combater

voceiro nacional de

isca!

pola INDEPENDENCIAe o SOCIALISMO

O espectro do centro percorre as democracias marxe de calquer conflitividade social. Cando, que sexan aqueles aos que o muro de Berlinformais europeas. Todas as forzas políticas desde Isca, dicemos que non existe cisión caeu sobre as súas cabezas, os primeiros enparecen perseguilo homologándose unhas a entre o político e o social queremos dicer que renunciar á ideoloxía revolucionaria a favor daoutras. A política convírtese en publicidade nos negamos a esa concepción conservadora mercadotecnia e o espectáculo. Son curiosa-nunha fase histórica na que a técnica quer que prioriza a xestión frente a loita na rúa e mente eses mesmos (os que agora prescindendominar o discurso. O papel tradicional que blinda os parlamentos e os plenos munici-de analisar a loita de clases nun país que pasoureservado á política nas sociedades capitalis-pais aos conflitos e ás problemáticas que a ter perto dun 75% de asalariados entre a súatas, de mediación de diferentes conflitos padecemos os que, ainda que cada vez menos, población activa) os que se negan a adecuar amediante a representatividade de variados cada catro anos acudimos a votar nas urnas. estrutura frentista á nosa sociedade concretasuxeitos ás veces antagónicos (capital-Por iso defendemos a autonomía dos move-co fin de rearticular unha alianza de clases natraballo, nación dependentes...), está a mentos sociais. Porque entendemos que o que os e as traballadores/as galegos/as seesvaecerse unha vez que a capacidade de traballo nas institucións non é superior a sintan plenamente representados/as.decisión das “institucións representativas” nengún outro e porque sabemos que, ante aPensamos que a pregunta leninista “queestá a pasar aos "consellos de administración" escasa marxe que lle fica á política representa-facer?” é mais necesaria que nunca unha veze aos organismos supraestatais e outras tiva institucional, só mediante a autoorganiza-que contemplamos como os vinte e tantosinstitucións opacas e á marxe da “soberanía ción de suxeitos políticos diversos e libres deanos de autonomía non foron quen de solucio-popular”. A política entón pasa a ser a xestión ataduras de calquer tipo, o cambio pode sernar os graves problemas aos que a nosa nacióndo meramente existente, convertíndose en posíbel. Hoxe é preciso articular unha socie-se enfrenta. Por unha banda, aquelas caracte-propaganda e espectáculo. Pasa a ser, por dade de homes e mulleres libres que amose orísticas que nos constitúen como naciónsuposto, cousa de “expertos”, “asesores”, potencial constituinte, desde xa, desa Galizacontinúan a sofrer agresións sen que o noso “técnicos” e demais profisioniais desnacionali-independente e socialista que arelamos. Desdepovo conte coas institucións soberanaszados e desclasados que tanto fan unha a nosa opinión esa articulación social debeprecisas para lle facer frente: unha agresión aocampaña de "marketing" dunha colonia ou dun fuxir de repetir erros do pasado, de sectarimosnoso territorio en forma de “marbellización” champú como dun partido político (todo, ao fin de calquer tipo e, no que se refire ás organiza-estranxeirizante mediante a construccióne ao cabo, meramente un produto mais, cións políticas, fuxir de buscar hexemonizar asbaixo criterios non adaptados ás nosasdinnos). A este estado de cousas non vai ser loitas baixo intereses de partido ou eleitorais.particularidades xeográficas e á nosa idiosin-allea a nosa nación por moito que exista unhaAs mutacións sociais que se están a producir crasia cultural; unha agresión á nosa linguaforza política como o BNG que ainda manténna nosa nación baixo o avance da ofensiva por parte do mercado (laboral, mediático…)características ideolóxico-organizativas queneoliberal trasnacionalizadora deben ser que deixa desprotexidos/as aos/ás galegofa-ainda a blindan de cair na saca das forzasobxecto de análise por parte de todos aqueles lantes que cada vez son menos; unha agresiónpolíticas convencionais españolas (asemblea-suxeitos sociais que pretenden calquer tipo de desterritorilizadora mediante o fomento darismo, frentismo, pluralidade interna,transformación radical do actual estado de chamada “mobilidade” (emigración para nós)mantemento dos obxectivos estratéxicoscousas. Non nos valen cambios estratéxicos que condena a fuxir á mocidade da precarieda-fundacionais…).disfrazados de supostas adecuacións tácticas de (maior aquí que noutras zonas do estado) eA política non é cousa de que homologuen o nacionalismo galego ao que fomenta a saida do país como xeito deprofisionais nen está illada resto de forzas xustificadoras do actual medre persoal; unha agresión económicanunha burbulla á sistema que mantén á nosa nación na depen-contra os nosos sectores produtivos básicos edencia colonial. Tampouco acreditamos en que mantén á nosa nación na periferia daideoloxismos estéticos que seguen instalados división internacional do traballo...nos inicios do século XX. Sorpréndenos,O importante avance institucional do naciona-en todolismo nos anos da autonomía pensamos que écaso,un paso mais no proceso de autodeterminacióne de nacionalización das instituicións e queasi debe seguir sendo, mais

combater

voceiro de isca!

Son todos os políticos iguais? Nesta percepción existe crático e que tamén funcione democraticamente dunhatanto unha parte de realidade como unha instrumentaliza-maneira distinta, non podería existir unha transformaciónción do poder para negar alternativas; existe unha sospeita real por moi acertada que fose a política institucional dunhamáis ou menos lúcida, unha verdade aprendida que dubida forza progresista. Existen imperiosas necesidades nadas organizacións políticas porque os "políticos profesio-articulación dun suxeito socio-político, parte das cais teñennais" homológanse –cada vez máis e tamén no noso país- sido sistematizadas teoricamente por Isabel Rauber, ennun discurso político único e exercen unha práctica seme-catro teses doadamente enumerábeis:llante unha vez que se acada o control institucional; non só-Un novo modo de articulación dos actores: horizontal,os lemas e as formas son intercambiábeis, mesmo ás vecesplural e multidisciplinaria.copianse os programas eleitorais, como aconteceu en- Un novo modo de dirección: concertada coa participaciónCanarias, e ninguén se decata ate que alguén sinala que ode todos, construída e definida de abaixo para arriba, porrei está espido; tamén a esquerda tradicional (e no nosocada un dos actores protagonistas.país a dirección política do nacionalismo) parece resignarsea xestionar o existente, viver presa das campañas e da- Un novo modo de representación: que lonxe de suplantarliturxia eleitoral-mediática, burocratizar as estruturas eo protagonismo e a participación en tómalas de decisións,verticalizar a dirección... mentres se afasta, paulatina ouconcérteos e os potencie sobre a base de modos participati-acelederamente dos movementos sociais e da construcciónvos colectivos de funcionamento, decisións e xestión.de poder desde a base.- Un novo tipo de organización política (ou un cambio

[1]

Existiu unha tendencia histórica na esquerda -nonradical na actitude dos partidos políticos de esquerdaaccidental, senón derivada dunha estratexia concreta- queexistentes): que articule e integre o social-reivindicativoconsiderou as organizacións populares un elementoformando unha instancia sociopolítica empezando pormanipulábel, unha simples "correa de transmisión" da liñarecoñecer nas persoas explotadas a capacidade parada organización política, nomeadamente do "partido", oprotagonizar a súa historia.que historicamente provocou non poucos problemas, -Non é a nosa intención desvalorizar a política -ferramentatamén no noso país hai moitos exemplos en diferentesfundamental para loitar contra o capitalismo e avanzar na

[2]

épocas, mesmo en termos ben expresivos a que aconstrucción da comunidade nacional- senón

desprofisio-

dirección do movimento, fixada nos máximos organismos

nalizala

, ubicala no seu lugar exacto na xeografía dapolíticos, trasladabase automaticamente ao movimentorebelión, e construir formas organizativas que nos permi-social, sen que este participase realmente do tan necesariotan loitar contra o poder. Que ninguén espere atopar aquí proceso de definición, criazón e imaxinación. Non se tratareceitas nen verdades absolutas. De ISCA tan só expoñe-tampouco de asumirmos a memoria histórica da esquerdamos a necesidade dunha nova

concepción da política

,como unha autoflaxelación, senón como a memoria dunamparada nalgunhas ferramentas teóricas e prácticas que,proxecto de transformación que ten que partir, para xa, dunno propio movemento, optaremos por usar, rexeitar oucadro político diferente e en contacto coa sociedade:

substituír por outras novas. Volveremos sobre este tema no

meios

teñen que manter unha estrita correspondencia

cos

futuro.

fins

; se queremos criar un mundo de igualdade, xustiza esolidariedade non podemos fomentar todo o contrario

[1] Tal e como explica, por citar unha obra recente, *M. Harnecker* en

desde o comezo; é precisa a horizontalidade na relación

"Tornar possível o impossível, A esquerda no limiar do século XXI", Campo

entre a organización política e os movementos sociais e a

das Letras, Porto, 2000, páx. 287-288.

autonomía dos movementos sociais a respeito do traballo

[2] Por poñer tan só un exemplo histórico relativamente ben coñecido, no"Chamamento os compañeiros de UPG e a tódolos comunistas de militancia

político.

nacional-popular", máis coñecido como "Documento dos 16 folios contra os

Do noso ponto de vista, a horizontalidade debe basearse no

coroneis", feito público o 4 de abril de 1977, afirmabase que "calisquerorgaización popular ou de masas é un autómata mecánico ao servicio dos

respeito ao traballo dos movimentos sociais no seu propio

coroneis (nin xiquera da UPG) que radian de tais orgaizacións a calisquer

espazo, e no desenvolvimento dun

programa estratéxico

persoa racional e crítica e abafan a sua vida orgánica e creatividade

que supere o ciclo eleitoral e descarte o utilitarismo do

colectiva.¿Pra qué as orgaizacións de masas se xa estamos nós? en troques

movemento social

; sen a criazón de bases de poder político

de dirixilas, manipúlanas como quen move os fíos dun teatriño de BarrigaVerde". Pensemos na validez que terían estas frases hoxe...

propio desde a base, sen o autorrecoñecemento da socie-dade e a construcción dun espello alternativo ao neoliberal,que represente o amplo imaxinario de esquerdas e demo-

horizontal

lonxe das autocomplacencias inúteis os e as nacionalistas As organizacións políticas termos que acostumarmos a unsnon debemos baixar a garda e perder a tensión creativa e suxeitos sociais que cada vez buscan menos unha repre-criadora carácterísticas do noso movimento até o de agora.sentación mediadora e que só queren representarse a sipropios. En calquer caso, sen xulgarmos esta posición, nonEvidentemente non todo é negativo e desde Isca nonpensamos nós que debamos asumir un papel que non sequeremos cair no pesimismo paralisante. Sabemos que onos pediu, nen ter unha práctica recuperadora das loitaspobo galego case sempre vai por diante dos seus supostospara os nosos fins políticos partidarios (ás veces dunharepresentantes como demostran a nosa historia e o nosoproxección ben cativa). Hoxe a fractura social provocadapresente. Aí están os traballadores do metal da provincia depolas mutacións no mundo do traballo fai que sexa difícilPontevedra que seguen vencendo á precariedade medianteatopar un programa que hexemonice de forma vangardistaa organización e a loita, os e as viciños/as e os mariscado-a transformación social que cada día se nos pretenderes/as de Ferrol que impediron por algúns días a entrada doamosar como mais lonxana. Suxeitos políticos clásicosgaseiro na ría, a resposta cidadá e de base contra a vagapasan a estar atravesados por múltiplas contradicións eprovocada de incendios do verao, e a mobilización daproblemáticas diversas que fan que sexa difícil agrupalos"Plataforma Galiza non se vende" contra a especulación…como un todo homoxéneo nunca forma organizativa clásicaPor outra banda asistimos á emerxencia de movimentoscomo antes se facía. As vangardas non se promulgan xa ensociais novos como o voluntariado da lingua sostido portextos partidarios, non son unha soa e ás veces aparecencentros sociais e asociacións reintegracionistas de defensanas loitas ou na confluencia de diversas experiencias.da lingua e sen apoios oficiais, a consolidación e expansióndos Centros Sociais promovidos polo asociacionismo A mocidade non é un sector á marxe dunha sociedadenacionalista e cultural de base… Pensamos que ainda queda concreta e os a as mozos/as de Isca queremos estar ámoito por facer pero que a articulación de novos movemen-altura das circunstancias. Non che pedimos que te organi-tos sociais é unha das bases da construción desa outra ces con nós, só que te autoorganices e loites.Galiza que queremos.

Autoorganización cara á independencia nacional.

verán 2007

[sobre a autonomía dos movementos sociais]

autodeterminacióne

independencia

Postergar a consecución do obxectivo estraté-dificilmente pode cambiar un decreto goberna-mental, desta situación é que, a diferenza dexico básico de calquer movemento nacionalista mental.hai trinta anos, o peso desta nova clase(ou– a autodeterminación – para un futuro sen sector) social no nacionalismo organizado éBaixo a autonomía asistimos á destrución dosdefinir, sen ligar de nengunha maneira a moi relevante, especialmente entre os seusnosos sectores produtivos básicos. Se nospráctica política diaria a ese proceso supón, de cadros dirixentes, de tal xeito que, cada vezanos 70 estableceuse a caracterización defacto, unha renuncia a acadar ese obxectivo. máis, están a se agudizar as contradicións deGaliza como unha colonia cuxa función básicaEntendendo a autodeterminación como un clase no seo do nacionalismo.era proveer á metrópole de materias primas eproceso dialéctico que se constrúe todos osman de obra, isto non só se acrecentou baixo a Así pois, vinte e sete anos de autonomíadías a través da liberación de espazos ocupa-autonomía, senón que ademais produciu trouxéronnos máis dependencia, peoresdos polo españolismo e do aumento danotábeis cambios na estrutura socio-condicións de vida para as clases traballadorasconsciencia nacional, calquera acción queeconómica do País: avantou a terciarización e e a perda progresiva dos nosos sinais decontribúa a transmitir a idea de que podemosturistificación do País, de tal xeito que se identidade como pobo. Xa que logo nengúnexistir como pobo sen exercermos a nosaincrementou, até constituíren unha maioría marco político que non contemple o plenosoberanía non pode ser outra cousa que unsocial, o número de asalariados/as, e dentro exercicio da nosa soberanía serve parapaso atrás.deles/as os/as asalariados/as do sector avanzar, e pensar que un maior trasvase deA grande maioría do nacionalismo de esquer-servizos, especialmente mozos/as, someti-competencias é un camiño cara á autodetermi-das opúxose, no seu momento, ao actual dos/as á precariedade (non só laboral) e a nación parécenos unha broma cruel. OEstatuto de Autonomía, por entender que esta unhas condicións de traballo draconianas, exemplo catalán é clarificador: o estadocarta outorgada supuña un disfraz que impostas na maior parte dos casos por un español non está disposto a ceder soberanía,aprazaba por tempo indefinido o exercicio da empresariado autóctono que procura ampliar polo tanto só queda avantar cara á liberdade,nosa soberanía nacional, e xa que logo a as súas marxes de beneficio a costa da cuestionando abertamente o actual marcoresolución dos nosos problemas. Esta posición sobreexplotación da man de obra. A penetra-xurídico-político e calquera parche que se lleestratéxica foi o auténtico sinal de identidade ción do nacionalismo (entendido non só na súa queira pór; liberando espazos en todas asbásico do nacionalismo ao longo das últimas vertente organizativa, senón mesmo da esferas, construíndo un movemento socialtres décadas;pois ben, após máis dun cuarto consciencia nacional) entre estes sectores é forte, autónomo e soberanista que permita ade século de autonomía, cal é o balanzo que mínima, e o discurso político da forza naciona-autoorganización do pobo galego, o aumentodos seus efectos podemos facer?lista maioritaria non responde aos seus da consciencia nacional.problemas. Eis hoxe unha das claves do futuroSe falamos dos nosos sinais de identidade Desde ISCA! Valoramos como falsa e artificial ado Movemento Nacionalista, pois considera-como pobo, no apartado da lingua asistimos á separación entre autodeterminación e inde-mos que estes sectores constitúen un suxeitomaior perda de galegofalantes da nosa pendencia, pois o exercicio por parte dunhapolítico imprescindíbel no proceso de libera-historia, cousa especialmente visíbel no sector nación da súa soberanía nacional plena requireción nacional e social; son, por dicilo en termossocial que naceu e creceu baixo o estatuto: a dun marco xurídico-político no que o facer. Nonhistóricos, as novas clases populares, as clasesmocidade actual. Vinte e cinco anos após a hai soberanía sen estado galego e a federa-que constitúen a Nación.constitución do primeiro goberno autonómico ción/confederación non é outra cousa que avén de se aprobar un decreto que dispón que o O que sí trouxo a autonomía foi a creación dun unión voluntaria de entidades independentes.50% das materias terán de se impartir en novo marco de xestión, e xa que logo de poder A defensa da “autodeterminación” como algogalego. Podemos considerar isto como un que xerou ao seu redor (e dependente del) oposto á “independencia” ou a “autodetermi-avanzo, cando existe unha Lei de unha nova clase media a quen si beneficia a nación” como algo que engloba varias opcións,Normalización Lingüística (que non se cumpre) autonomía. Trátase dunha auténtica mesocra-entre elas – aínda que non a máis desexábel -desde 1983?, cando existen unha radio e unha cia funcionarial que, precisamente polas a da “independencia” non é outra cousa, notelevisión públicas de expresión monolingüe características socio-económicas de Galiza, momento actual, no noso País, que o oportu-desde 1985?, cando xa existía un decreto que exerce un enorme poder, pois a xestión dos nismo que agocha o desexo de trocar aobrigaba a impartir en galego determinadas fondos públicos dalle uns recursos económicos complicada e dura loita de liberación nacional ematerias (que non se cumpría)?. E alén diso, sen os que a inmensa maioría das empresas – social pola comodidade da xestión dun marcooutro fenómeno que se deu baixo a autonomía incluídos os medios de comunicación – non autonómico que perpetúa a nosa submisón áfoi o da criminalización das variantes dialec-poderían sobreviver, ou o terían moito máis España e nos destrúe como pobo.tais, en clave claramente clasista, cousa que difícil. O problema, novo, e para nós funda-