musicals, er komen nieuweboeken en zelfs muziekstukken over Rembrandt uit.

Geboeid lees ik hierover in een week-endbijlage van Tubantia, en het prach-tige themanummer van het maandbladM van de NRC. De schilder Rembrandt was een uniek talent, hij had het inzijn vingers om dat wat zijn ogenzagen, ook heel direct en treffend ineen tekening, een ets of schilderij weerte geven. Hij was een kunstenaar diede realiteit weergaf, ‘hij poetste niksop’. En het zijn met name mensendie hij weergaf zoals ze waren. ‘Hijis misschien wel dé schilder van het menselijk tekort’, zo lees ik. Armoede van mensen, hun ouderdom, hun ijdel-heid en vrekkigheid, hun emoties,Rembrandt brengt dat in beeld als geenander. Hij laat de onvolmaaktheid en desterfelijkheid van gewone en ongewonemensen zien, van armen en rijken, vankinderen en oude mensen. Hij laat ook zien wat er in al die mensen omgaat,dat ze nadenken, vrolijk, verdrietig of angstig zijn. Ook in zijn vele bijbelsetaferelen zien we telkens weer gewonemensen met al hun lief en leed, hun verlangens, hun verwondering, hunspijt, hun ontferming. U hebt vast weleens een afbeelding van ‘De terugkeer van de verloren zoon’ gezien: hoe debarmhartige vader met liefde en zorgzijn handen legt op de rug van zijnteruggekeerde en nu voor hem neer-knielende zoon. Hier wordt niet uitge- vlakt wat er in de afgelopen tijd alle-maal gebeurd is, maar de vader houdt nog steeds van zijn zoon en is bereidhem weer te ontvangen en een nieuwekans te geven.Zo zijn veel tekeningen, etsen en schil-derijen van Rembrandt vervuld vanHans van der Hulst

rembrandt, ‘schilder van het menselijk tekort’

mededogen en barmhartigheid. En vanfascinatie voor mensen, hoe ze ook zijn:blijven kijken en luisteren naar mensen.Proberen je in te leven in wat ze door-maken. Mensen heel ernstig nemen enaanvaarden, in hun aardsheid, in hundromen en verlangens. Soms ook met een knipoog, een glimlach: lieve mens, je mag er zijn zoals je bent, maar kijk ook eens naar jezelf in de spiegel, en vergeet niet om af en toe ook eens telachen om jezelf … In de spiegel kijkenheeft Rembrandt zelf trouwens ook heel veel gedaan: er zijn wel 85 zelfpor-tretten van hem bekend.Dit alles samen vind ik een prachtigehouding voor wie bijvoorbeeld inde zorg, het onderwijs of het pasto-raat werkt. Een belangrijk deel vanonze tijd luisteren en kijken wij naarmensen, verdiepen ons in hun lief en leed, proberen hen hulp en zorgte geven en een eindje met hen meeop te lopen, te troosten, te verhel-deren, vreugde en verdriet, geloof ensoms wanhoop te delen en uitzicht te geven. Als je dat probeert te doenmet de houding van Rembrandt, blijf je heel realistisch, maar ook open enbarmhartig voor mensen. Zo kun jemisschien ook het dichtste bij mensenkomen. Je zou misschien zelfs kunnenzeggen: Rembrandt is niet alleen eenschilder van vele bijbelse voorstel-lingen, maar hij getuigt ook van diegoede bijbelse geest van Jezus volmededogen en bewogenheid om het lot en het tekort van mensen. Ik vind dit Rembrandt-jaar een uitno-diging aan ons allen om in dit jaarte proberen wat méér zo te kijken enaandachtig, zorgzaam en betrokken bijonze medemensen te zijn, hoe en waar we ze ook ontmoeten. Het kan onsmilder, verdraagzamer en barmhar-tiger maken.Beelden uit:

Remrandt: De Meester & zijn Werkplaats | Tekeningen & Etsen

;Rijksmuseum Amsterdam-WaandersUitgevers, Zwolle, 1991.

o v e r we g i N g e N

ba r mha rti ge



Op 7 december 2005 werd in ons landde ‘Make a Difference day’ (MADD)ingevoerd.

Een landelijke vrijwilligersdag. Op diedag ging koningin Beatrix als vrijwil-ligster helpen in een zorgcentrum.Ook andere personen deden op diedag in vele vormen vrijwilligerswerk.Een dag gewoon dingen doen die jeanders niet zou doen en waaraan eenander vreugde kan beleven.‘A difference day’ voor mij als vrijwil-liger en ‘a difference day’ voor demedemens. Het kan nét even verschilmaken om eens barmhartig te zijn.B.v. een dag per maand ‘a DifferenceDay’. Op die dag iets doen wat jenormaliter niet zou doen. Een dag permaand aandacht geven aan die anderdie al vaak in je gedachten is maar waarbij je de ontmoeting steeds maar weer uitstelt; die ander op het werk of in de buurt die niet zo goed in degroep ligt; dat familielid waarmeeiedereen gebrouilleerd is .Blokkeer een vaste dag in de maand engun jezelf tijd en ruimte om vanuit jebewogenheid ook werkelijk in bewe-ging te komen.

oefenen

Marius Buiting Jacqueline Wolbrink We zijn al weer een paar maanden verder in 006, en nog steeds hebben veel mensen er geen vertrouwen in dat het dit jaar beter zal gaan. Het nieuwezorgstelsel hangt als een zwaard vanDamocles boven hun hoofd en de hogeenergieprijzen baren zorgen.In de laatste kersttoespraak vanKoningin Beatrix, die indruk op mijmaakte, zei ze, dat we dankbaarmoeten zijn voor hetgeen we wélhebben en wat wél goed gaat. Niet altijd zeuren over wat we niet hebben.“Ja, gemakkelijk praten”, hoor ik mensen zeggen in mijn omgeving enop T.V. “als het je aan niets ontbreekt,maar wàt als je aan het eind van demaand de eindjes nauwelijks aanelkaar kunt knopen? Als je man zijnbaan is kwijtgeraakt? Als je ziek bent geworden en in de WAO belandt?Moet ik daar dan dankbaar voor zijn?” Toch zijn er nog wel zaken waar wedankbaar voor kunnen zijn denk ik,zélfs als we weinig te besteden hebben.Het is dan wel goed te kijken naarlanden in de wereld waar het niet zogaat als bij ons in een vrij land.Bijvoorbeeld in Pakistan is het barrekoude winterweer ingetreden enmoeten mensen noodgedwongenin tenten leven, omdat hun huizen verwoest zijn door een aardbeving.In de oorlogsgebieden overal ter wereldmoeten miljoenen mensen vluchten voor het geweld en in overvollekampen terechtkomen, waar het ook al vaak ontbreekt aan de meest nodige voorzieningen.We zien het op de T.V. allemaal aan ons voorbijkomen en vinden het verschrik-kelijk, maar vijf minuten later zijn weal weer koffie aan het zetten in onze verwarmde keuken.Veel van onze kinderen zijn te dik enmoeten afvallen, terwijl kinderen aande andere kant van de wereld sterven van de honger en ondervoeding. Als we ziek zijn, kunnen we naar de dokteren krijgen medicijnen. We hoeven dekraan maar open te draaien en wehebben water.In landen in Afrika is het al feest als eréén pomp komt voor het hele dorp.Wij hebben vrijheid van godsdienst en hoeven niet bang te zijn om te worden vervolgd vanwege ons geloof.Allemaal zaken die in veel landen niet zo vanzelfsprekend zijn.Integendeel zelfs.Maar wij zijn echte mopperaars (altijdal geweest). Wij hebben bijna allemaaleen auto en een fiets en als we slecht ter been zijn een rollator of scootmo-biel.Als we eerlijk vanuit ons hart willenspreken, dan moeten we toch consta-teren dat we het hier zo slecht nog niet hebben. Dan eten we toch maar lieveraf en toe een boterham met tevreden-heid i.p.v met pindakaas. Of niet soms?Wij hebben een goed sociaal stelsel,maar als er een bepaalde groep het desondanks toch niet redt, dan zijner altijd weer van die lieve mensen die voor zo’n groep in de bres springen.Dan komen er voedselbanken en goed-kope kledingzaken. Het is toch superdat die naasten-liefde er nog is.En als we vinden dat het beleid in ‘DenHaag’ niet deugt, dan gaan we gewoonin 007 weer naar de stembus om onsongenoegen te laten blijken.We worden regelmatig op de T.V. met beelden uit de derde wereld geconfron-teerd. Het kan helpen meer tevreden tezijn met onze eigen situatie.Toch een beetje dankbaar nu?

er is nóg veelom dankbaar voor te zijn!

Ine HendriksDIAMANTMensen zijn als diamantendie zich net zo lang aanelkaar slijpentotdat zegaan stralenEdin van der Ham