Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
4Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ _ΑΛΑΝ ΓΟΥΝΤΣ ΤΕΝΤ ΓΚΡΑΝΤ

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ _ΑΛΑΝ ΓΟΥΝΤΣ ΤΕΝΤ ΓΚΡΑΝΤ

Ratings: (0)|Views: 47 |Likes:
Published by Sofie_la_pew

More info:

Published by: Sofie_la_pew on Aug 04, 2010
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

10/19/2012

pdf

text

original

 
ΘΕΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
Το ζήτημα των εθνοτήτων -που σημαίνει, την καταπίεση των εθνών και των εθνικώνμειονοτήτων- που είναι βασικό χαρακτηριστικό του καπιταλισμού από την ημέρα τηςγέννησής του μέχρι και σήμερα, είχε πάντα μια δεσπόζουσα θέση στη Μαρξιστικήθεωρία. Παρόλα αυτά πρέπει να ξαναδούμε το ζήτημα αρχίζοντας από τα βασικά. ΟΜαρξισμός εξηγεί ότι τα δύο βασικά εμπόδια στην ανθρώπινη πρόοδο είναι από τη μια ηατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και από την άλλη το εθνικό κράτος.Το πιο αποφασιστικό γεγονός σε παγκόσμιο επίπεδο είναι η συντριπτική κυριαρχία τηςπαγκόσμιας αγοράς. Καμιά χώρα, ούτε ακόμα και τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα κράτη,δεν μπορεί να αντισταθεί στην έλξη της παγκόσμιας οικονομίας. Το σφιχταγκάλιασματης παγκόσμιας οικονομίας έφτασε σε τέτοιο βαθμό που δεν υπήρξε ποτέ πριν στηνανθρώπινη ιστορία. Αυτό είναι ένα πολύ προοδευτικό γεγονός γιατί σημαίνει ότι οιυλικές προϋποθέσεις για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό υπάρχουν ήδη από τώρα.Διάφοροι ουτοπικοί ρεφορμιστές φαντάζονται ότι η έλευση της παγκοσμιοποίησηςσημαίνει και το τέλος του εθνικού κράτους. Όμως, αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς τοαντίθετο. Η παγκόσμια οικονομία έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη δύναμη στον πλανήτη,ενώ οι εθνικοί ανταγωνισμοί αποκτούν παντού ένα τρομακτικό χαρακτήρα. Το δε εθνικόζήτημα αντί να εξαφανίζεται αποκτά έναν ιδιαίτερα έντονο και δηλητηριώδη χαρακτήρα.Την εποχή της καπιταλιστικής παρακμής, το εθνικό ζήτημα επανέρχεται και πάλιν στοπροσκήνιο παντού, με τις πιο τραγικές και αιματηρές συνέπειες.Πρώην αποικιακές χώρες
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, γνωρίσαμε μιαν τεράστια ανάπτυξη της αποικιακήςεπανάστασης. Ήταν ίσως το μεγαλύτερο κίνημα των καταπιεσμένων λαών σε όλη τηνανθρώπινη ιστορία. Επρόκειτο για μιαν τεράστια αφύπνιση των αποικιακών λαών της Κίνας,της Μ. Ανατολής, της Αφρικής, της Ινδονησίας, της Ινδίας και του Πακιστάν. Ήταν ένα κίνημαπου ενέπνευσε τα αμέτρητα εκατομμύρια πρώην αποικιακών σκλάβων, οι οποίοι εξεγέρθηκανενάντια στους καταπιεστές τους και πάλεψαν για την εθνική τους χειραφέτηση. Οι λόγοι για τουςοποίους όλοι οι μαρξιστές υποστήριξαν την αποικιακή επανάσταση είναι προφανείς. Ήταν έναεπαναστατικό κίνημα, ένα ισχυρό χτύπημα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, που ξεσήκωσε τις μάζεςκαι ανέπτυξε την ταξική πάλη. Παρόλα αυτά, εάν μετά από 50 χρόνια εξετάσει κανείς τοπαράδειγμα της Ινδίας και του Πακιστάν, ποια προβλήματα λύθηκαν από την αστική τάξη;
Επίσημα έχουν ανεξαρτησία, αλλά κάτω από τον καπιταλισμό αυτή καταλήγει να μηνείναι καθόλου μα καθόλου ανεξαρτησία. Οι πρώην αποικιακές χώρες είναι, μέσω τωνμηχανισμών της παγκόσμιας αγοράς, αλυσοδεμένες στο άρμα του παγκόσμιουιμπεριαλισμού. Στην πραγματικότητα, σήμερα είναι περισσότερο σκλαβωμένες απ’ ό,τιήταν πριν 50 χρόνια. Η μόνη διαφορά είναι ότι αντί για την άμεση στρατιωτικήγραφειοκρατική κυριαρχία, υπάρχει η έμμεση κυριαρχία μέσω των όρων εμπορίου.
Αυτόσημαίνει την ανταλλαγή περισσότερης εργασίας με λιγότερη καθώς και μέσω της υπερχρέωσης.Οι πρώην αποικιακές χώρες υπόκεινται σε μια διπλή εκμετάλλευση. Υπάρχουν δύο πλευρές τηςψαλίδας. Μέσω των χρεών οι ανεπτυγμένες χώρες ξεζουμίζουν επιπρόσθετα τους αποικιακούςλαούς. Πριν δέκα χρόνια το συσσωρευμένο χρέος των αποικιακών χωρών ήταν περίπου 800δις δολάρια. Όλο αυτό το ποσό έχει πληρωθεί. Από το 1990 έως το 1997 μόνο για τηνεξυπηρέτηση του χρέους, δηλαδή για τόκους, ο αποικιακός κόσμος πλήρωσε 1,8 τρις δολάρια.Αυτό το ποσό είναι περισσότερο από το διπλάσιο του αρχικού χρέους. Τι έγινε όμως με τοσυνολικό συσσωρευμένο χρέος; Το 1994 ήταν 1,4 τρις δολάρια και το 1997 έφτασε τα 2,1 τρις.Αυτό το χρέος δεν θα αποπληρωθεί ποτέ.Αυτή η κατάσταση εγκυμονεί τους σπόρους μιας ανθρώπινης καταστροφής ασύλληπτωνδιαστάσεων. Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά σ' ένα χάρτη της Αφρικής για να δει ότι τα
 
εγκλήματα του ιμπεριαλισμού άλλαξαν βάναυσα τη ζωή και την εξέλιξη εκατομμυρίωνανθρώπων. Θα δει ότι τα σύνορα είναι ευθείες γραμμές, οι οποίες τραβήχτηκαν στο χάρτη με τηβοήθεια ενός χάρακα, κόβοντας σε κομμάτια όλα τα φυσικά σύνορα διαμελίζοντας ίσως 10.000διαφορετικές φυλές και έθνη, δημιουργώντας μια ντουζίνα αποικιακών ημικρατών.
Οι τωρινοί πόλεμοι, που βρίσκονται σε εξέλιξη στην Κεντρική Αφρική, είναι σε κάποιο βαθμόκληρονομιά του τερατώδους κατατεμαχισμού της περιοχής σε φυσικές, γεωγραφικές,γλωσσικές και φυλετικές διαιρέσεις. Σε μια σειρά από χώρες (Κονγκό, Ρουάντα,Μπουρούντι, Σιέρα Λεόνε), υπάρχει ένας ατέλειωτος τρόμος.Ο ιμπεριαλιστικός κατατεμαχισμός της Αφρικής ήταν μια τερατώδης πράξη. Όμως, πάνωαπό εκατό χρόνια μετά, έχουν σήμερα δημιουργηθεί μια σειρά από εθνικά κράτη στηνΑφρική. Το καθήκον να δοθεί ένας πραγματικά δημοκρατικός, ορθολογικός καιπροοδευτικός χαρακτήρας στα διάφορα κράτη της μετααποικιακής Αφρικής, είναι ένακαθήκον που μπορεί να υλοποιηθεί μόνο από το προλεταριάτο, από τη στιγμή όμωςπου θα καταφέρει να αποτινάξει το ζυγό της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και τωνντόπιων υποτακτικών τους. Η πραγματική ανεξαρτησία και η ικανότητα αντίστασης σεόλες τις προσπάθειες της ξένης κυριαρχίας, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ενοποίησητου πολυδιασπασμένου σώματος της Αφρικής, στη βάση ενός κοινού σοσιαλιστικούσχεδίου παραγωγής. Η κοινή εκμετάλλευση του τεράστιου φυσικού πλούτου τηςαφρικανικής ηπείρου, οι τεράστιες δυνατότητες αγροτικής παραγωγής και ορυκτούπλούτου, μπορούν να μεταμορφώσουν τις ζωές των ανθρώπων και έτσι να μπει ένατέλος στον εφιάλτη των φυλετικών και εθνικών συγκρούσεων. Οι προσπάθειες να«ξαναμοιράσουν την τράπουλα» σε μια καπιταλιστική βάση, να αλλάξουν τα υπάρχοντασύνορα μέσω πολέμων, το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι καταστροφικάαποτελέσματα και να οδηγήσει ακόμα και στη βαρβαρότητα. Το να δίνει κανείς σεεκατομμύρια απελπισμένους ανθρώπους την προοπτική ότι με την αλλαγή τωνσυνόρων είναι δυνατό να λυθούν τα πιο πιεστικά τους προβλήματα, είναι μια ελεεινήεξαπάτηση.
Η Νιγηρία που ήταν μια από τις πιο πλούσιες χώρες στην Αφρική, είναι τώρα πια, σύμφωνα μετα Ηνωμένα Εθνη, μια από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου. Αυτή η κατάσταση προκαλείτρομερές κοινωνικές συνέπειες, οι οποίες βρίσκουν την πιο οξεία τους έκφραση στουςαυξανόμενους ανταγωνισμούς μεταξύ των διαφορετικών περιοχών και των διαφορετικώνεθνικών ομάδων. Εάν οι εργάτες δεν καταφέρουν να πάρουν την εξουσία και ναμετασχηματίσουν τη Νιγηρία πάνω σε σοσιαλιστική βάση, ο εφιάλτης είναι αναπόφευκτος. ΣτηΝιγηρία υπάρχουν τουλάχιστον 120 διαφορετικές εθνότητες, συμπεριλαμβανομένων των τριώνμεγάλων εθνοτήτων -τους κυρίαρχους Χάουζα στο Βορά, οι οποίοι είναι ισλαμιστές καιπαραδοσιακά η κυρίαρχη δύναμη στο κράτος που καταπίεζε τις άλλες δύο βασικές εθνότητες,τους Γιουρούμπας και τους Ιμπος, στα νότια και τα ανατολικά της χώρας. Ο πόλεμος τηςΜπιάφρα, στον οποίο είχαν εμπλακεί οι ιμπεριαλιστές σε μια προσπάθεια να διασπάσουν τηνπεριοχή των Ιμπο, οδήγησε σ' ένα τρομερό λουτρό αίματος. Εάν η Νιγηρία διασπαζόταν στηβάση των διαφορετικών εθνοτήτων θα μπορούσε να είχαμε μιαν τόσο φριχτή αλληλοσφαγή,που θα έκανε τον πόλεμο της Μπιάφρα να μοιάζει συγκριτικά ασήμαντος. Το να προβάλλεικανείς σε τέτοιες συνθήκες το αίτημα της αυτοδιάθεσης, όχι μόνο για τις πιο βασικές εθνότητεςτης Νιγηρίας, αλλά ακόμα και για φυλές, όπως κάνουν κάποιες σέχτες, είναι το αποκορύφωματης ανευθυνότητας.Στην Ινδονησία το εθνικό ζήτημα είναι επίσης πολύ σημαντικό και μια σωστή θέση πάνω σεαυτό θα είναι το ίδιο σημαντική για τους Ινδονήσιους μαρξιστές όπως ήταν και για τους ΡώσουςΜπολσεβίκους. Εάν το προλεταριάτο στην Ινδονησία δεν καταφέρει να ανοίξει ένα δρόμο προςτα μπρος μέσα από τη σοσιαλιστική επανάσταση, η πιθανότητα διάσπασης της Ινδονησίας θαέρθει πιο κοντά. Με δεδομένο το εκρηκτικό μίγμα φυλών και θρησκειών, οι συνέπειες θα είναιπολύ τρομακτικές για να τις αντικρίσει κανείς. Τα αιματηρά γεγονότα του Ανατολικού Τιμόρ ήτανμια προειδοποίηση για όλους τους λαούς της Ινδονησίας. Αυτή την περίοδο γινόμαστε μάρτυρεςτης εμφάνισης δολοφονικών συγκρούσεων μεταξύ εθνοτήτων στην Ατσέχ, στη Μολούκα και σεάλλα νησιά. Οι δυνάμεις της αντίδρασης στην ηγεσία του στρατού, οι γαιοκτήμονες, οικαπιταλιστές και μέλη του παλιού καθεστώτος, εάν βρεθούν μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν
2
 
την εξουσία και τα προνόμιά τους, δεν θα διστάσουν να βυθίσουν την Ινδονησία στο χάος,μετατρέποντάς την σε ένα εφιάλτη και σε ένα λουτρό αίματος προκειμένου να διαιρέσουν και νααποπροσανατολίσουν το μαζικό κίνημα. Διέξοδος μπορεί να βρεθεί μόνο με ένα επιδέξιοσυνδυασμό ενός προγράμματος που από τη μια να αναγνωρίζει τα εθνικά δικαιώματα καιεπιδιώξεις όλων των κατοίκων του Αρχιπελάγους και από την άλλη να ενώνει την εργατική τάξηκαι τους φτωχούς αγρότες όλων των εθνοτήτων και θρησκειών για την απαλλοτρίωση τωνγαιοκτημόνων και των καπιταλιστών.
Το εθνικό ζήτημα δεν περιορίζεται μόνο στις πρώην αποικιακές χώρες. Εξαιτίας τηςγενικευμένης κρίσης του καπιταλισμού, αρχίζει να επηρεάζει και τις ανεπτυγμένεςκαπιταλιστικές χώρες, ακόμα και εκείνες που υποτίθεται ότι το είχαν λύσει. Στο Βέλγιο,σε μια από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες στην Ευρώπη, η σύγκρουση μεταξύ Βαλώνωνκαι Φλαμανδών έχει πάρει ένα βίαιο χαρακτήρα. Οι κρατικές μεταρρυθμίσεις και ηοικονομική ανάπτυξη έχουν βελτιώσει προσωρινά τις σχέσεις μεταξύ των δυοεθνοτήτων, αλλά κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες το βελγικό εθνικό ζήτημα μπορεί ναεμφανιστεί ξανά και τότε θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και σε διάσπαση της χώρας.Στην Κύπρο έχουμε τη σύγκρουση των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων και μιαευρύτερη σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Πρόσφατα το εθνικό ζήτημα σταΒαλκάνια έσυρε την Ευρώπη στο χείλος ενός γενικευμένου πολέμου.Στις ΗΠΑ υπάρχει το πρόβλημα του ρατσισμού ενάντια στους μαύρους, καθώς επίσηςκαι τους ισπανόφωνους. Στη Γερμανία, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες γινόμαστεμάρτυρες διακρίσεων και ρατσιστικών επιθέσεων ενάντια στους μετανάστες. Στηνπρώην Σοβιετική Ενωση το εθνικό ζήτημα είχε σαν αποτέλεσμα το κατρακύλισμα σ' ένααιματηρό χάος πολέμων και εμφύλιων πολέμων στη μια χώρα μετά την άλλη. ΣτηΒρετανία, όπου ο καπιταλισμός υπάρχει για μεγαλύτερο διάστημα από οπουδήποτεαλλού, το εθνικό πρόβλημα εξακολουθεί να είναι άλυτο, όχι μόνο στη Βόρεια Ιρλανδία,αλλά έχει τεθεί στην ημερήσια διάταξη με έναν έντονο τρόπο ακόμη και στην Ουαλία καιτη Σκότια. Στην Ισπανία έχουμε το πρόβλημα των Βάσκων, της Καταλονίας και τηςΓαλικίας. Το πιο εκπληκτικό από όλα, είναι το γεγονός ότι εκατό χρόνια μετά τηνενοποίηση της Ιταλίας, η Λέγκα του Βορά προβάλλει το αντιδραστικό αίτημα τηςδιάσπασης της Ιταλίας στη βάση της αυτοδιάθεσης του Βορά (Παδανία). Το συμπέρασμαείναι αναπόφευκτο. Εάν αγνοήσουμε το εθνικό ζήτημα θα υποστούμε τις συνέπειες. Εάνθέλουμε να πετύχουμε στον αγώνα για το μετασχηματισμό της κοινωνίας, τότε θαπρέπει ως αποτέλεσμα μιας βαθιάς ανάλυσης να έχουμε μιαν καθαρή και σωστή θέσηπάνω σ' αυτό το ζήτημα.Παρότι οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν το εθνικό κράτος σαν κάτι το φυσικό, και μεαυτήν την έννοια ριζωμένο στο απώτατο παρελθόν, εάν όχι συστατικό στοιχείο στο αίμακαι στη ψυχή των ανθρώπων, είναι στην πραγματικότητα ένα σχετικά πρόσφατοδημιούργημα, το οποίο στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο τα τελευταία 200 χρόνια.
Ημόνη εξαίρεση σ' αυτό μπορεί να θεωρηθεί η Ολλανδία, όπου η αστική επανάσταση τον 16
ο
αιώνα πήρε τη μορφή ενός πολέμου εθνικής απελευθέρωσης ενάντια στην Ισπανία, και ηΑγγλία εξαιτίας της μοναδικής θέσης της σαν ένα νησί-βασίλειο όπου η καπιταλιστική ανάπτυξηπραγματοποιήθηκε νωρίτερα από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη (από το τέλος του 14ου αιώνακαι μετά). Πριν από αυτή την περίοδο δεν υπήρχαν έθνη, αλλά μόνο φυλές, πόλεις-κράτη καιαυτοκρατορίες. Επιστημονικά, είναι λάθος να αναφερόμαστε σε αυτά ως «έθνη», όπως γίνεταισυνήθως.
Το εθνικό κράτος είναι προϊόν του καπιταλισμού. Δημιουργήθηκε από την αστική τάξη ηοποία χρειαζόταν μιαν εθνική αγορά. Έπρεπε να καταστρέψει τα τοπικά εμπόδια με τιςμικρές αποκομμένες περιοχές και τους δικούς τους τοπικούς φόρους, με διόδια,ξεχωριστά νομισματικά συστήματα, ξεχωριστά συστήματα βάρους και μέτρησης. Ηανατροπή αυτών των τοπικών ιδιαιτεροτήτων ήταν εκείνη την περίοδο ένα γιγάντιοβήμα μπροστά. Η συγκέντρωση των παραγωγικών δυνάμεων σ' ένα εθνικό κράτος ήτανένα προοδευτικό ιστορικό καθήκον της μπουρζουαζίας.
3

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->