Het gebeurde op 23 mei 2009Mijn vriend Bart deed mee aan een rally in België en crashte op de elfde en voorlaatsteklassementsproef zijwaarts, aan zijn kant, op een boom. Na een aantal onzekere uren was duidelijkdat hij hersenletsel had opgelopen. Anderhalve week coma en zeven weken in ziekenhuizen in Belgiëen Nederland volgden. Daarna ging hij revalideren en nu, augustus 2010, is hij nog steeds hard aanhet werk om weer terug te keren in de maatschappij. Twee dagen na zijn crash begon ik met hetschrijven van blogs om familie en vrienden op de hoogte te houden.Hopelijk geven deze blogs, in een geredigeerde vorm, steun aan mensen die in dezelfde situatieverkeren. Het belangrijkste dat ik mee wil geven: blijf geloven in een goed herstel. Vooral als partner isdat ongelooflijk belangrijk. Had ik het opgegeven, dat had Bart het waarschijnlijk ook opgegeven.
Terugblik op zaterdag 23 mei
Het was een zonnige dag in mei. Samen met de jongen bij wie ik zelf navigeer, Timo, en nog tweevrienden stond ik die zaterdagavond om een uur of acht bij de laatste proef van de wedstrijd, KP 12, tekijken. Bart deed mee met René en kon elk moment langskomen.Nadat de eerste deelnemers langs waren gekomen belde een vriendin: “Hoe is het met Bart?”“Prima, het gaat goed. Hij zit nu denk ik nog op proef elf, maar kan elk moment hier langskomen.“Stilte. “Eh. Miek, ik hoorde dat hij heel hard gecrasht is en dat hij er erg slecht aan toe is. Vandaar mijntelefoontje.”Nuchter als ik ben zei ik dat ik dan wel gebeld zou zijn door het team of door Bart zelf. Over hetalgemeen is het zo dat als iemand aan de ene kant van de service zijn vinger stoot, aan de anderekant van de service het verhaal gaat dat zijn vinger eraf ligt. We bleven dus gewoon staan kijken tot ikmeer zou horen van het team. Waarschijnlijk weer een loos gerucht.Een collega-navigator stond bij ons en hield op zijn telefoon de live tijden bij. “Annemiek, ze komeninderdaad niet door op proef elf.”Om meer duidelijkheid te krijgen belde ik de teammanager.“Ja Miek. Bart heeft inderdaad een ongeluk gehad, maar wij weten verder ook niets. We wilden je pasbellen als we concrete informatie hadden.”“Oké. En nu?”“John (bevriend teamlid dat na René en Bart startte) is nu bij hem. Bel hem maar.”Dus belde ik John. Hij was inderdaad met zijn navigator Henk-Jan achter René en Bart gestopt en wasbij ze, bij de auto. John vertelde dat het voor hem ook niet duidelijk was wat er met Bart aan de handwas.“Hij heeft in ieder geval last van zijn schouder, geloof ik. Ze halen hem nu uit de auto, als ik weet naarwelk ziekenhuis hij wordt gebracht, bel ik je.”Even later belde de teammanager om te vertellen waar Bart precies gecrasht was, zodat ik naar hemtoe kon gaan. Omdat ik ook niet als een kip zonder kop rond wilde rennen, belde ik John om te vragenof ik inderdaad die kant op moest en kon komen.“Nee, blijf daar maar. Anders wordt hij misschien net weggebracht terwijl jij nog onderweg hier naartoebent. Ik bel je zodra hij in de ambulance zit en vertrekt.”Uiteindelijk belde John weer: “René wordt nu naar het ziekenhuis in Maaseik gebracht, ik ga met Renémee in de ambulance. Henk-Jan blijft bij Bart. Ga jij ook maar vast naar Maaseik.”Ik vroeg Timo of hij mij naar mijn auto in Bocholt wilde brengen, dan kon ik zelf naar Maaseik rijden enkonden zij naar huis gaan. De wedstrijd was immers bijna afgelopen. Timo wilde daar gelukkig nietsvan weten en bood aan met mij mee te gaan naar het ziekenhuis. In ieder geval tot ik meer zou weten.In Maaseik aangekomen, kwam René na een minuut of tien binnen. Daar constateerden ze dat hij eenzware kneuzing bij zijn longen en een hersenschudding had en dat er een splintertje van zijn knieschijfwas geschoten. 's Nachts hebben ze hem naar Hengelo gebracht en zondagochtend is hij alweerthuisgekomen.Na 20 minuten kregen wij te horen dat Bart in plaats van naar Maaseik, naar Genk werd gebracht. Dushup in de auto, richting Genk, een afstand van 30 kilometer. Halverwege werden we gebeld dat hijtoch naar Maaseik zou gaan. Dus Timo keerde weer om. Bijna in Maaseik gekomen, werden wegebeld dat we naar Genk moesten. Lekker, hoe de spanning dan op wordt gebouwd. Terwijl het doormij heen bleef schieten dat het toch wel vreemd was dat Bart met een lichte verwonding naar eengroter ziekenhuis, dat in Genk, werd gebracht.
Uiteindelijk kwamen we tegelijk met Barts ambulance om 21.47 uur in Genk aan. Ik zag hem op debrancard binnenkomen en wilde meteen naar hem toelopen.“Nee, mevrouw. U moet hem eerst inschrijven. Straks komt er een verpleegkundige bij u.” Toen ikklaar was met het doorgeven van Barts gegevens, was hij weg.Vervolgens installeerden we ons in de wachtruimte. Na iets van anderhalf uur kwam er eindelijk eenverpleegkundige bij ons: “Goed nieuws.”“Mooi, ik kan hem mee naar huis nemen?”“Eh, nee. Het goede nieuws is dat hij zijn benen heeft bewogen.”“Wat??”Ze wist zich ook geen raad met de situatie en zei dat ze eerst een CT-scan zouden maken, daarnazou er een dokter bij me komen om meer te vertellen. Tegen middernacht kwam eindelijk de dokter. Inde rallyauto hadden ze Bart kunstmatig in slaap gebracht omdat het niet goed leek te zijn met zijnhoofd. Vervolgens hebben ze de scan gemaakt. Bart bleek kleine puntbloedinkjes in zijn hoofd tehebben en een gebroken sleutelbeen.“We installeren hem nu op Intensieve Zorgen, daarna laten we hem bijkomen, en dan mag je bij hem,”aldus de dokter. Natuurlijk wilde ik weten waar ik aan toe was en wanneer hij dacht dat we naarNederland konden gaan.“Morgen maken we een nieuwe scan. Als die onveranderd is, is dat een goed teken en kun je ervanuitgaan dat jullie woensdag weer naar huis kunnen.”Om half een mocht ik eindelijk naar hem toe. Hij was helemaal niet wakker! Hij lag er natuurlijkvreselijk bij, rondom aan de slangen en apparatuur en zo stil. Ik heb vijf minuten naar hem gekeken,tegen hem gepraat, hem gekust en ben toen weer naar de anderen gegaan. Zij hebben mij vervolgensnaar Bocholt gebracht. Toen ik tegen twee uur ’s nachts eindelijk bij het hotel aankwam, zat Bartsteam met alle teamleden buiten op me te wachten. Zo kon ik nog even mijn ei kwijt voordat ik gingslapen. Dat was fijn.
Zondag 24 mei
Na een vreemde nacht belde ik eerst naar het ziekenhuis met de vraag of Bart alweer praatjes kreeg.De verpleegkundige zei dat ze hadden besloten hem te laten slapen tot de tweede scan gemaakt wasdie dag. Ook vertelde ze dat ik om 13.00 uur een half uurtje bij hem mocht zijn. Oh, dat was eendomper.Het hele team was ’s morgens vroeg al vertrokken, alleen John was gebleven. Hij bleef bij mij tot mijnvader er was. Heel erg lief! Toen ik om 13.00 uur met mijn vader in het ziekenhuis kwam, was de scanal gemaakt. Die was onveranderd. “Goed nieuws dus,” concludeerde ik naar aanleiding van deopmerking van de arts de avond ervoor.“Nou”, was het antwoord, “eerst maar eens zien òf hij wakker wordt en hoe hij wakker wordt.”Ze hebben geprobeerd hem bij te brengen door zijn 'slaapmedicatie' langzaam af te bouwen. Hijreageerde echter niet naar wens (ze kregen geen contact, maar zijn bloeddruk liep wel enorm op).Vervolgens hebben ze hem op andere slaapmedicatie gezet, in de hoop dat hij daar beter op reageertals het afgebouwd wordt. Daar beginnen ze vanavond mee.
Maandag 25 mei
Toen ik vandaag om 13.00 uur in het ziekenhuis kwam, vertelden ze dat ze toch liever een dagwachten met het afbouwen van de medicatie. Zodat zijn hoofd een dag extra rust heeft. Dus morgenbeginnen ze met afbouwen, als het goed is zou hij morgenavond wakker moeten worden. Afgelopennacht heb ik een hotel in Genk geboekt, vlakbij het ziekenhuis. Vanavond slaap ik bij mijn moeder, diewoont in Maastricht. Een kilometer of dertig van Genk! Geluk bij een ongeluk.Op dit moment kunnen we niet meer doen dan hopen dat hij wakker wordt, en vervolgens duimen dathet dan goed met hem is. Daar is nu nog niets zinnigs over te zeggen.Hopelijk help ik hiermee ook alle wilde verhalen die op internet rondgaan een beetje de wereld uit.Want ik krijg sms'jes variërend van 'fijn dat hij weer thuis is' tot 'wat erg dat hij in coma ligt'.Nogmaals dank voor alle steun.Liefs Annemiek
Woensdag 27 mei
Veel dank voor alle lieve sms'jes et cetera. Het is ondoenlijk iedereen te beantwoorden, maar ik neemaan dat jullie daar begrip voor hebben. Tussen de bezoekhalfuurtjes door (13.15-13.45 uur en 19.00 -19.30 uur) staat de telefoon werkelijk geen 5 minuten stil. Dat is echt hartverwarmend, maar als hetniet goed gaat met Bart is het af en toe ook erg moeilijk. Ik ga ervan uit dat jullie er begrip voor hebbenals ik een keer niet reageer of niet opneem. Ik ben hard op zoek naar rustmomenten. Maar ikwaardeer het enorm!Even een korte update over Barts toestand.Na wat complicaties als onderkoeling (35 gr.) en verhoging - door de longontsteking die hij nu ookheeft - is Bart nu een volle dag van de slaapmedicatie af. Hij is echter niet wakker. Afgelopen nachtheb ik met zijn arts gebeld. Eindelijk iemand die direct is: ‘Hij zou wakker moeten zijn, maar helaas isdat niet het geval. Dat is geen goed teken.’ Vreselijk nieuws, maar je weet welwaar je aan toe bent.Bart reageert wel op stevige pijnprikkels, maar niet op aanraken, praten, aaien, kussen enzovoorts.Op dit moment kunnen we alleen maar heel hard duimen dat hij snel reacties gaat vertonen enontwaakt. Als hij wakker wordt, weten we pas meer over wat voor eventueel letsel hij heeft opgelopen.Intussen hangt zijn kamer vol met foto’s van familie, vrienden enzovoorts. Als hij bijkomt, hoop ik dathij iedereen herkent, anders helpen we hem een handje.Hopelijk heb ik snel beter nieuws!
Donderdag 28 mei,
17:03Vanmiddag ben ik weer bij Bart geweest. Hij is nog niet wakker, maar wel erg beweeglijk, vooral aanzijn linkerkant.Het beste nieuws is een kneepje in mijn hand! Ongelooflijk hoe blij je kunt zijn met zoiets kleins. Hijreageert niet specifiek op mij, maar vertoont dus wel eindelijk reacties op verschillende impulsen.Bovendien krabt hij zich, dat is ook goed nieuws want dat is een gerichte beweging!Het eerste goede ministapje heeft hij dus gezet. Nu hopen dat hij deze fase verder doorloopt. Wat mij -en iedereen natuurlijk - betreft liefst zo snel mogelijk. Voor elke stap moeten we afwachten en duimen.Hopelijk snel weer goed nieuws!
Vrijdag 29 mei
Helaas geen verandering ten opzichte van gisteren. Blijven duimen allemaal!
Zaterdag 30 mei, 22:07
Lieve vriendjes, vriendinnetjes, kennissen en familieleden,Onze knokker heeft vandaag weer een stap verder in de goede richting gezet. Hij doet af en toe zijnogen open en reageert op vragen. Hij probeerde vanmorgen zelfs met zijn ogen de verpleegkundigete volgen die om zijn bed liep. Wel is hij nog zo vreselijk moe dat het korte periodes zijn, maar toch.Heerlijk om te merken dat hij ook op mij reageert. Vanmiddag zei ik: 'Je weet dat ik van je houd,schatje. Kom op!' Waarop hij even knikte, super!Toen ik uit blijdschap wat emotioneel werd en mijn stem brak, opende hij heel even zijn ogen enkneep mij heel hard in mijn hand. Dat deed onwijs goed!
Search History:
Result 00 of 00
00 results for result for
p.
Zondag 23 mei, 14:55 - Een jaar later for Barts crash. De blogs tot 1 september 2010
2.4K
Reads
9
Readcasts
1
Embed Views
More From This User
Notes
Load more
