High Quality
Open the downloaded document, and select print from the file menu (PDF reader required).
ONTSNAPPING UIT QATAR:
hoe een Antwerpse
Eind september 2009 ontsnapte
de Belg Philippe Bogaert (38) uithet golfstaatje Qatar, waar hij aleen jaar vastzat als 'economisch
gijzelaar'. Bogaert deed het ver-
haal van zijn spectaculaire ont-
snapping in het tv-journaal, in
kranten, op het internet en in 'De
laatste show'. Alleen over zijn
zeiltrip richting vrijheid, noch-
tans een cruciaal onderdeel van
het ontsnappingsplan, bleef hij al-
tijd wat vaag. Daardoor raakten de
echte helden achter dit verhaal,
twee Antwerpenaren die Philippe
Bogaert met een zeilboot in het
Midden-Oosten gingen bevrijden,
nooit bekend. Tot nu.
Op een dag in augustus 2009 was
de
souschef
van brasserie Appel-
mans in Antwerpen op mysterieu-ze wijze verdwenen. Niemand wist
waar hij naartoe was, behalve debaas van de brasserie: 'Hij is wegom een nobele taak te vervullen,'
wilde die alleen kwijt. 'Het is niet
zeker dat hij terugkeert. Maar áls
hij terugkeert, is hij een held.'
Patrick Proot,
een 36-jarige kokuit Antwerpen, zat op dat ogenblik
in Mumbai (Bombay), de grootsteen dichtstbevolkte metropool van
India, in het gezelschap van zijn
Antwerpse vriend
Johan
(29), eenervaren schipper. Samen zouden ze
vanuit Mumbai met een gehuurde
boot drieduizend zeemijlen ver zei-
len, helemaal tot in het golfstaat- je Qatar. Daar zouden ze de Belg
Philippe Bogaert, een man die ze
zelf nog nooit gezien hadden, in
het grootste geheim aan boord ne-
men.
Het verhaal van Bogaert was de
voorbije maanden in België al inalle kranten verschenen. De 38-
jarige zakenman uit Blanden, die
samen met zijn vrouw het tv-pro-
ductiehuis Finger runde, was in
april 2008 naar het emiraat Qatar
afgereisd omdat hij er een buiten-
kans kreeg: een contract van negen
maanden om voor het communica-tiebedrijf Dialogic het prestigieuze
Qatar Marine Festival
te organise-
ren.
Hij werd er benoemd tot direc-
teur van het Qatarese filiaal van Di-
alogic, maar toen dat bedrijf failliet
ging, ontstond er een conflict met
de Qatarese aandeelhouder. Bo-
gaert kreeg een schadeclaim van
3,2 miljoen euro op zijn dak, werd
beschuldigd van het uitschrijvenvan valse cheques en mocht het
land niet meer uit (hij stond op de
no-travel list).
Sindsdien was Bo-gaert strikt genomen een 'gevan-gene van het land.' Hij mocht wel
nog vrij rondlopen, maar mocht de
landsgrenzen niet meer over. Zijninternet-, twitter- en telefoonver-keer werd nauwgezet in de gaten
gehouden.
'Alleen wereldwijde media-aan-
dacht kan mij redden,' vertelde Bo-
gaert de journalisten vanuit Qatar
aan de telefoon. In België deden
Bogaerts echtgenote en zijn twee
jonge kinderen hun best om de
zaak van hun papa onder de aan-
dacht te brengen met allerlei actiesen benefieten. Intussen overwoog
Bogaert in Qatar de meest waanzin-
nige ontsnappingsplannen: van het
wegsnorren op een jetski richtingIran tot het laten overkomen vaneen seropositief bloedstaal, in de
hoop dat hij om medische redenenhet land zou worden uitgezet.
Maar uiteindelijk zou de geheime
missie van twee mannen die hij niet
eens kende — Patrick Proot en zijnvriend Johan — redding brengen.
EEN SIMPEL PLAN
HUMO
Patrick Proot, hoe ben jij
als kok in dit avontuur verzeild ge-
raakt?
34
-
HUMO
Nr 3 618 1 01
k
ok een landgenoot bevrijdde uit de Golf
Patrick Proot
«Ergens in meikreeg ik telefoon van een goeie
vriend die in Zwitserland woont. Hij
vroeg me of ik het verhaal van Phi-
l i
ppe Bogaert kende, maar ik had
nog nooit van die man gehoord. Ik
werk in de horeca — dat wil zeggendat ik dag en nacht bezig ben — en
veel verder dan de hoofdpunten inhet nieuws geraak ik niet.
»Mijn Zwitserse vriend vertelde
me dat die Philippe Bogaert een
oude skivriend van hem was en wat
er met hem in Qatar was gebeurd.Hij vroeg of ik met mijn contacten
in de maritieme wereld kon rege-
len dat Bogaert in een container
het land uitgesmokkeld werd.
»Ik heb inderdaad een uitgebreid
netwerk in de scheepvaart, en ik
kende mensen bij een grote contai-
nerschipper, maar na twee dagen
was duidelijk dat zij dat niet zagenzitten. Als de verstekeling ontdekt
werd, zou men het schip aan de ket-
ting leggen en zou het bedrijf mil- jarden verliezen.
»Toen dacht ik: waarom ga ik
hem eigenlijk zelf niet halen?
(lacht)
Gek hé? Maar zo ben ik ophet idee gekomen; zo simpel was
het. Ik heb vroeger vaak gezeild, en
een vriend van mij, Johan, is kapi-
tein. Hij is al een stuk of tien keerin zijn eentje de Atlantische Oce-aan overgestoken in een zeilboot-
je. Ik dacht: de interessantste op-
tie is om daar ergens in de buurt
een zeilboot te huren, er naartoe te
varen, die kerel op te halen en te-
rug te brengen. Zo simpel leek het,maar dat was het natuurlijk niet. Ik
heb aan Johan gevraagd of hij het
zag zitten, en we hebben onmiddel-
lijk beslist om het te doen — Johanwas nog nooit in de Perzische Golf
geweest. We hebben er niet eens
t
wee minuten over nagedacht.»
HUMO Wat bezielde je eigenlijk?
Je kende die man niet eens.
Proot
(grijnst)
«Tja, het avontuur
zeker? Iets wat niet mag is altijd in-
teressant
(lacht).
En hoe minder we
van die Belg in Qatar wisten, hoe
interessanter het was voor ons.
»Het is ook goed voor het karma:
iemand in nood helpen, daar voel
je je goed bij. Ik zat op dat moment
eigenlijk in de put: ik had een fail-
lissement achter de rug, en alles
wat ik probeerde, sloeg tegen. Als
je dan zoiets onderneemt, en het
lukt nog ook, dan geeft dat je eengeweldig gevoel. Je komt helemaalanders terug.»Maar goed, we hadden dus be-
slist: we doen het! En we zijn er
nooit meer op teruggekomen. Het
moest wel in het grootste geheim.
Zolang niemand iets van ons plan
afwist, waren we gewoon twee
mannen die eens in de Perzische
Golf wilden gaan zeilen.»
HUMO Hoe begin je aan zoiets?
Proot
«Eerst land- en zeekaarten
van de streek kopen. En we zijn een
tijdje bij die vriend in Zwitserland
gaan logeren, om alles te plannen.
We hebben ook een e-mailadres ge-opend onder de naam 'elfitrip' — de
elfjes maken een trip
(lacht).
Phi-
li
ppe Bogaert werd in Qatar strak
in de gaten gehouden, alles wat hij
schreef op zijn blog of zijn twitter
werd nagekeken (Bogaert kreeg
zelfs een proces wegens laster en
eerroof na een klacht van zijn Qata-
rese ex-werkgever voor dingen die
hij op zijn blog had geschreven,
red.) Via dat mailadres konden weveilig communiceren.»
HUMO Hoezo?
Proot
«We hebben de mails nooit
verstuurd. Als je een mailadres
opent, kan je daar
drafts
maken —
kladversies van je mailberichten,
zeg maar. Je laat die gewoon in demailbox zonder ze te versturen, en
je belt het wachtwoord door naar
je correspondent. Die kan dan ook
in de mailbox gaan kijken en kan er
op antwoorden zonder dat hij een
mail hoeft te versturen. De tekst
gaat nooit de server uit, je kan hetniet traceren.»
HUMO Slim bekeken.
Proot
«Als er een nieuwe draft in
de mailbox zat, stuurden we een
sms'je: 'Er zit een vogel in een
kooi.' Op de duur waanden we ons
in een James Bond-film. Dan bel-
den we naar elkaar: 'Kan ik met Q
spreken?'
(lacht)
Wij zagen het alséén grote kwajongensstreek.»
50.000 EURO
HUMO Hoe vind je vanuit Europa
een geschikte zeilboot in Indië?
Proot
«Via Google Earth: je geeft
de lengte- en breedtegraden in en je
krijgt een luchtbeeld van de streek.
Dan kan je
inzoomen.
We zijn ge-woon beginnen te zoeken langs de
kustlijn: zo vind je de havens, en als
Philippe Bogaert, de man diePatrick en Johan uit Qatarhebben weggehaald: 'Na tweeminuten hadden we al beslist:we doen het. We zagen het alséén grote kwajongensstreek.'
je een gebouwtje ziet, kan je dich-
terbij gaan kijken. Dikwijls is er een
adres of een weblink aangegeven.En dan kan je een mail versturen,
of bellen... We hebben echt voor
fortuinen gebeld.
»We hebben lang moeten zoe-
ken naar een jachthaven in Mum-
bai. Het zijn daar allemaal industri-
ele havens, nog uit de tijd van deBritten. Zeilboten konden er alleenaanmeren in twee dokken, die pri-vé-eigendom waren van een zeke-
re
Aashim Mongia,
een hele grote
jongen ginder — zijn vader beheertde 22 jachten van de sjeik van Du-
bai. Aashim verhuurde ook boten,maar het was een hele rompslompom in en uit de haven te geraken.Elke dag dat we in Mumbai waren,
waren we wel een paar uur bezig
met formulieren laten invullen,
pasfoto's laten maken, vergunnin-gen regelen... en elke keer genoeg
roepies onder tafel toeschuiven na-
tuurlijk. Je krijgt ginder niks ge-
daan zonder een
fixer
en steekpen-ningen.»
HUMO Hoeveel heeft de hele ope-ratie eigenlijk gekost? En wie be-taalde dat?
Proot
«De huur voor de zeilboot al-
leen al was 30.000 dollar. De heletrip zal ongeveer 50.000 euro ge-kost hebben. Het meeste heeft dieZwitserse vriend voorgeschoten en
wij hebben zelf ook een deel gefi-nancierd, met de belofte van Phi-
li
ppe Bogaert dat hij het later zouterugbetalen.»
100 MIJL STRONT
HUMO Hadden jullie een timing
opgesteld?
Proot
«We wilden eerst al in juli
vertrekken, maar dat kon niet van-
wege de moessonregens in India.
Alles wat dan in het water ligt,
gaat kapot van de hevige regens,
de pompende wind en de gevaar-
lijke stromingen. Normaal gezien
duurt de moesson tot eind augus-
tus, maar gelukkig was het seizoen
dit jaar vroeger afgelopen, zodat we
half augustus konden vertrekken.
»Er was ook wel wat tijdsdruk:
Philippe Bogaert was in Qatar ver-oordeeld tot drie jaar dwangarbeid
en een schadeclaim van een mil-
joen euro. Hij was daartegen in be-
roep gegaan, en tot dat beroep voor-kwam —12 oktober — moest hij niet
in de gevangenis. Voor die datum
moest hij dus zeker het land uit zijn.
»In India hebben we dan, met
de hulp van onze taxichauffeur
Ali,
►
`ZOIETS DOE IK
NOOIT MEER: VEEL
TE GEVAARLIJK'
5 JANUARI 2 010
HUMO
-
35
Ontsnapping uit Qatar
►
mondvoorraad voor zes weken aan-
gekocht. Wat ik tijdens dat winke-
len in de sloppenwijken heb gezien,
tart alle verbeelding: dode mensen
li
ggen gewoon op straat, kinderen
met uitgestoken ogen en kapot ge-
sneden gezichtjes staan er te be-
delen. Ik heb een jongetje gezien
wiens heupen, benen en scheen-
benen ze op vierjarige leeftijd had-
den gebroken; ze hadden hem zogespalkt dat zijn benen boven zijn
hoofd groeiden, met zijn voeten te-
gen elkaar. 's Morgens haalden ze
dat kereltje uit een vrachtwagen enzetten ze hem op straat, waar hij de
hele dag moest bedelen. 's Avondskwamen ze hem weer ophalen. Nu
kan ik er wat afstand van nemen,
maar toen ik er was, vond ik het dehel op aarde.»
HUMO Wat voor boot hadden jul-
lie?
Proot
«Een heel mooie boot, de
Ni-
nikins.
Hij was 35 voet lang — bijna
13 meter — en dat was ook nodig;
met een kleiner bootje kan je de
oceaan niet op.
»
We hadden zeshonderd liter
drinkwater aan boord, en een berg
conserven: die moesten we alle-
maal afwassen en ontdoen van eti-ketten. Zo voorkom je dat er eitjes
tussenzitten van vliegen, muggen
of kakkerlakken. Als je zo'n paar ei-tjes mee hebt, is voor je het weet je
boot overgenomen door een leger
insecten.»
HUMO Was het een mooie zeil-
tocht?
Proot
«Euh... Als je de haven
van Mumbai uitvaart, kom je eerstlangs honderden gigantische con-
tainerschepen die stilliggen voor
de kust, door de crisis. Daar moet je tussendoor zigzaggen.
»De volgende 120 kilometer is
een open riool. Je vaart gewoon op
stront. Die 28 miljoen mensen die
in Mumbai wonen, sjassen hun ge-
voeg allemaal zo de zee in. 's Mor-
gens word je wakker en je poetst je tanden terwijl de bruine smur-
rie voorbijdrijft. Na 120 kilometer
wordt het water donkergroen, enpas 400 kilometer van de kust is
het weer blauw. Wel fascinerend,want je ziet de breuklijn echt: van
het ene moment op het andere
wordt het donkerbruine water don-
kergroen, en daarna van donker-
groen naar blauw. Dat zijn strepen
op het water.
»Voor de rest is zeilen daar eenware marteling: op een frisse dag
is het nog 50 graden. Als de zon
op zijn hoogst staat, moet je schui-
len onde lakens en dekens, anders
word je levend verschroeid. Binnen
in de boot werd het nog warmer, 65
graden, want we hadden geen air-co. Het is een uitputtingsslag voor
je lichaam. We hadden gelukkig
speciale zonnecrème mee met ti-
tanium in, zoals de astronauten.
»Ons lichaam zat zes weken lang
onder een film van zout: er hangtconstant een nevel boven de oce-aan, die onmiddellijk opdroogt op
je huid. Er blijft dan alleen nog zout
achter, en dat schuurt. Je kon een
pot vullen met het zout dat van onslijf viel.
»En alles was klam. De elektro-
nische apparaten die we bij ons
hadden, sloegen tilt van de voch-
tigheid, de warmte en de zoute
lucht. Ons fototoestel, onze laptop
en de satelliettelefoon moesten we
in zakken met rijst steken, om hetvocht er uit te halen. Die satelliet-
telefoon is wel een prachtige ma-
chine. Je kan bellen in het midden
van de oceaan, en het is ontraceer-
baar.»
HUMO Hadden jullie voor de rest
een voorspoedige reis?
Proot
«We waren nog maar net
vertrokken of onze toiletten warenal kapot. We hadden geen zin om
loodgieter te spelen in die hitte, dus
ging alles maar overboord
(lacht).
Dat was nog het minste. De gene-
rator was al kapot toen we vertrok-ken en niet veel later viel de gps uit
— gelukkig hebben we die kunnen
herstellen. Vervolgens bleken de
zeillatten die voor de spanning op
het zeil zorgen te kort, waardoor we
niet genoeg snelheid konden ma-
ken. We hebben een oplossing ge-
i
mproviseerd met stukken hout die
we op de boot vonden. We hebben
het een en ander meegemaakt, ja.»
BARRACUDA'S
EN DOLFIJNEN
Proot
«Toen we de Golf van Oman
binnenvoeren, werd het spannend.
De oceaan versmalt daar tot een
zee-engte: aan de ene kant liggen
Iran
en
Pakistan, aan de andere
kant Oman, Saudi-Arabië en Qa-
tar. In internationale wateren gel-
den de wetten van de vlag waaron-
der je vaart. Maar zodra je minder
dan 80 mijl van een kust verwijderd
bent, vaar je onder de wetten van
dat land. In de Golf van Oman of de Perzische Golf is de kust nooit
meer dan 80 mijl weg en val je dusautomatisch onder de sharia (de ul-
trastrenge islamitische wetgeving,
red.) die daar overal geldt.
»De Golf van Oman was heel
mooi. Het puntje van Oman is
prachtig: vulkanische rotsen die
naar boven zijn gekomen door on-
derzeese uitbarstingen. Een paar
keer zijn we een militaire basis in-
gevaren, zonder dat we het wisten.
Dan kregen we gelijk een militaire
boot achter ons aan, met een grootkanon op de boeg. Tja, zo gaat het
daar overal, je zit daar midden in de
olie. Maar de militairen van Oman
waren heel cool; er zat een man
bij die had meegedaan aan de
tall
ships race,
een prestigieuze zeil-
wedstrijd in Antwerpen. Zulke din-
gen helpen als je zo ver van huisbent
(lacht).
»
We kwamen ook overal vis-
sers tegen. Heel vriendelijke men-
sen. Met een van die vissersboot-
jes hebben we een heel lekkere vis
geruild tegen vishaken: dat kenden
ze niet.»
HUMO Hebben jullie zelf ook ge-
vist?
Proot
«Ja, wij visten met een blau-
we nylondraad van een halve cen-
ti
meter dik, waar we een nepvisje
van plastiek en een vishaak aan
vastmaakten. Die lijn hang je ach-
ter je boot in het water. Een tonijn
ziet de vis, hapt, en kan niet meerlos. Hij moet dus even snel blijven
zwemmen als de boot vaart. Op heteinde raken ze uitgeput, en dan heb
je ze maar uit het water te halen.
»Op de heenweg hebben we veel
vis gevangen. Vooral tonijn: blue fin
en yellow fin... En vers! We vingen
ook lemonfish, kingfish, en zelfsbarracuda's. Griezelig hoor, zo'nroofvis met een bek vol scherpe
tanden. We zijn een paar keer in zee
gesprongen om af te koelen, maar
je moest altijd oppassen dat er
geen vinnetjes in de buurt waren.»
HUMO Haaien?
Proot
«Die hebben we niet gezien,maar dus wel barracuda's en dolfij-
nen. Mensen zeggen altijd dat dol-
fijnen zulke lieve beesten zijn, maar
voor een school dolfijnen met jon-
gen is het oppassen, hoor.»
ALLE HENSAAN DEK!
Proot
«Dubai was mooi om bin-
nen te varen, 's nachts, met al die
lichtjes van die gigantische toren-gebouwen. We zijn wel eerst nog
met de boot vastgelopen op één
van de Palmeilanden (aangelegde
eilanden voor de kust van Dubai inde vorm van palmbomen, red.) Wij
dachten: we varen er mooi rond.
Maar die palm was in het echt vier
zeemijl groter dan hij op de kaart ►
'Zeilen daar
is een ware
marteling.Op een frissedag is het nogvijftig graden.
En als de zon
op zijn hoogst
staat moet je
schuilen onder
lakens en
dekens, anders
word je levend
verschroeid.'
36
-
HUMO
Nr 3618 1 01
Add a Comment