ΔΙΑΛΕΚΤΑΚΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ
που μπορούμε να φανταστούμε , αυτό που αποτελεί για εμάς αντικείμενοεπιθυμίας και αυτό που αποτελεί για εμάς αντικείμενο μιαςσυναισθηματικής επένδυσης ενός θετικού συναισθήματος.Για τον Καστοριάδη η δημιουργία υπερβαίνει την λογική, τηναιτιότητα, την καθοριστικότητα, τη φύση, τους θεούς. Η δημιουργία υφίσταται εκ του μηδενός, αλλά όχι χωρίς μέσα, χωρίς περιορισμούς και προϋποθέσειςΤο φαντασιακό είτε ατομικό, που το αποκαλεί ριζικό φαντασιακό, είτετο συλλογικό που αποκαλείται κοινωνικό θεσμίζον φαντασιακό, είναι γιατον Καστοριάδη η πηγή της δημιουργίας, με την έννοια ότι είναι οι παράγοντες ( ατομικό-συλλογικό φαντασιακό) που διαμορφώνουν τοχάος σε ον αποδίδοντας του νόημα. Δημιουργία σημαίνει την ανάδυσηάλλων , καθορισμοί νέων νόμων νέων πεδίων νομιμότητας..
3. ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΌ
Το φαντασιακό και με τις δυο μορφές του ριζικό φαντασιακό και κοινωνικό φαντασιακό υπάρχει στον άνθρωπο είτε ως άτομο είτε ωςσυλλογικοτητα. Είναι ιδιότητα ατομική και συλλογική. Ικανότητα πουδημιουργεί τους θεσμούς τους νόμους τις σημασίες που λαμβάνουναντικειμενική και πραγματική υπόσταση.Οι φαντασιακές σημασίες δεν προϋπάρχουν - με αυτό πουδημιουργούν - του αντικειμένου τους, αλλά συνδημιουργουνται. Δενείναι έννοιες ή ιδέες, δεν είναι ένα υποκείμενο που σχηματίζει μια έννοιαμια ιδέα μια εικόνα, αλλά είναι κάτι ποιο πολύπλοκο. Η έννοια τουφαντασιακού δεν είναι αυτή της φαντασίας , δηλαδή τουεξωπραγματικού αλλά της σύλληψης και ανάδυσης παραστάσεωνγεμάτων νοήματος τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδοΟ ρόλος των κοινωνικών φαντασιακων σημασιών είναι οκαθορισμός του προσανατολισμού της κοινωνίας, ο καθορισμός τωναξιών της, των ιεραρχήσεων της, των οργανώσεων της, εν ολίγης ησυγκρότηση της ταυτότητας της, η οποία δεν δύναται να γίνει ούτε απότην πραγματικότητα ούτε από την ορθολογικότητα.Η φαντασία προϋποθέτει κατά την άσκηση της τη μνήμη .Σχετίζεται πάντα με ένα μάγμα μορφών που είναι ήδη παρόν και αποτελεί φυσικά τελείως άλλο πράγμα από ένα ήδη υπάρχον άψυχο υλικό προς αναδόμηση. Όμως για την καταγραφή των μορφών που θααποτελέσουν την πρώτη ύλη της φαντασίας, είναι απαραίτητη ηδημιουργία παραστάσεων, δηλαδή διαμόρφωση του άμορφου, τηδιαμόρφωση
χωρίς καμιά προηγούμενη αναφορά ,
δηλαδή τη ριζικήφαντασία. Αυτό αποτυπώνεται στο μύθο της αρχαίας Ελλάδας οπού οι μούσες είναι θυγατέρες της μνήμης, αλλά κατά παράδοξο τρόπο
ΔΙΑΛΕΚΤΑΚΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ