Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
On Hegelian Absolute Spirit 1995 www.grossolatos.com

On Hegelian Absolute Spirit 1995 www.grossolatos.com

Ratings: (0)|Views: 0 |Likes:
Published by grossolattos
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΣΣΟΛΑΤΟΣ
HEGEL
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΣΣΟΛΑΤΟΣ
HEGEL

More info:

Published by: grossolattos on Apr 08, 2010
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

07/08/2014

pdf

text

original

 
Η
 
ΘΑΝΑΤΟΓΡΑΦΙΑ
 
ΤΟΥ
 
ΕΓΕΛΙΑΝΟΥ
 
ΑΠΟΛΥΤΟΥ
 
ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
:
Η
 
ΖΩΗ
 
ΞΕΚΙΝΑΕΙ
 
ΕΚΕΙ
Γιώργος
 
Ροσσολάτος
(1995)
Οι
 
µεγαλόπνοες
 
βλέψεις
 
του
 
Εγελιανού
 
Ιδεαλισµού
 
να
 
συγκεράσει
 
τη
 
στατικότητα
 
των
 
προ
-
καντιανών
 
µεταφυσικών
 
συστηµάτων
 
µε
 
την
 
πλαστικότητα
 
του
 
Καντιανού
 
Υπερβατικού
 
Ιδεαλισµού
 
απέβησαν
 
καρποφόρες
 
χάρη
 
σε
 
ένα
 
φιλοσοφικό
 
στρατήγηµα
 
που
 
ονοµάστηκε
διαλεκτική
’.
Η
 
διαλεκτική
 
ως
 
θεωρία
 
και
 
ως
 
µέθοδος
,
ως
 
θεωρία
 
που
 
είναι
 
αναπόσπαστη
 
και
 
άρρηκτα
 
συνδεδεµένη
 
µε
 
τη
 
µέθοδο
 
µέσω
 
της
 
οποία
 
εκδιπλώνεται
,
προέβαλλε
 
ως
 
πρωταρχική
 
αρχή
 
και
 
µέτρο
 
ύπαρξης
 
κάθε
 
υλικής
 
και
 
πνευµατικής
,
αντικειµενικής
 
και
 
υποκειµενικής
 
υπόστασης
,
την
αναίρεση
(Aufhebung),
την
 
δύναµη
,
δηλαδή
,
αυτή
,
που
 
επιτρέπει
 
την
 
µετάβαση
 
από
 
τη
 
µία
 
µορφή
 
ύπαρξης
 
στην
 
άλλη
,
µέσω
 
της
 
σύνθεσης
 
δύο
 
αντιθετικών
 
τεθειµένων
 
σε
 
ανώτερη
 
κλίµακα
.
Η
 
λογική
 
της
 
αναίρεσης
,
που
 
προϋποθέτει
 
τον
 
ανοιχτό
 
ορίζοντα
 
του
 
θανάτου
 
ως
 
την
 
τελεολογική
 
αρχή
 
που
 
εγγράφεται
 
σε
 
κάθε
 
στάδιο
 
και
 
µορφή
 
ύπαρξης
,
αποτελεί 
 
και
 
τον
 
τρίτο
 
όρο
 
της
 
διαλεκτικής
 
κίνησης
,
που
 
διασπά
 
τις
 
αντιθέσεις
 
και
 
τις
 
επανενώνει
 
σε
 
ένα
 
ανώτερο
 
επίπεδο
.
 Όλες
 
οι
 
µορφές
 
ύπαρξης
,
κατά
 
τον
 
Χέγγελ
,
από
 
την
 
ανόργανη
,
βιολογική
 
φύση
 
του
 
ανθρώπου
 
µέχρι
 
την
 
πνευµατική
 
του
 
υπόσταση
 
και
 
από
 
την
 
ύπαρξη
 
του
 
ως
 
µέλος
 
µιας
 
οικογένειας
,
περαιτέρω
 
µιας
 
ηθικής
 
κοινότητας
 
και
 
τέλος
 
ως
 
πολίτης
 
ενός
 
Κράτους
,
αποτελούν
 
την
 
ανηρηµένη
 
µορφή
 
µιας
 
προγενέστερης
,
τα
 
κατάλοιπα
 
της
 
οποίας
 
συντηρούνται
 
σε
 
αυτή
 
τη
 
νέα
 
µορφή
.
Κατά
 
παρόµοιο
 
τρόπο
,
η
 
ζωική
 
διάσταση
 
του
 
ανθρώπου
,
η
 
ανόργανη
 
φύση
 
και
 
η
 
ύλη
 
εν
 
γένει
 
δεν
 
υπάρχουν
,
προτού 
 
γίνουν
 
αντικείµενα
 
αναίρεσης
,
προτού
,
δηλαδή
,
ενταχθούν
 
στο
 
πλαίσιο
 
της
 
σταδιακής
 
ανέλιξης
 
του
 
 Απόλυτου
 
Πνεύµατος
 
στη
 
διαδικασία
 
της
 
επαναταύτισης
 
µε
 
τον
 
εαυτό
 
του
,
ή
 
του
 
επαναπατρισµού
 
του
.
Γιατί 
,
όµως
,
εύλογα
 
θα
 
αναρωτηθεί 
 
κανείς
,
να
 
λάβουµε
 
ως
 
αφετηριακό
 
σηµείο
 
της
 
ερµηνείας
 
της
 
θανατογραφίας
 
που
 
συνιστά
 
τον
 
αφηγηµατικό
 
Υπερ
-
τόπο
 
του
 
∆υτικού
 
Πολιτισµού
,
τον
 
Χέγγελ
 
και
 
όχι
 
κάποιον
 
άλλο
 
φιλόσοφο
 
ή
 
µαθηµατικό
 
ή
 
κοινωνικό
 
επιστήµονα
;
Πρώτον
,
διότι
 
ο
 
Χέγγελ
 
συνδυάζει
 
όλα
 
τα
 
παραπάνω
(
και
 
ακόµη
 
περισσότερα
)
και
 
δεύτερον
,
διότι
 
είναι
 
ουσιαστικά
 
ο
 
πρώτος
 
που
 
κατάφερε
 
να
 
υφάνει
 
ένα
 
απέραντο
 
σύστηµα
 
εντός
 
του
 
οποίου
 
οι
 
αναφαινόµενες
 
αναλογίες
 
και
 
ο
 
τρόπος
 
συρραφής
 
τους
 
είναι
 
τόσο
 
παραδειγµατικός
,
όσο
 
και
 
εφαρµόσιµος
 
στις
 
πολλαπλές
 
εκφάνσεις
 
του
 
ιδιωτικού
 
και
 
του
 
δηµόσιου
 
βίου
 
των
 
σύγχρονων
 
κοινωνιών
.
Ο
 
λόγος
 
για
 
τον
 
οποίο
 
επιλέγηκε
 
η
 
θεµατική
 
του
 
θανάτου
(
εάν
 
µπορεί 
 
να
 
αποτελέσει
 
θεµατική
)
είναι
 
διότι
 
η
 
ανίχνευση
 
των
 
οντολογικών
 
θεµελίων
 
µας
 
επιτρέπει
 
την
 
διείσδυση
 
σε
 
πολλαπλά
 
φαινόµενα
,
πέραν
 
της
 
µικροσκοπικής
 
προσκόλλησης
 
σε
 
ιδεολογικά
 
φορτισµένα
discours,
τα
 
οποία
,
εξ
άλλου
,
αναιρούνται
 
από
 
την
 
ίδια
 
την
 
διαλεκτική
 (
εάν
 
φυσικά
,
προσυπογράψουµε
 
το
 
δικό
 
της
discours).
Τα
 
εργαλεία
 
για
 
τη
 
διεξαγωγή
 
αυτής
 
της
 
νεκροτοµίας
 
µας
 
τα
 
παρέχει
 
η
«
φιλοσοφική
 
παράδοση
»,
µια
 
παράδοση
 
που
 
µε
 
τη
 
σειρά
 
της
 
χρειάζεται
 
κάποια
«
αιτία
 
θανάτου
».«
Η
 
πρόοδος
 
του
 
πολιτισµού
 
είχε
 
ως
 
αποτέλεσµα
 
την
 
θέσµιση
 
αντιθετικών
 
ζευγών
,
όπως
 
πνεύµα
 / 
ύλη
,
ψυχή
 / 
σώµα
,
πίστη
 / 
διανόηση
,
ελευθερία
 / 
αναγκαιότητα
.
 Όλα
 
αυτά
 
τα
 
ζεύγη
,
µε
 
τη
 
σειρά
 
τους
,
απορρέουν
 
από
 
το
 
δίπολο
 
Λόγος
 / 
 Αίσθηση
 
ή
 
διανόηση
 / 
φύση
.
 Αυτές
 
οι
 
αντιθέσεις
 
τίθενται
 
ως
 
τέτοιες
 
από
 
τη
 
διανόηση
 
που
 
αντιγράφει
 
το
 
Λόγο
.
 Έτσι
,
αυτή
 
η
 
ενιγµατική
 
σχέση
,
αυτή
 
η
 
λογική
 
µίµηση
,
ενορχηστρώνει
 
την
 
ιστορία
 
της
 
φιλοσοφία
 
ως
 
ιστορία
 
της
 
ανάγκης
,
την
 
ιστορία
 
του
 
λογικού
 
συµφέροντος
 
της
 
αναίρεσης
 
των
 
αντιθετικών
 
πόλων
.
Ο
 
Λόγος
 
είναι
 
µια
 
διαφορετική
 
ονοµασία
 
για
 
τη
 
δύναµη
 
της
 
ενοποίησης
.
 Όταν
 
αυτή
 
η
 
δύναµη
 
εξασθενεί 
 
ή
 
εξαφανίζεται
,
τότε
 
η
 
ανάγκη
 
της
 
και
 
η
 
ανάγκη
 
για
 
φιλοσοφία
 
γίνεται
 
αισθητή
»
1
.
 Από
 
την
 
εποχή
 
των
 
προ
-
σωκρατικών
 
µέχρι
 
τα
 
τελευταία
 
επιτεύγµατα
 
του
 
αποδοµητικού
 
 Λόγου 
,
 
από
 
την
 
εποχή
 
της
 
ουσίας
 
µέχρι
 
την
 
εποχή
 
της
 
απουσίας
 
και
 
1
 
Glas,
σ
.95
 
 
στο
 
ενδιάµεσο
 
της
 
χώρας
 
της
 
Φιλοσοφίας
 
και
 
της
 
χώρας
 
της
 
Ποίησης
-
ή
 
κάπου
 
εκεί 
,
τέλος
 
πάντων
– 
η
 
έννοια
 
του
 
Θανάτου
 
και
 
ο
 
Θάνατος
 
της
 
έννοιας
 
αποτελούσαν
 
αφετηριακά
 
σηµεία
 
πάσης
 
φύσεως
 
θεωρήσεων
,
αναλύσεων
,
στοχασµών
 
και
 
ερµηνειών
.
Σεβόµενοι
 
το
 
µυστήριο
 
που
 
κρύβεται
 
πίσω
 
από
 
αυτή
 
τη
 
φιλοσοφική
 
ψύχωση
,
εκκινούµε
 
από
 
το
 
Χάος
 
στο
 
Λόγο
 
και
 
τούµπαλιν
,
βουτώντας
 
από
 
το
 
βατήρα
 
του
 
Πνεύµατος
.«
 Έτσι
,
το
 
Πνεύµα
 
είναι
.
Το
 
αντίθετο
 
του
,
η
 
ύλη
,
είναι
 
µόνον
 
και
 
µόνον
 
εφ
όσον
 
δεν
 
είναι
 
αυτό
 
που
 
είναι
,
εφ
όσον
,
προκειµένου
 
να
 
γίνει
 
αυτό
 
που
 
είναι
(
βάρος
 
και
 
τάση
 
της
 
ενοποίησης
 
της
 
διασποράς
),
γίνεται
 
αυτό
 
που
 
δεν
 
είναι
:
Πνεύµα
.
Μόνο
 
το
 
Πνεύµα
 
είναι
.
Το
 
Είναι
 
είναι
 
εγγύς
 
στον
 
εαυτό
 
του
.
Το
 
βάρος
 
και
 
η
 
διασπορά
,
η
 
ουσία
 
της
 
ύλης
,
δεν
 
µπορεί 
 
να
 
οριστεί 
 
ως
 
ουσία
.
Η
 
ύλη
 
δεν
 
έχει
 
ουσία
,
ή
 
η
 
ουσία
 
της
 
είναι
 
αντίθετο
 
της
,
η
 
ουσία
 
συνίσταται
 
στην
 
έλλειψη
 
της
 
ουσίας
.
Η
 
διασπορά
,
όπως
 
και
 
το
 
βάρος
(
µη
-
ενότητα
 
και
 
µη
-
ιδεατότητα
),
δεν
 
έχει
 
ουσία
.
 Έτσι
,
δεν
 
είναι
.
Το
 
Είναι
 
είναι
 
Ιδέα
»
2
 
Παραβλέποντας
 
την
 
ανάλυση
 
του
 
Χάιντεγγερ
 
πάνω
 
στον
 
Χέγγελ
,
η
 
οποία
 
θα
 
ανέσυρε
 
τα
 
οντολογικά
 
θεµέλια
 
του
 
∆ιαλεκτικού
 
Ιδεαλισµού
,
αναπαράγοντας
 
τα
 
θανατογραφικά
 
της
 
στοιχεία
(
αναστέλλοντας
,
απλά
,
τη
 
µνεία
 
της
 
µέχρι
 
παρακάτω
),
κρατάµε
 
από
 
τα
 
πρώτα
 
στάδια
 
της
 
αποδόµησης
 
του
 
 Απόλυτου
 
Πνεύµατος
 
που
 
επιχειρεί 
 
ο
Derrida
στο
Glas,
δύο
 
πράγµατα
.
Πρώτον
,
ότι
 
υπάρχει
 
αρχικά
 
µια
 
αντίθεση
 
Πνεύµατος
 
και
 
 Ύλης
 
και
 
δεύτερον
,
ότι
 
η
 
ουσία
 
της
 
δεύτερης
 
βρίσκεται
 
στην
 
αναίρεση
 
της
 
από
 
την
 
πρώτη
.
 Έτσι
,
το
raison d’etre
της
 
ύλης
 
βρίσκεται
 
στο
 
Πνεύµα
,
χωρίς
 
το
 
οποίο
 
είναι
 
µηδέν
.
Η
 
αντίθεση
 
αυτή
,
φυσικά
,
είναι
 
φαντασµατική
.
∆εν
 
πρόκειται
 
για
 
µια
 
απόλυτη
 
αντίθεση
,
για
 
δύο
 
διαµετρικά
 
αντίθετους
 
πόλους
,
αλλά
 
για
 
τις
 
δύο
 
αντίθετες
 
όψεις
 
του
 
 Ίδιου
 
νοµίσµατος
,
ένα
 
νόµισµα
 
που
 
είναι
 
τόσο
 
αληθινό
,
όσο
 
κάλπικο
.
Το
 
Πνεύµα
 
ιδιοποιείται
 
την
 
ύλη
,
αρχικά
 
ως
 
αφαιρετική
 
έννοια
 
που
 
ενοράται
 
άµεσα
 
και
 
τίθεται
 
αναγκαία
 
ως
 
το
 
έτερον
-
του
,
µόνο
 
και
 
µόνο
 
για
 
να
 
αποκτήσει
 
το
 
έδαφος
 
όπου
 
µπορεί 
 
να
 
επιτελέσει
 
το
 
θανατογραφικό
 
του
 
έργο
.
Εάν
 
η
 
διασπορά
,
ως
 
ποιότητα
 
της
 
ύλης
(
µια
 
ποιότητα
 
που
 
δεν
 
µπορεί 
 
να
 
δοθεί 
 
από
 
το
 
Πνεύµα
),
αποτελεί 
 
την
 
ζωή
,
τότε
 
πρόκειται
 
για
 
την
 
ζωή
 
της
 
ανόργανης
 
ύλης
,
µια
 
ύλη
,
η
 
οποία
 
αφ
εαυτής
 
δεν
 
µπορεί 
 
να
 
αποτελέσει
 
το
 
έρεισµα
 
για
 
την
 
ανοικοδόµηση
 
του
 
ανθρώπινου
 
πολιτισµού
, «
ανώτερων
»
ιδεωδών
 
και
 
αξιολογικών
 
συστηµάτων
.
Η
 
διασπορά
,
ως
 
ποιότητα
 
της
 
ύλης
 
καθ
εαυτής
(
εδώ
 
ο
Kant
θα
 
µιλούσε
 
για
 
µια
 
αντινοµία
 
του
 
καθαρού
 
Λόγου
.
Μήπως
,
όµως
,
το
 
να
 
λάβουµε
 
ως
 
αφετηρία
 
την
 
αυθυπαρξία
 
του
 
Καθαρού
 
Λόγου
 
ή
,
αλλιώς
,
του
 
 Απόλυτου
 
Πνεύµατος
,
πρόκειται
 
για
 
µια
 
αντινοµία
 
της
 
καθαρής
 
ύλης
;
Για
 
µια
 
ακόµη
 
φορά
 
είναι
 
πολύ
 
νωρίς
 
και
 
απλά
 
πρέπει
 
να
 
αναστείλουµε
 
την
 
απάντηση
)
δεν
 
επιτρέπει
 
την
 
πραγµάτωση
 
της
 
ανθρώπινης
 
ελευθερίας
.
 Αντιθέτως
,
η
 
εγγραφή
 
του
 
τέλους
 
της
 
διαλεκτικής
 
κίνησης
 
στα
 
στάδια
 
της
,
η
 
συνεχής
 
αναίρεση
 
τους
,
η
 
διάνοιξη
,
δηλαδή
,
του
 
ορίζοντα
 
των
 
άπειρων
 
δυνατοτήτων
 
του
 
γίγνεσθαι
-
ίδιος
,
µέσω
 
της
 
αναίρεσης
 
της
 
διαφοράς
 
ως
 
τέτοιας
(
δηλαδή
,
ως
 
διαφοράς
 
αφ
εαυτής
 
και
 
εν
 
εαυτής
,
ή
 
διασποράς
),
είναι
 
αυτή
 
που
 
δίνει
 
τη
 
δυνατότητα
 
της
 
ελευθερίας
,
µία
 
ελευθερία
 
καθ
όλα
 
αρνητική
,
καθώς
 
επισκιάζεται
 
από
 
την
 
απόλυτη
 
ανελευθερία
,
δηλαδή
,
το
 
θάνατο
.
Για
 
να
 
είσαι
 
εν
 
ζωή
,
πρέπει
 
διαρκώς
 
να
 
είσαι
 
απών
,
δηλαδή
,
να
 
έχεις
 
συνείδηση
 
των
 
πράξεων
 
σου
,
ως
 
απορρέουσες
 
από
 
µια
 
ανώτερη
 
κλίµακα
 
ύπαρξης
.
Η
 
εγγύτερη
 
αναπαράσταση
 
της
 
απόλυτης
 
ανελευθερίας
 
που
 
επιβάλλει
 
η
 
κίνηση
 
του
 
Πνεύµατος
 
είναι
 
το
 
εθιµικό
 
δίκαιο
 (
που
 
πραγµατώνεται
 
στη
 
σφαίρα
 
της
 
οικογένειας
)
και
 
οι
 
νόµοι
 
του
 
Κράτους
.
Η
 
θετικότητα
 
τους
 
είναι
 
συνυφασµένη
 
µε
 
την
 
αφετηριακό
 
τους
 
χαρακτήρα
 
ως
 
εφαλτήριο
 
της
 
ανθρώπινης
 
δράσης
,
καθώς
 
αναιρούν
 
την
 
παρόρµηση
(
ή
 
πίεση
 
της
 
εξωτερικότητας
- Trieb,
και
 
όχι
 
απλά
 
ορµή
,
όπως
 
πολλοί 
 
Φροϋδικοί 
 
την
 
ερµηνεύουν
-
Ο
 
λόγος
 
για
 
την
 
έµφαση
 
στην
 
ετυµολογική
 
απόκλιση
 
των
 
δύο
 
ερµηνειών
 
θα
 
διαλευκανθεί 
 
παρακάτω
)
και
 
την
 
επανεγγράφουν
 
στη
 
σφαίρα
 
της
 
ηθικής
.
Με
 
άλλα
 
λόγια
,
πρόκειται
 
για
 
την
 
κατίσχυση
 
του
 
καθολικού
(universality)
έναντι
 
του
 
µοναδικού
 (singularity). «H
µεταπήδηση
 
από
 
την
 
ζωικότητα
 
στην
 
ανθρωπότητα
,
ως
 
το
 
άλµα
 
2
 
Glas,
σ
.23
 
 
από
 
το
 
αισθάνεσθαι
 
στο
 
σκέπτεσθαι
,
αφορµάται
 
από
 
την
 
καταπίεση
 
της
πίεσης
’…
Η
 
διαδικασία
 
της
 
ιδανικοποίησης
,
η
 
αναγωγή
 
της
 
ιδεατότητας
 
στον
 
κατ
εξοχήν
 
χώρο
 
του
 
σκέπτεσθαι
,
του
 
καθολικού
,
του
 
άπειρου
,
είναι
 
ταυτόχρονα
 
η
 
καταπίεση
 
της
 
πίεσης
’.
 Έτσι
,
η
 
αναίρεση
 
είναι
 
επίσης
 
µία
 
κατασταλτική
 
απο
-
συµ
-
πίεση
,
µία
 
απαγόρευση
3
. «
Η
 
αυτο
-
κίνηση
 
του
 
ζώου
 
είναι
 
απόλυτη
 
µόνον
 
και
 
µόνον
 
εφ
όσον
 
παραµένει
 
µια
 
εξωτερική
 
ή
 
αισθητή
 
αυτόµατη
 
ενέργεια
,
ένας
 
καθαρός
 
περιορισµός
 
αναφορικά
 
µε
 
το
 
Πνεύµα
.
Μέσω
 
της
 
παρεµπόδισης
 
της
 
ζωικής
 
αυτο
-
κίνησης
,
ο
 
άνθρωπος
 
απελευθερώνει
 
την
 
αυτο
-
κίνηση
 
του
 
πνεύµατος
»
4
 
Η
 
βασική
 
διαφορά
 
µεταξύ
 
ζώου
 
και
 
ανθρώπου
 
έγγειται
 
στην
 
ικανότητα
 
του
 
αυτο
-
καθορισµού
 
του
 
δευτέρου
.
Βέβαια
,
το
 
πρώτο
 
συνθετικό
(
αυτό
-)
στην
 
προκειµένη
 
περίπτωση
 
δεν
 
αναφέρεται
 
στο
 
εµπειρικό
 
εγώ
 
του
 
υποκειµένου
,
αλλά
 
στο
 
ιδεατό
 
εγώ
,
το
 
οποίο
 
άγεται
 
και
 
φέρεται
 
από
 
το
 
 Απόλυτο
 
Πνεύµα
,
καθώς
 
εξωθείται
 
στην
 
ταύτιση
 
του
 
µε
 
αυτό
.
Η
 
αυτο
-
κίνηση
 
του
 
ανθρώπου
 
είναι
 
πάντοτε
 
προσωρινή
(
και
 
εδώ
 
ο
 
περιορισµός
 
δεν
 
τίθεται
 
απλά
 
από
 
απρόβλεπτους
 
εξωγενείς
 
παράγοντες
,
αλλά
 
από
 
τον
 
ύστατο
 
ενδογενή
 
περιορισµό
 
του
 
γίγνεσθαι
-
ίδιος
 
µέσω
 
της
 
διαρκούς
 
αναίρεσης
 
της
 
διαφορετικότητας
 
και
 
της
 
υπαγωγής
 
της
 
σε
 
τεθειµένο
 
όρο
 
της
 
διαλεκτικής
 
κίνησης
),
η
 
ταυτότητα
 
του
 
εγώ
 
πάντοτε
-
ήδη
 
ανεκπλήρωτη
,
ανάµεσα
 
στην
 
Σκύλλα
 
του
 
ζώου
 
και
 
την
 
Χάρυβδη
 
του
 
Πνεύµατος
. «To
είναι
-
εγγύς
-
στον
-
εαυτό
-
του
 
του
 
Πνεύµατος
 
παράγει
 
ενεργά
 
τον
 
εαυτό
 
του
 
µέσω
 
µιας
 
απεριόριστης
 
αρνητικότητας
.
Το
 
Πνεύµα
 
γίνεται
 
δι
εαυτόν
, (
εγγύς
)
στον
 
εαυτό
 
του
,
µόνον
 
µέσω
 
της
 
ενεργούς
 
άρνησης
 
όλων
 
αυτών
 
που
 
περιορίζουν
 
έξωθεν
 
την
 
ελευθερία
 
του
»
5
.
Το
 
Πνεύµα
 
παράγει
 
τον
 
εαυτό
 
του
 
µέσω
 
της
 
άρνησης
 
της
 
ίδιας
 
του
 
της
 
φύσης
.
Οι
 
στιγµές
 
της
 
εξωτερίκευσης
 
του
(
είτε
 
στη
 
θρησκεία
,
είτε
 
στη
 
τέχνη
,
είτε
 
στην
 
ηθική
)
είναι
 
απλά
 
συµπτώµατα
 
της
 
απουσίας
 
του
,
µια
 
απουσία
 
την
 
οποία
 
η
 
υποκειµενική
 
συνείδηση
 
ενοράται
 
στη
 
διαδικασία
 
του
 
γίγνεσθαι
-
αντικειµενική
-
συνείδηση
 
και
 
τούµπαλιν
.
Η
 
πραγµατικότητα
 
είναι
 
ταυτόσηµη
 
µε
 
τη
 
λειτουργία
 
της
 
αρνητικότητας
 
µέσω
 
της
 
οποίας
 
το
 
Πνεύµα
 
επανιδιοποιείται
 
τον
 
εαυτό
 
του
,
η
 
οποία
 
επιτελείται
 
καθώς
 
το
 
Πνεύµα
 
λαµβάνει
 
ηθική
 
υπόσταση
.
 Έχοντας
 
απαρνηθεί 
 
τον
 
εαυτό
 
του
 
µέσω
 
της
 
αντικειµενοποίησης
 
του
,
το
 
Πνεύµα
 
αρνείται
 
την
 
ίδια
 
του
 
την
 
αρνητικότητα
,
καθώς
 
επιστρέφει
 
στον
 
εαυτό
 
του
 
µέσω
 
της
 
όλο
 
και
 
πιο
 
απτής
 
µορφορποίησης
 
των
 
στιγµών
 
του
.
Το
 
κατοικείν
 
του
 
Πνεύµατος
 
δεν
 
είναι
 
ταυτόσηµο
 
µε
 
την
 
οικογενειακή
 
οικεία
,
αλλά
 
η
 
δεύτερη
 
είναι
 
µια
 
προσδιορισµένη
 
αναπαράσταση
 
του
.
Εάν
 
η
 
ηθική
 
ζωή
 
είναι
 
µια
 
ανηρηµένη
 
προσδιορισµένη
 
µορφή
 
του
 
Πνεύµατος
,
τότε
 
η
 
πρώτη
 
στιγµή
 
της
 
διαδικασίας
 
της
 
αναίρεσης
 
θα
 
είναι
 
και
 
η
 
πιο
 
φυσική
.
Ο
 
Χέγγελ
 
διακρίνει
 
τρεις
 
στιγµές
 
στη
 
διαδικασία
 
της
 
πραγµάτωσης
 
του
 
Πνεύµατος
:
α
.
Το
 
ηθικό
 
Πνεύµα
 
στη
 
φυσική
 
ή
 
άµεση
 
φάση
 
του
,
την
 
Οικογένεια
.
 Αυτή
 
η
 
υποστασιοποίηση
 
χάνει
 
τον
 
ενικό
 
χαρακτήρα
 
της
,
διασπάται
 
µε
 
τη
 
σειρά
 
της
 
και
 
µετουσιώνεται
 
σε
 
β
.
Κοινωνία
 
των
 
πολιτών
,
τη
 
συσχέτιση
,
δηλαδή
,
των
 
µελών
 
µιας
 
κοινωνίας
 
ως
 
αυτόνοµα
 
άτοµα
 
σε
 
ένα
 
καθολικό
 
πλαίσιο
,
το
 
οποίο
,
ακριβώς
 
λόγω
 
της
 
αυτονοµίας
 
τους
,
παραµένει
 
σε
 
µορφικό
 
επιπεδο
.
Η
 
συσχέτιση
 
τους
 
υλοποιείται
 
βάσει
 
των
 
αναγκών
 
τους
,
του
 
νοµικού
 
συστήµατος
 
που
 
καθορίζει
 
την
 
προσωπική
 
ασφάλεια
 
και
 
την
 
ασφάλεια
 
της
 
ιδιοκτησίας
 
και
 
ενός
 
εξωτερικού
 
προς
 
αυτούς
 
οργανισµό
,
ο
 
οποίος
 
υποβοηθά
 
την
 
διεκδίκηση
 
των
 
ατοµικών
 
και
 
συλλογικών
 
τους
 
συµφερόντων
.
 Αυτός
 
ο
 
οργανισµός
,
που
 
ονοµάζεται
 
γ
.
Εξωτερικό
 
Κράτος
 
επαναταυτίζεται
 
µε
 
το
 
 Απόλυτο
 
Πνεύµα
 
µέσω
 
του
 
συντάγµατος
,
το
 
οποίο
 
αποτελεί 
 
το
 
σκοπό
 
και
 
την
 
ύπαρξη
 
τόσο
 
της
 
υφιστάµενης
 
καθολικής
 
τάξης
,
όσο
 
και
 
του
 
δηµόσιου
 
βίου
 
που
 
είναι
 
αφιερωµένος
 
σε
 
αυτή
.
Η
 
αναγκαιότητα
,
που
 
πηγάζει
 
από
 
την
 
λογική
 
της
 
αναίρεσης
,
της
 
απώλειας
 
του
 
εαυτού
-
ταυτού
,
του
 
εκπατρισµού
 
του
 
και
 
της
 
ανάκτησης
 
του
 
µέσω
 
της
 
σύνθεσης
 
του
 
µε
 
άλλους
 
όµοιους
-
 
3
 
Glas,
σ
.26
 
4
 
Glas,
σ
.27
 
5
 
Glas,
σ
.24
 

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->