Bij het woord wortels schieten mij drie gedachtente binnen. Wat zijn onze wortels, waar komen weuit voort? Wat verankert ons en wat voedt ons?En als het zaad zich verspreidt schiet het dan ookwortel om gedurig nieuwe vrucht te dragen?

De wortels van barmhartigheid voeren onsterug naar het goud van de liefde die in heel deschepping verborgen ligt. Die ons opnieuw werd voorgeleefd door de eerste onder de mensenen ons telkens weer wordt voorgeleefd door debarmhartige liefde van mensen op ons pad.Onze barmhartige liefde raakt steeds meer verankerd als wij ons geborgen weten in eengemeenschap van liefde, voor velen het gezin waarin we opgroeien, de gemeenschap waar wij intoetreden of die we met anderen vormen.Telkens als wij barmhartige liefde leven of beleven wordt ook een zaadje geplant dat verlangt uiteindelijk vrucht te dragen. Soms valt het op deharde steen zonder mogelijkheid van toekomst,soms ook valt het in geploegde aarde.De wortels van barmhartigheid in onze eigenbeweging gaan terug op een eeuwenoud verhaal,eens verteld door die Mens die ons nooit in desteek wilde laten. De barmhartige Samaritaan werd de inspiratiebron voor velen, leken enreligieuzen, zo ook voor de Fraters van Tilburg.Het goud van de liefde geborgen in het hart vanMaria, raakte verankerd in de gemeenschap van de fraters en heeft in meer dan honderd jaaronvoorstelbaar veel vrucht gedragen. Toen dezestroom dreigde te stokken, reflecteerden defraters op hun wortels van barmhartigheid. En... wonderlijk begon de bron weer te sprankelen,de stroom weer aan te zwellen, de beweging tegroeien en te bloeien. Wij komen als beweging telkens weer tezamen bij onze oorsprong, geworteld in eenduizenden jaren oud verhaal, geworteld in eeneeuwenoude gemeenschap, al meer dan tien jaar wortelschietend, groeiend en bloeiend, en naarik hoop de komende decennia vruchtdragend,zwanger van barmhartigheid. Aangekomen bijonze bron worden we met open armen en hart ontvangen. Als wij omzien, zien wij de kruizen vanAd Mommers en al die anderen die ons voorgingenop onze reis van barmhartige liefde in de hoop opde oneindige Liefde die al op ons wacht.

N i e u ws b r i e f #5 1

J uli 2 01 0 | # 5 1 | f rate r s c m m

Z i e n-b e w o g e n o r d e n- nb e w e g i n g K o m e n

rd an de redactie

In deze Nieuwsbrief is erspeciale aandacht voor dewortels van Barmhartigheidmet een artikel over VincentDepaul. Eén van de bronnenwaarop de Beweging kanbogen.Daarnaast bieden we ookeen moderne visie op de 7Geestelijke Werken vanBarmhartigheid en wordtteruggekeken op deLandelijke Workshopdag van29 mei. Op de blauwebinnenpagina vind je weerinspirerende teksten, metdaarin natuurlijk veel zomeren zonnigheid.De redactie wenst jullie eenhele goede vakantie toe.

Wortels van Barmhartigheid

Marius Buiting

Voorzitter bestuur v Zwanger van barmhartigheid (foto: Fie Gommers)

o v e r we g i N g e N

ba r mha rti ge

voorouders van de bewegingvan barmhartigheid

Vijf wegen van Vincent Depaul ombarmhartig te worden Vincent Depaul, onze voorouder vande Beweging van Barmhartigheid, waseen groot man in het 17-de eeuwseFrankrijk. Zijn gedrevenheid om opte komen voor de armen wekte veelaandacht, ook in de hoogste kringenvan het toenmalige koninkrijk. Hijhad grote invloed op zijn volgelingenen medewerkers. Armen dienen wasvoor hem niet zomaar wat geven of armen beleren. Met armen moest jebarmhartig omgaan: voorzichtig, want armen hebben een hart. Vincent leerdezijn volgelingen vijf aandachtspunten– ook wel Vincentiaanse deugdengenoemd – om barmhartig te worden.Die deugden zijn ook in onze tijd nog heel actueel.

Eenvoud

had een bijzondere betekenis voor Vincent. Het ging hem vooralover de motivatie waarmee je de armendient. Die moest vrij zijn van je ‘ego’, van je eigenliefde, geen show of gelegenheidom te scoren. De armen mochten zichzeker niet vernederd voelen.

Nederigheid

leert je erkennen dat goed-heid, bekwaamheid en dienstbaar-heid slechts zeer ten dele van jezelf afhangen maar vooral een gave is vanGod. Iedereen die zich presenteert alseen bestudeerd, deskundig of belang-rijk persoon, gaat af bij de armen. Dieprikken zo door de opgeblazenheidheen.

Zachtmoedigheid

maakt geduldig engeweldloos. Reageren met een ‘kort lontje’ en ruzie maken is er niet bij. Dezachtmoedige begrijpt waarom armen zodikwijls inhalig en brutaal overkomen. Je moet niet kwaad op hen worden maar,samen met de armen wegen zoeken omuit de problemen komen.

Versterving

is een houding die je leert je eigen behoeften en driften op het tweede plan te zetten, omdat de armen je nodig hebben.

De ‘drive’ om mensen te redden

maakt een volgeling van Vincentius tot een echte vriend of vriendin van mensen, vooral van de mensen die er-onder-door-gaanen te lijden hebben. Men voelt wat zijmoeten doormaken en is spontaanbereid om voor hen op te komen.Het is de kracht van deze vijf deugdendat, als je aandacht aan één ervanbesteedt, de andere ook mee versterkt worden. En zó word je, in een levens-lang proces, barmhartiger. Je kunt het ook omkeren. Iemand dietotaal niet eenvoudig is kun je ook niet barmhartig noemen. Hetzelfde geldt voor iemand die niet nederig en zacht-moedig is, die niet bereid is zich op teofferen en niet gedreven is om mensente redden: die mensen zijn niet barm-hartig. Ze vernederen de armen omdat zij gebruikt worden voor het eigenbelang en de eigen eer en glorie van dezogenaamde weldoeners.Volgens Vincent worden veel armengeholpen, maar dat gebeurt pas goedals dat door barmhartige mensen wordt gedaan.Frater P.-J. van Lierop, cmm

Er zijn veel mensen die hulp nodig hebben. Er zijn veel mensen die bereidzijn wat van hun tijd te geven aan eenander. De koppeling tussen die tweegroepen legt de stichting Present.

Sinds de aftrap in november 2006 heeft de stichting honderden vrijwilligersmogen ontmoeten die zich spontaanopgaven. Hartelijke betrokken mensen,die graag wat willen doen voor eenander en er niets voor terug vragen.Mensen ook van onze Beweging zoals Jan en Els. Opvallend is de reactie die zijregelmatig horen: “Ik wist niet dat het zo simpel is om iemand blij te maken”.

Wat doen deze vrijwilligers?

Drie projecten uitgelicht:– Een interkerkelijke werkgroep die eengezellige middag heeft doorgebracht bij bewoners van een verzorgingshuis.Een waardevol voorbeeld van bruggenbouwen.– Een groep van collega’s heeft sameneen huis vol papier leeggeruimd enzodoende weer toegankelijk gemaakt.– Een groep studenten heeft eenkeuken en douche grondig schoon-gemaakt waarmee een gezin nu eennieuwe start heeft kunnen maken.Op You-Tube staan diverse filmpjesover de stichting Present (www. youtube.nl zoek op: ‘Geef kleur aan jeomgeving’).

zien en dan doen metmededogen

Rina van der Hulst

o v e r we g i N g e N

ba r mha rti ge

een spiritualiteitvan vredeal gaande

Rina van der Hulst Ineke akker

“Er zijn mensen”, las ik deze week, “die van nature vrede-stichters zijn. Als zij bij een conflict betrokken raken, danzullen ze hun uiterste best doen ervoor te zorgen dat dezaken niet escaleren. Zij zijn meestal innerlijk in balans,en goed in het kalmeren van de gevoelens van anderen.Gelukkig die vrede brengen, want ze zullen kinderen vanGod genoemd worden.”

Het is dus mogelijk te leven vanuit een

spiritualiteit van vrede

.Dat vraagt inzicht, in jezelf en je omgeving: wat speelt er,Er is een Latijns-Amerikaans spreekwoord dat zegt: algaande wordt de weg gemaakt, al lopend vinden we de weg. Wie geen weg voor zich ziet, wie niet weet welkekant het op moet, wie het gevoel heeft door onbekend en vijandig gebied te trekken, vindt de weg alleen maar doorop weg te gáán. Alleen al gaande wordt de weg gevonden.Ik denk dat het bij het zoeken naar vrede net zo gaat.Alléén door ons te blijven inzetten en te blijven zoekennaar mogelijkheden voor vrede, door kritisch te kijkennaar de gangbare theorieën over rechtvaardige oorlogen humanitaire interventie, door ons te wagen aan het wat is er gaande, wat drijft jou en anderen? Het vraagt ook om een houding van verzoening, en soms ook nadrukkelijk van vergeving. En het vraagt een handelen dat ruimte biedt aan anderen, aan jezelf.Zo’n spirituele weg is een lange weg om te gaan, maar weleen weg van vrede, een weg naar vrede, naar Sjaloom. Ik blijf erin geloven dat er steeds weer zulke mensen zijn, hierin ons eigen midden en overal ter wereld, mensen die zo aan vrede werken.zoeken van contact met mensen die ons als vijanden zien,door te leren van goede en slechte ervaringen, door ons teblijven afvragen waarom geweld voor velen zo fascinerendis, alleen zó kunnen we een steentje bijdragen aan het bevorderen van vrede en gerechtigheid.Kortom: al doende en al gaande vinden we misschien een weg naar vrede.

Ineke akker van de Raad van Kerken in Nederland, Liturgiekrant voor de Vredesweek 2004