Reisverslag 5-15 maart 2010

Ik ben weer van plan om een reisverslag te maken. Niet omdat ik hoog gespannenverwachtingen heb dat iedereen het wil weten, maar eigenlijk uit puur egoïstische redenen. Ikreis graag en schrijf ook graag, de komende 24 uur zal mijn communicatie sowieso beperktzijn tot Yes, Please and Thank you. Nogal afstompend dus en een ieder die me kent weet dathet voor mij behoorlijk beperkend is



Ik ga er ook maar niet over nadenken wie allemaalmeelezen, ik schrijf gewoon vanuit mezelf, zoals ik alles doe wat ik tot op heden hebgedaan…op gevoel.Dus sommige zullen het misschien website vervuiling vinden, maar ik heb even met devoorzitter van Stichting Mtangani overlegd..en die vind het goed



Vrijdag 5 maart:

8.30 trein naar SchipholEindelijk onderweg, weggebracht door mijn vriendin. Ik begin de reis met gemengdegevoelens, niet vanwege mijn bestemming, maar wel vanwege de lange reis. Ik voel me nietecht lekker en heb geen idee welke kant het uitgaat. Nee, niet van de zenuwen, nou jamisschien een beetje omdat ik hoop de komende 24 uur niet hoef over te geven en inredelijke staat Mtangani bereik. Vandaar zien we wel verder. Vannacht ook allerlei visioenengehad van een kotsende vrouw met haar armen over de bagage heen, zo graag even willenslapen, maar de ogen niet dicht durven doen uit angst dat er iets met haar bagage gebeurd.Maar goed, het gaat zoals het gaat. Gisteravond had ik koorts, nu is het goed, we zien wel.Dus daar zit ze dan weer, deze keer dus samen met haar reisgenoten Ibuprofen enParacetamol



De zon schijnt heerlijk de trein in, ik moet me nu even gewoon voornemen om maar tegenieten. Ik reis graag, ook alleen, het feit dat je op niemand terug kan vallen en het zelf moet oplossen is zowel heerlijk als nu ook mijn valkuil.Inchecken: Gisteren nog eens goed op de site van Turkish Airlines gekeken, mocht ik 1 koffervan 20 kilo en 8 kilo handbagage meenemen! Shit, dus er moest thuis nog voor 4 kilo uit. Ikheb mezelf nu waarschijnlijk tekort gedaan, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen omde spulletje die ik heb gekocht en gekregen voor de mensen in Mtangani eruit te halen. Benbenieuwd welke verrassende kleurcombinaties ik nu kan maken, maar ach dat is ook wel mijnlaatste zorg in Afrika. Op kleding van Renata hoef ik niet te rekenen, zij die met die 50 kilo!Nou ja, misschien slippers dan



Maar nog even over dat inchecken, mijn handbagage is nieteens gewogen en mijn koffer woog 21,4 kg maar dat was geen enkel probleem, als ik dat hadgeweten had die extra onderbroek er nog best bij gekund! Overigens ook grappig is dat als ikalleen reis me gevraagd wordt..business or economy class..dat gebeurd nooit als we samen of als gezin reizen



“Koffie appelgebak, mevrouw..is aanbieding” ik waan me al in het Turkije. Verder is alles al inhet Engels. Ik hou er wel van, die Engelse taal. Niet dat het Nederlands nu afgeschaft zoumoeten worden, maar iedereen zou makkelijk Engels moeten kunnen spreken. Ik neem de‘aanbieding’ aan samen met een flesje water mag deze aanbieding 8,40 euro kosten. En hijsmaakt niet eens lekker! Laptopje erbij en ik ben helemaal happy, ik voel me eigenlijk nu heelgoed, wat een opluchting! Zo meteen nog dollars halen voor het visum in Nairobi.

14.00

Vanuit de lucht weer verder, ik bof..zit in een leren aquablauwe zetel, het zonnetjeschijnt me op de rug en ik zit languit met mijn benen over de 2 andere stoelen heen! Super!Laat de boeren maar dorsen zou mijn vader zeggen. Heb net lekker gegeten, ik snaptrouwens nooit waar mensen altijd over klagen wat betreft vliegtuigmaaltijden..of mijnsmaakpupillen moeten danig onderontwikkeld zijn, dat kan ook, want ik vind het altijd welprima hoor. Het wordt je aangedragen en je hoeft de afwas niet te doen en ook niet zelf tebedenken wat je nu weer moet eten. Ik geloof wel dat ik een dankbare reiziger ben. Heb netdus ook even gebruik gemaakt van die extra vrije stoelen door languit een dutje te doen. Ikpak aan slaap wat ik kan, niet wetende hoeveel ik nog kan krijgen. 1 minpuntje..de ‘schattige’kindjes achter me met een moeder die in haar oneindige geduld maar blijft waarschuwen nietzo tegen de voorste stoelen te trappen en met het opklapbare tafeltje klappen. En aangezienik ze dus alle 3 gebruik, krijg ik dus een gratis shiatsu massage over de gehele lengte vanmijn lichaam )Subtiele blikken achterom zijn tot op heden tevergeefs..oeps stoppen, allanden?

Istanbul:

Pff het is hier al warm..tenminste vergeleken met Nederland. Ik had ook nog eenextra topje aangedaan om zo de overbagage te voorkomen..alsof dat wat helpt..Net even een

kop koffie besteld en meteen maar even met een foto vereeuwigd, want al wil ik geen zuinigeHollander lijken, maar 9,70 euro voor de koffie en een Mars….zeg nou zelf, dan moet elkslokje toch goddelijk smaken…maar dat doet het dan ook! Weet je, je kunt wel gaan shoppenmaar het is op elke luchthaven toch wel hetzelfde. De Toblerone, die ik als bijgeloof altijdkoop voor het hebben van een goede vlucht, had ik al gekocht. Renata heeft me meteenopgedragen om er eentje van puur voor haar mee te nemen. Ik opperde nog dat in het gevalvan overbagage ik die eruit zou gooien…she was not amused hahaHeb even rondgelopen, maar ik moet zeggen dat ze hier toch wel hele leuke winkeltjeshebben hier. Schalen vol met allerlei soorten Turks Fruit…ik heb van alles geproefd totdat ikme nu een beetje misselijk voel



Ben ook net een klein kind hè. Heb een doos gekocht voorRenata..op de terugweg koop ik vast wel weer een doos voor thuis. Nog meer liefhebbers vooreen doos van 5 euro? Geef de bestelling maar door hoor! Voel dat ik weer koorts en hoofdpijnga krijgen. Gek hoor, wat is dat toch? Ik ben nooit ziek..ik wacht maar niets af en doe eenberoep op mijn reisgenoot Iboprufen. Ik geniet van Ilse de Lange in mijn oren..wat heeft diemeid altijd goede teksten! Om een brok van in je keel te krijgen..of is het nog een stuk TurksFruit? Wacht ff..zit een man achter me zowat te stikken, moet ik wat…nee, het gaat alweer,hij kleurt weer bij



Nairobi 4.30 uur

: Zit ik ineens aan de koffie met een Pakistaan! We moeten samen heellang wachten op de volgende vlucht, staan al in de bloedhete, stinkende en benauwdevertrekhal. Hij zucht eens diep en zegt hier niet te willen wachten, ga ik mee voor een kopkoffie? Ik ben al blij dat ik de oversteek van arrivals naar domestic flights kan maken zonderte worden lastig gevallen, dus normaal zou ik hier niet meer weg gaan, zeker niet nu hetnacht is. Maar ik merk dat het een ervaren reiziger is en het voelt goed, dus zit ik hier nu enhaalt hij nu koffie voor me! Super hè zulke galante mannen? Hij is al dagen onderweg voorzijn werk in de pharmacy. O trouwens, moet straks nog maar eens kijken of mijn vlucht wel‘bestaat’, want hij stond niet vermeld op de borden. Bij navraag waar vlucht 0417 is geblevenworden mijn papieren nauwkeurig bekeken met een simpele conclusie “…aah then it must bethere…” Dus daar gaan we dan maar vanuit. Nog even terug over de vlucht van Istanbul naarNairobi..hulde aan Turkish Airlines en de crises! Deze keer moest ik wel wat doen voor mijn 3stoelen op een rij, maar na take off werd een soort stoelendans gedaan om de lege rijen.Bingo..ik zat! Ik had 4 kussentjes (had het kussentje van mijn originele plaats ookmeegenomen), kreeg een deken en na een heerlijke maaltijd van zalm en de rest wat ik nietmeer weet, maar wel lekker was, ben ik gaan slapen. Oogmasker op, doppen in de oren enmaffen. 4 uur lang! Ik voel me dus best uitgerust. Maar waarom zijn het altijd je darmen die jehet eerst vertellen dat ze verandering van slaappatroon niet zo leuk vinden? Ik meen dat jegeen gassen mee aan boord mocht nemen…Nou als iedereen dit voelt wat ik nu voel, dankunnen de vliegtuigen volgens mij i.p.v. op kerosine ook wel op gas vliegen



Ik kijk vanuit het cafeetje de straat in en ruik het Afrika weer, een lekkere bries omringt me.Het is nu mijn 5

keer hier, omgeving raakt wat vertrouwd hier. Gatver, mijn eerstemuggensteek, dacht dat we die niet hadden in Nairobi. Moet nog beginnen met mijnmalariakuur. Daar wordt je trouwens ook lakser in, je bent maar voor 70% beschermd enRenata heeft nog nooit 1 tablet geslikt. Als ze malaria krijgt zorgt ze meteen dat ze goedemedicijnen krijgt en met een paar dagen is ze er weer boven op. Ja ma..ik zal wel mijntabletjes innemen. Trouwens misschien is er wel helemaal geen mug meer te bekennen, jezou toch denken dat met de dikke 80 miljoen euro die Serious Request in december heeftopgehaald ter bestrijding van malaria, geen mug nog in staat zal zijn om te prikken…of ben iknu te optimistisch?Bah, ik ga de mensen nu ruiken, uit hun mond, hun zweetklieren enz. Ongetwijfeld zal ik ookbij die club horen al doe ik mijn best met deodorant en tandenborstel en veel kauwgom. Deediedereen dat maar…..pff heb even geen tekst meer en nog teveel tijd over..5.24 uur

Zaterdag 6 maart

:Goed geslapen, gisteren was dus een drukke dag, het is zo bijzonder te zien dat warmewelkom, terwijl ik niet degene ben geweest die het echt gerealiseerd heeft. Daarvoor allehulde aan Renata. Ze is niet de makkelijkste om mee te werken, ze zit boven op allewerkzaamheden en op de een of andere manier weet ze hoe het moet en dwingt ze dewerkers correcties aan te brengen als ze dat nodig vind…kan me voorstellen dat deAfrikaanse man wel eens moet slikken, maar voor het project is ze geweldig, elke cent is haartoevertrouwd. Ze heeft het laatste gedeelte van de bouw voor geschoten uit eigen budget en

‘grapte’ gisteren dat ze nu haar ticket naar Italië aan het einde van de maand niet kanbetalen. We vinden wel een oplossing. Ze is zo blij dat het af is, het tempo was moordendhoog besef ik nu, zeker in deze hitte. Ik zit nu in de schaduw te schrijven en het zweet breektme al uit. Ik kan aan haar zien dat het haar lichamelijk ook veel energie heeft gekost enzoveel heeft ze niet bij te zetten. Ik voel me een reuzin naast haar.Ik ben heel blij dat er nog wat acties (gaan) lopen in Nederland, zodat ik weet dat er weer watgeld binnen komt. Oja, ik wil iedereen nog heel hartelijk bedanken voor de donatie diebinnenkwamen vlak voor ik vertrok. Super hoor.

Zondag 7 maart:

Vandaag was een dag met tegenstrijdigheden. Ik durf het bijna niet op te schrijven maarvandaag zijn we naar het strand geweest. Renata had een maand lang hard gewerkt enverkondigde dat vandaag een stranddag zou worden..tja daar had ik niks tegen in te brengen.Sowieso is mijn bezoek deze keer anders dan de vorige keren. Toen was er nog zoveel inontwikkeling en in de opbouwende fase, maar nu lijkt het allemaal veel soepeler te verlopen.De moraal onder de vrouwen is groot, hindernissen hebben we overwonnen en langzaam zienwe dat veranderingen steeds meer van blijvende aard zijn. We doen echt 3 stappen vooruit en2 terug. Toch hoor ik nu ook echt de schrijnende situaties waarin veel vrouwen zich begeven,na 2 jaar krijgen we daar steeds meer zicht op. Nadat we terug waren van het strand zijn wehet dorp ingegaan..op werkbezoek zal ik maar zeggen. Eerst naar Monica Tuva, ik wilde haarverhaal horen waarom ze 2 jaar bijna niet heeft afbetaald. De verhalen zijn vaak eveneenvoudig als schrijnend. Deze vrouw had haar geld geïnvesteerd in de aanschaf van kuikens,het idee is simpel..vetmesten en verkopen, goede business. Maar na de aanschaf werd haarmoeder in een dorp ver weg ernstig ziek, dus ze moest daar heen, ze komt na een tijd terug,alle kippen dood, weg geld. Oorzaak: thuis hadden ze de kippen wel gevoerd maar geenvitamines en medicijnen gegeven…Nu na lange tijd heeft ze 3 weken geleden weer 150kuikens EN medicijnen (het zakje werd me in de hand gedrukt) gekocht voor 65 euro en gaf ze aan snel te beginnen met terugbetalen. Het is niet leuk dat je haar de vervelende vraagmoet stellen waarom ze niet heeft terugbetaald, maar het moet, ze moeten steeds weten dater geen gift bij zit en de verplichting aan ons blijft bestaan. Doen we dat niet, dan neemtiedereen een loopje met ons en ligt het project in no time op zijn gat. Een ander verhaal..RoseShaidi koopt van de lening een stukje grond en gaat het bewerken, de grond wordt zomaarverkocht door iemand waar zij uiteraard geen cent voor vangt. Wat is nu een vrouw in eenland met maar weinig eigendomspapieren. Ze besluit toch op het land te blijven werken metde belofte hiervoor betaald te worden…na een paar maanden is haar eindelijk duidelijk datmen niet van plan is haar te betalen, want…wat is nu een vrouw? Deze keer pikt ze het nietlanger en gaat verhaal halen en stampij maken..resultaat..ze belandt met haar kleine baby inde gevangenis! Inmiddels is ze wel weer vrij maar je tenen krommen toch van zoveel onrechten geeft aan dat de positie van de vrouw hier in zulke situatie nog altijd op een laag puntjestaat.Andere vrouwen schieten ons aan om te vragen wanneer zij hun lening krijgen, ik realiseerme dat dit het dagelijkse leven van Renata is… Toch zijn er hele mooie verhalen. Vrouw investeert haar lening in het aanleggen van eenwaterleiding en een tapkraantje, zodat ze water kan verkopen (Ja, we hebben eenwaterpompinstallatie, maar dat is nooit toereikend genoeg voor een dorp van 7000 inwoners)Haar investering haalt ze eruit, 300 vaten water worden per dag opgehaald en betaald aanhaar.We merken vooral dat de vrouwen van de eerst startende groep de meeste moeilijkhedenhebben, zou het dan toch eindelijk zo zijn dat ze langzaamaan leren hoe je met een leningmoet omgaan??Morgen gaan we de uitnodigen maken voor de party op zaterdag. De burgemeester, dietevens de area counselor is moet uitgenodigd worden, de Member of Parlement ook en ook journalisten van de lokale kranten. Steeds denk ik nog dat we hier met kleine dingen bezigzijn, maar als ik die titels hoor dan word ik er elke keer weer stil van. Ook moeten we weereen mbuzi (geit) kopen . Daar gaan we weer



Oja, vandaag zijn we ook achter desleutelhangers aangeweest, we hebben een deal gemaakt om 330 te kopen voor 80 cent perstuk. Morgen alvast geld pinnen zodat hij de materialen kan aanschaffen, ik kan me nietvoorstellen dat hij de 330 sleutelhangers met zoveel kraaltjes binnen 1 week af kan hebben,but he says he can do!