Welcome to Scribd. Sign in or start your free trial to enjoy unlimited e-books, audiobooks & documents.Find out more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ

Ratings: (0)|Views: 261|Likes:
Published by efimeriosgr

More info:

Published by: efimeriosgr on Nov 11, 2010
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

04/20/2013

pdf

text

original

 
ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ -ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΟΣ ΚΛΙΜΑΞ
ΠΙΝΑΞ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ -ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΟΣ ΚΛΙΜΑΞ
ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣΠερὶ ἀποταγῆς
(Διὰ τὴν ἀποταγὴν τοῦ ματαίου βίου)
1. Τὸ «ΑΠΟ ΘΕΟΥ ἄρχεσθαι» εἶναιὀρθὸν καὶ πρέπον, ἐφ᾿ ὅσονἀπευθύνομαι πρὸς ὑπηρέτας τοῦΘεοῦ. Αὐτοῦ λοιπὸν τοῦ ἀγαθοῦ καὶὑπεραγαθοῦ καὶ παναγάθου Θεοῦ καὶβασιλέως μας, ὁ ὁποῖος ἐτίμησε ὅλατὰ λογικὰ ὄντα ποὺ ἐδημιούργησε μὲτὸ δῶρο τοῦ αὐτεξουσίου, ἄλλοιεἶναι φίλοι Του καὶ ἄλλοι γνήσιοιδοῦλοι Του. Ἄλλοι εἶναι ἀχρεῖοιδοῦλοι Του καὶ ἄλλοι τελείωςἀποξενωμένοι ἀπ᾿ Αὐτόν. Ὑπάρχουντέλος καὶ αὐτοὶ ποὺ εἶναι ἐχθροί Του, καίτοι εἶναι ἀδύνατοι καὶἀνίσχυροι.2. Φίλους κατ᾿ ἐξοχὴν τοῦ Θεοῦ, ὦἱερὲ φίλε, ἐμεῖς οἱ ἀμόρφωτοιθεωροῦμε τὶς νοερὲς καὶ ἀσώματεςδυνάμεις τῶν ἀγγέλων. Γνησίουςδούλους τοῦ Θεοῦ ἐκείνους ποὺἐξετέλεσαν καὶ ἐκτελοῦν τὸ πανάγιοθέλημά Του ἀκούραστα καὶ χωρὶςκαμμία παράλειψι.Ἀχρείους δούλους ὀνομάζουμεαὐτοὺς ποὺ ἀξιώθηκαν μὲν νὰλάβουν τὸ ἅγιον Βάπτισμα, δὲνἐφύλαξαν ὅμως γνήσια τὶς πρὸς τὸνΘεὸν ὑποσχέσεις τους.Ὡς ξένους καὶ ἐχθρούς του Θεοῦ θὰἐννοήσωμε αὐτοὺς ποὺ εἶναιἀβάπτιστοι ἢ δὲν ἔχουν ὀρθὴ πίστι.Ἀντίπαλοι τέλος τοῦ Θεοῦ εἶναιἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνονἀπέκρουσαν καὶ ἀπέρριψαν ἀπὸ τὴνζωή τους τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου,ἀλλὰ καὶ πολεμοῦν μὲ πάθος αὐτοὺςποὺ τὸ τηροῦν.3. Ἐπειδὴ ὅμως γιὰ κάθε μία ἀπὸ τὶςκατηγορίες τῶν ἀνθρώπων ποὺἀναφέραμε, χρειάζεται νὰ γίνειἰδιαίτερος καὶ ἀνάλογος πρὸς τὴνκάθε περίπτωση λόγος, γιὰ μᾶς δὲτοὺς ἀμαθεῖς δὲν εἶναι συμφέρον ἐπὶτοῦ παρόντος νὰ τὰ ἀναπτύξωμε ὅλααὐτά, ἐμπρὸς λοιπὸν ἂς ἀπλώσωμεμὲ ἀδιάκριτο ὑπακοὴ τὸ ἀνάξιο χέριμας πρὸς τοὺς γνησίους δούλους τοῦΘεοῦ, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐπίεσαν μὲ τὴνεὐσέβειά τους καὶ μᾶς ἐβίασαν μὲτὴν ἐμπιστοσύνη τους, ὥστε νὰὑπακούσωμε στὴν προσταγή τους.Καὶ ἀφοῦ δεχθοῦμε ἀπὸ τὴν ἰδικήτους σοφία τὴν πέννα καὶ τὴνβυθίσωμε στὸ νοητὸ μελάνι, ποὺεἶναι ἡ σκυθρωπὴ καὶ συγχρόνωςχαρωπὴ ταπεινοφροσύνη, ἂς τὴνσύρωμε ἐπάνω στὶς λεῖες καὶ λευκὲςκαρδιές τους, σὰν σὲ χαρτί, μᾶλλονδὲ σὰν σὲ πλάκες πνευματικές, καὶἀναγράφοντας τὰ θεῖα λόγια ἂςεἰποῦμε τὰ ἑξῆς:4. Ὁ Θεὸς εἶναι, γιὰ ὅσους θέλουν, ἡζωὴ καὶ ἡ σωτηρία τους, ὅλων, καὶτῶν πιστῶν καὶ τῶν ἀπίστων, καὶτῶν δικαίων καὶ τῶν ἀδίκων, καὶτῶν εὐσεβῶν καὶ τῶν ἀσεβῶν, καὶτῶν ἀπαθῶν καὶ τῶν ἐμπαθῶν, καὶτῶν μοναχῶν καὶ τῶν κοσμικῶν, καὶτῶν σοφῶν καὶ τῶν ἀγραμμάτων,καὶ τῶν ὑγιῶν καὶ τῶν ἀσθενῶν, καὶτῶν νέων καὶ τῶν ἡλικιωμένων.Εἶναι κάτι παρόμοιο μὲ τὴνἀκτινοβολία τοῦ φωτός, μὲ τὴν θέατοῦ ἡλίου καὶ μὲ τὴν ἐναλλαγὴ τῶνἐποχῶν (τὰ ὁποῖα προσφέρονται ἐξἴσου σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους). Καὶδὲν μπορεῖ νὰ εἶναι διαφορετικά,διότι «δὲν ὑπάρχει προσωποληψίαστὸν Θεὸν» (Ρωμ. Β´ 11).5. Ἄνθρωπος ἀσεβῆς εἶναι μίαὕπαρξις λογικὴ καὶ θνητή, ἡ ὁποίαθεληματικὰ ἀποφεύγει τὴν ζωή, καὶτὸν Δημιουργό της, ποὺ ὑπάρχειαἰώνια, τὸν θεωρεῖ ὡς ἀνύπαρκτο.6. Παράνομος εἶναι αὐτὸς ποὺ μὲ τὴνκακή του σκέψι διαστρέφει τὸν νόμοτοῦ Θεοῦ καὶ ποὺ νομίζει ὅτιπιστεύει, ἐνῷ ἔχει ἐπιθυμίες καὶἀντιλήψεις ἀντίθετες πρὸς τὸν Θεόν.7. Χριστιανὸς εἶναι ἡ ἀπομίμησις τοῦΧριστοῦ, ὅσο εἶναι δυνατὸν στὸνἄνθρωπο, καὶ στὰ λόγια καὶ στὰἔργα καὶ στὴν σκέψι. Πιστεύει δὲὀρθὰ καὶ ἀλάνθαστα στὴν Ἁγία Τριάδα.8. Θεοφιλὴς εἶναι ἐκεῖνος ποὺἀπολαμβάνει ὅλα τὰ φυσικὰ καὶἀναμάρτητα δῶρα τοῦ Θεοῦ,συγχρόνως ὅμως δὲν ἀμελεῖ, ὅσομπορεῖ, νὰ ἐπιτελεῖ τὸ ἀγαθό.9. Ἐγκρατὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ ζῆ μέσαστοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς παγίδεςκαὶ τοὺς θορύβους τοῦ κόσμου καὶἀγωνίζεται μὲ ὅλη του τὴν δύναμι νὰμιμηθῆ τὴν ζωὴ ἐκείνων ποὺ εἶναιἀπηλλαγμένοι ἀπὸ τοὺς θορύβουςτοῦ κόσμου.10. Μοναχὸς εἶναι τάξις καὶκατάστασις τῶν ἀσωμάτων ἀγγέλωνποὺ κατορθώνεται μέσα σὲ ὑλικὸ καὶρυπαρὸ σῶμα. Μοναχὸς εἶναι ἐκεῖνοςποὺ εἶναι ἀφοσιωμένος μόνο στὶςἐντολὲς καὶ στοὺς λόγους τοῦ Θεοῦκαὶ τὶς ἐφαρμόζει σὲ κάθε χρόνο καὶτόπο καὶ πράγμα. Μοναχὸς εἶναι μίασυνεχὴς βία τῆς ἀνθρώπινης φύσεωςκαὶ μία ἀδιάκοπη φυλακὴ τῶναἰσθήσεων. Μοναχὸς εἶναιἐξαγνισμένο σῶμα καὶ καθαρὸ στόμακαὶ φωτισμένος νοῦς. Μοναχὸς εἶναικαταλυπημένη ψυχή, ποὺ εἶναιἀπησχολημένη μὲ τὴν συνεχῆ μνήμητοῦ θανάτου, καὶ ὅταν εἶναι ξύπνιακαὶ ὅταν κοιμᾶται.11. Ἀναχώρησις ἀπὸ τὸν κόσμονεἶναι τὸ νὰ μισήσῃς μὲ τὴν θέλησίσου πράγματα ἐπαινετὰ καὶ νὰἀρνηθῆς τὴν φύσι, γιὰ νὰ ἐπιτύχηςτὰ ὑπὲρ φύσιν.12. Ὅλοι ὅσοι ἐγκατέλειψαν πρόθυματὰ βιοτικά, τὸ ἔπραξαν ἀναμφιβόλωςἢ γιὰ τὴν μέλλουσα βασιλεία ἢ γιὰτὰ πολλὰ τοὺς ἁμαρτήματα ἢ γιὰτὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν κανεὶς ἀπὸτοὺς τρεῖς αὐτοὺς σκοποὺς δὲν τοὺςπαρακίνησε, τότε ἡ ἀναχώρησίςτους εἶναι παράλογος. Παρ᾿ ὅλααὐτὰ ὁ καλός μας Ἀγωνοθέτηςπεριμένει νὰ ἰδῆ ποιὸ θὰ εἶναι τὸτέρμα τοῦ δρόμου.13. Ὅποιος ἐξῆλθε ἀπὸ τὸν κόσμογιὰ νὰ σκορπίση τὸ φορτίο τῶνἁμαρτιῶν του, ἂς μιμῆται ἐκείνουςποὺ κάθονται ἐμπρὸς στοὺς τάφουςἔξω ἀπὸ τὴν πόλι, (ὅπως οἱ ἀδελφέςτου Λαζάρου Μάρθα καὶ Μαρία), καὶἂς μὴ σταματήση τὰ θερμὰ καὶπύρινα δάκρυα καὶ τοὺς ἀφώνουςὀλολυγμοὺς τῆς καρδίας του, ὥσπουνὰ ἰδῆ καὶ αὐτὸς τὸν Ἰησοῦν, ὅτιἦλθε καὶ ἀπεκύλισε τὸν λίθο τῆςπωρώσεως ἀπὸ τὴν καρδία του καὶἐλευθέρωσε τὸν νοῦ μας, σὰν ἄλλοΛάζαρο, ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῶν ἁμαρτιῶνκαὶ διέταξε τοὺς ὑπηρέτας Τουἀγγέλους: «Λύσατέ τον ἀπὸ τὰ πάθηκαὶ ἀφῆστε τὸν νὰ πορευθῆ πρὸς τὴνμακαρία ἀπάθεια». Ἐὰν δὲν πράξηἔτσι, τότε δὲν ἐκέρδησε τίποτε μὲτὴν ἀναχώρησί του ἀπὸ τὸν κόσμο.14. Ὅσοι θέλομε νὰ φύγωμε ἀπὸ τὴνΑἴγυπτο καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸτὴν τυραννία τοῦ Φαραώ, ἔχομεὁπωσδήποτε καὶ ἐμεῖς ἀνάγκη ἑνὸςΜωϋσέως, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι μεσίτηςμας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ὁδηγός μαςμετὰ τὸν Θεόν. Αὐτὸς θὰ ἵσταταιμεταξὺ τῆς πράξεως καὶ τῆςθεωρίας καὶ θὰ ὑψώνη πρὸς χάρινμας τὰ χέρια του πρὸς τὸν Θεόν.Ἔτσι καθοδηγούμενοι ἀπὸ αὐτὸν θὰἐπιτύχωμε νὰ διαβοῦμε τὴν θάλασσατῶν ἁμαρτημάτων καὶ θὰκατατροπώσωμε τὸν Ἀμαλὴκ τῶνπαθῶν.Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἐστηρίχθηκαν στὶςἰδικὲς τοὺς δυνάμεις καὶ ἐνόμισανπὼς δὲν ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ κανένανὁδηγό, ὁπωσδήποτε ἀπατήθηκαν.15. Ἐκεῖνοι ποὺ ἐξῆλθαν ἀπὸ τὴνΑἴγυπτο εἶχαν ὡς ὁδηγὸ τὸν Μωϋσῆ,καὶ αὐτοὶ ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὰ Σόδομαἄγγελο.Καὶ οἱ μὲν πρῶτοι ὁμοιάζουν πρὸςἐκείνους ποὺ θεραπεύουν τὰ πάθητῆς ψυχῆς μὲ τὴν φροντίδα καὶ τὶςὁδηγίες ἀνθρώπου-ἰατροῦ. Αὐτοὶεἶναι ὅσοι ἐξέρχονται ἀπὸ τὴνΑἴγυπτο.Οἱ δεύτεροι ὁμοιάζουν πρὸς ἐκείνουςποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ καθαρισθοῦν ἀπὸ1
 
τὰ ἀκάθαρτα καὶ ἄθλια πάθη τῆςσαρκός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ χρειάζονταιἀγγελο-ιατρό, δηλαδὴ ἰσάγγελοἄνθρωπο θὰ ἔλεγα, γιὰ νὰ τοὺςβοηθήση. Διότι στὴν προχωρημένησῆψι τῶν τραυμάτων χρειαζόμεθαπολὺ ἔμπειρο ἰατρό.16. Βία πράγματι καὶ συνεχεῖςὀδύνες πρέπει νὰ ἔχουν ὅσοιἐπιχειροῦν νὰ ἀνεβοῦν στὸν οὐρανὸμὲ τὸ σῶμα τους. Καὶ μάλιστα στὶςἀρχὲς τῆς μοναχικῆς ζωῆς, μέχριςὅτου οἱ φιλήδονες τάσεις καὶ ἡσκληρότης τῆς καρδίαςμεταστραφοῦν μὲ τὴ βαθειὰ λύπη καὶτὸ πένθος σὲ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸνκαὶ σὲ ἁγνότητα.17. Μόχθος, πραγματικὸς μόχθος,καὶ πολλὴ καὶ ἀφανὴς πικρία μαςπεριμένουν, καὶ ἰδίως τοὺς ἀμελεῖς,ἕως ὅτου κατορθώσουμε τὸνλαίμαργο καὶ «φιλομάκελλον κύνα»,δηλαδὴ τὸν νοῦ μας, νὰ τὸν κάνουμεφίλο τῆς προσοχῆς καὶ τῆςκαθαρότητος, μὲ τὴν βοήθεια τῆςἁπλότητος, τῆς πολλῆς ἀοργησίαςκαὶ τῆς ἐπιμελείας.Ὅμως ἂς ἔχωμε θάρρος ἐμεῖς οἱἐμπαθεῖς καὶ ἀδύνατοι καὶ μὲ πίστιἀδίστακτη ἂς παρουσιάσωμε μὲ τὸδεξιό μας χέρι καὶ ἂςἐξομολογηθοῦμε στὸν Χριστὸν τὴνἀσθένεια καὶ τὴν ἀδυναμία τῆςψυχῆς μας.Ἔτσι θὰ λάβωμε ὁπωσδήποτε τὴνβοήθειά Του καὶ μάλισταπερισσότερο ἀπ᾿ ὅσο τὸ ἀξίζομε.Ἀρκεῖ μόνο νὰ βυθίζωμε συνεχῶς τὸνἑαυτό μας στὸν βυθὸ τῆςταπεινοφροσύνης.18. Ἂς γνωρίζουν καλὰ ὅλοι ὅσοιἀρχίζουν τὸν σκληρὸ καὶ πιεστικό,ἀλλὰ καὶ ἐλαφρὸ συγχρόνως ἀγώνα,ὅτι ἦλθαν νὰ πηδήσουν σὰν μέσα στὸπῦρ (τῶν πειρασμῶν καὶ τῶνθλίψεων), ἐφ᾿ ὅσον ἐξεκίνησαν μὲτὴν διάθεσι νὰ κατοικήση μέσα τουςτὸ ἄϋλο θεϊκὸ πῦρ. Γι᾿ αὐτὸπροηγουμένως πρέπει νὰ ἐξετάζηκαλὰ καθένας τὸν ἑαυτό του καὶἔπειτα νὰ πλησιάζη γιὰ νὰ γευθῆ τὸνἄρτο μὲ τὰ πικρὰ χόρτα καὶ νὰ πιῆτὸ γεμάτο δάκρυα ποτήρι τῆςμοναχικῆς ζωῆς, μὴ τυχὸν ἡἐπιπολαία κατάταξίς του στὸστράτευμα τῶν μοναχῶν γίνη αἰτίατῆς καταδίκης του.19. Ἐφ᾿ ὅσον καὶ ὅλοι ὅσοιἐβαπτίσθηκαν δὲν θὰ σωθοῦν, δὲνχρειάζεται νὰ ἐξηγηθῶ μὲπερισσότερα λόγια(1).Ὅλα πρέπει νὰ τὰ ἀπαρνηθοῦν, ὅλα νὰ τὰκαταφρονήσουν, ὅλα νὰ τὰπεριγελάσουν, ὅλα νὰ τὰἀποτινάξουν ὅσοι προσέρχονταιστὴν μοναχικὴ πολιτεία, γιὰ νὰβάλουν ἔτσι στερεὸ θεμέλιο.20. Καλὸ τρίδομο καὶ τρίστυλοθεμέλιο εἶναι ἡ ἀκακία, ἡ νηστεία καὶἡ σωφροσύνη. Ὅλοι οἱ ἐν Χριστῷνήπιοι ἀπ᾿ αὐτὰ ἂς ἀρχίζουν,παίρνοντας παράδειγμα τὰ νήπια.Διότι αὐτὰ δὲν ἔχουν καμμία κακίακαὶ πονηρία, οὔτε ἐπιθυμία καὶκοιλία ἀχόρταγη, οὔτε σάρκα ποὺφλογίζεται καὶ ἀποθηριώνεται, ὅσοὅμως προχωροῦν στὴν αὔξησι τῆςτροφῆς τους παρουσιάζεται, ὅπωςφαίνεται, καὶ ἡ πύρωσις τῆς σαρκός.21. Εἶναι πραγματικὰ βδελυκτὸ καὶἐπικίνδυνο νὰ ἀποχαυνωθῆ ὁπαλαιστὴς μόλις ἀρχίση ἡ πάλη.Ἔτσι δείχνει σὲ ὅλους ὅτι εὔκολα θὰτὸν σφάξη ὁ ἐχθρός.22. Εἶναι ὁπωσδήποτε ὠφέλιμο τὸἀποφασιστικὸ καὶ ὁρμητικὸξεκίνημα, καὶ γιὰ ἀργότερα, ὅταντυχὸν παρουσιασθῆ ἀμέλεια καὶἀδράνεια.Διότι τὴν ψυχὴ ποὺ ἄρχισε μὲἀνδρεία τὸν ἀγώνα καὶ ἔπειτα τὸνἐχαλάρωσε, τὴν κεντᾶ σὰν κεντρὶ ἡἀνάμνησις τοῦ πρώτου ζήλου,πράγμα ποὺ πολλὲς φορὲςἀναπτέρωσε καὶ ἔσωσε ἀρκετούς,αὐτοὶ ἔμοιασαν ἔτσι μὲ ἀετοὺς ποὺἀνανεώθηκαν τὰ πεσμένα τουςπτερά.23. Ὅταν ἡ ψυχὴ προδώση τὸν ἑαυτότης καὶ χάση τὴν μακαρία καὶπολυπόθητη θέρμη ποὺ εἶχε στὴνἀρχή, ἂς ἐρευνήση ἐπιμελῶς νὰἐξακριβώση ἀπὸ ποιὰ αἰτία τὴνἐστερήθηκε, καὶ ἐναντίον αὐτῆς τῆςαἰτίας ἂς ἀναλάβη ὅλο τὸν πόλεμοκαὶ τὸν ζῆλο της. Διότι δὲν ὑπάρχειἄλλη θύρα ἀπὸ τὴν ὁποία νὰἐπιστρέψη ἡ θέρμη, παρὰ μόνο αὐτὴἀπὸ τὴν ὁποία ἔφυγε.24. Αὐτὸς ποὺ ἀπαρνήθηκε τὸνκόσμο ἀπὸ τὸν φόβο (τῆς κολάσεως)εἶναι ὅμοιος μὲ τὸ θυμίαμα ποὺ ἐνῷκαίεται, στὶς ἀρχὲς ἀναδίδει εὐωδία,στὸ τέλος ὅμως καπνίζει (2). Ἐκεῖνος ποὺ τὸν ἀπαρνήθηκε μὲ τὴνἐλπίδα μελλοντικοῦ μισθοῦ, καταντᾶμία μυλόπετρα, ποὺ γυρίζει συνεχῶςστὸ ἴδιο μέρος. Ὅποιος ὅμωςἀναχώρησε ἀπὸ τὸν κόσμο γιὰ τὴνἀγάπη τοῦ Θεοῦ, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ἔχειμέσα του φλόγα, ἡ ὁποία ἂν τυχὸνπέση σὲ ξύλα ἢ σὲ δάσος, αὐξάνειὑπερβολικὰ καὶ συνεχῶςἐπεκτείνεται πρὸς τὰ ἐμπρός.25. Μερικοὶ κτίζουν πλίνθους ἐπάνωστοὺς λίθους. Ἄλλοι στερεώνουνστύλους ἐπάνω στὸ χῶμα. Καὶ ἄλλοι,ἀφοῦ ἐβάδισαν ὀλίγο πεζοὶ καὶζεστάθηκαν τὰ νεῦρα καὶ οἱκλειδώσεις τους, ἐπροχώρησανἔπειτα γρηγορώτερα. Ὅποιος ἔχεινοῦ, ἂς ἐννοήση τὶς συμβολικὲςαὐτὲς εἰκόνες (3). 26. Ἂς τρέξωμε πρόθυμα,συναισθανόμενοι ὅτι μᾶς ἐκάλεσε Θεὸς καὶ Βασιλεύς, μήπως καὶ τὰχρόνια τῆς ζωῆς μας εἶναι ὀλίγα,ὁπότε θὰ εὑρεθοῦμε χωρὶς καρποὺςτὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου μας καὶ θὰπεθάνωμε ἀπὸ τὴν πείνα. Ἂςεὐαρεστήσωμε τὸν Κύριον, ὅπως οἱστρατιῶτες στὸν βασιλέα.Ὁπωσδήποτε μετὰ τὴν ἐπιστράτευσι,μᾶς ζητεῖται ἡ ἀκριβὴς ἐκπλήρωσιςτῶν ὑποχρεώσεών μας.27. Ἂς φοβηθοῦμε τὸν Κύριον ὅπωςτὰ θηρία. Διότι ἐγνώρισα ἀνθρώπουςποὺ ἐπήγαιναν νὰ κλέψουν, καὶ τὸνΘεὸν δὲν τὸν ἐφοβήθηκαν, μόλιςὅμως ἄκουσαν στὸ μέρος ἐκεῖνο τὰγαυγίσματα τῶν σκύλων ἀμέσωςὠπισθοχώρησαν. Ἔτσι αὐτὸ ποὺ δὲνἐπέτυχε ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, τὸκατόρθωσε ὁ φόβος τῶν θηρίων!28. Ἂς ἀγαπήσωμε τὸν Κύριον, ὅπωςἀγαποῦμε καὶ σεβόμεθα τοὺς φίλουςμας. Εἶδα πολλὲς φορὲς ἀνθρώπουςποὺ ἐλύπησαν τὸν Θεὸν καὶ δὲνἀνησύχησαν καθόλου γι᾿ αὐτό. Ὅτανὅμως συνέβη νὰ πικράνουν ἀγαπητάτους πρόσωπα, ἔστω καὶ σὲ κάτιμικρό, ἔκαναν τὸ πᾶν,ἐχρησιμοποίησαν κάθε τέχνασμα,ἐσκέφθηκαν κάθε τρόπο,ὑπεβλήθησαν σὲ κάθε θλίψι,ὠμολόγησαν τὸ σφάλμα τους, καὶπαρεκάλεσαν εἴτε αὐτοπροσώπωςεἴτε μὲ φίλους εἴτε μὲ δῶρα,προκειμένου νὰ ἀποκαταστήσουν τὴνπρώτη ἀγάπη τους.29. Ὁπωσδήποτε στὴν ἀρχὴ τῆςμοναχικῆς μας ζωῆς, μὲ κόπο καὶπικρία ἐργαζόμεθα τὶς ἀρετές.Ἔπειτα ὅμως, ὅταν προχωρήσωμε,δὲν θὰ αἰσθανώμεθα καθόλου λύπη,ἢ ὀλίγη, στὴν ἐξάσκησί τους. Ὅτανδὲ τέλος ἀφανισθῆ τὸ θνητό μαςφρόνημα καὶ κυριαρχήση στὴν ψυχήμας ἡ προθυμία, τότε πλέον θὰ τὶςἐργαζώμεθα μὲ ὅλη μας τὴν χαρὰκαὶ τὸν ζῆλο καὶ τὸν πόθο καὶ τὴνθεϊκὴ φλόγα.30. Ὅσο εἶναι ἀξιέπαινοι αὐτοὶ ποὺεὐθὺς ἐξ ἀρχῆς μὲ χαρὰ καὶπροθυμία καλλιεργοῦν τὶς ἀρετὲςκαὶ ἐκτελοῦν τὶς ἐντολές, τόσοἐλεεινοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐχρόνισανστὴν ἄσκησι καὶ ὅμως μὲ κόπο ἀκόμητὶς ἐξασκοῦν, ἐὰν βέβαια τὶςἐξασκοῦν.31. Ἂς μὴν ἀποστρεφώμεθα οὔτε νὰκατακρίνωμε «τὰς περιστατικὰςἀποταγάς» (4). Διότι ἐγνώρισα ἀνθρώπους λιποτάκτες, οἱ ὁποῖοιχωρὶς νὰ τὸ θέλουν συναντήθηκανμὲ τὸν βασιλέα ποὺ εἶχε βγῆ ἔξω καὶἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη ἔγινανδορυφόροι του, τὸν ἀκολούθησανστὸ παλάτι καὶ ἐδείπνησαν μαζί του.32. Εἶδα σπόρο ποὺ ἔπεσε τυχαῖα στὸἔδαφος καὶ ὅμως ἔκανε ἐξαιρετικὸκαὶ πολὺ καρπό, καθὼς πάλι καὶ τὸἀντίθετο.33. Εἶδα ἕναν ἄνθρωπο (ποὺ εἶχεκάποια βλάβη στὴν ὅρασί του) νὰμπαίνει στὸ ἰατρεῖο γιὰ κάποια ἄλληἀνάγκη, νὰ τὸν κρατᾶ ὀλίγοπερισσότερο ὁ ἰατρὸς μὲ τὴνφιλοφροσύνη του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ2
 
καθαρισθῆ καὶ νὰ ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴνὁμίχλη ποὺ σκέπαζε τὰ μάτια του.Ἔτσι μερικὰ ἀκούσια καὶ τυχαῖαπεριστατικὰ ποὺ συνέβησαν σὲμερικοὺς εἶχαν ἀποτελέσματαβεβαιότερα καὶ οὐσιαστικώτερα ἀπὸὅ,τι μερικὰ ἐκούσια.34. Κανεὶς ἂς μὴ θεωρήση τὸν ἑαυτότου ἀνάξιο γιὰ τὴν μοναχικὴπολιτεία, προφασιζόμενος τὸ βάροςκαὶ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν του καὶἂς μὴ νομίζη ὅτι ταπεινώνει ἔτσι τὸνἑαυτό του, ἐνῷ στὴν οὐσία φοβεῖταιμὴ στερηθῆ τὶς ἡδονὲς τοῦ κόσμου.Ὅλα ὅσα λέγει εἶναι «προφάσεις ἐνἁμαρτίαις» (Ψαλμ. ρμ´ 4). Διότι ἐκεῖὅπου ἀκριβῶς ὑπάρχει βαθειὰ καὶσαπισμένη πληγή, ἐκεῖ χρειάζεταικαὶ μεγαλυτέρα θεραπεία, γιὰ νὰκαθαρισθῆ. Ἄλλωστε στὸ ἰατρεῖο δὲνπηγαίνουν οἱ ὑγιεῖς!35. Ἐὰν ὁ ἐπίγειος βασιλεὺς μᾶςπροσκαλοῦσε νὰ καταταγοῦμε στὸνστρατό του, νὰ τὸν ὑπηρετοῦμε καὶνὰ πολεμοῦμε στὸ πλευρό του, δὲνθὰ καθυστερούσαμε οὔτε θὰπροφασιζόμεθα τίποτε. Ἀλλὰ θὰ τὰἐγκαταλείπαμε ὅλα καὶ μὲ προθυμίαθὰ τρέχαμε κοντά του.Ἂς προσέξωμε λοιπὸν μήπως, ἐνῷμᾶς προσκαλεῖ ὁ Βασιλεὺς τῶνβασιλέων καὶ Κύριος τῶν κυρίων καὶΘεὸς τῶν θεῶν στὴν οὐρανίαπαράταξι τῶν μοναχῶν, ἀρνηθοῦμετὴν πρόσκλησι ἀπὸ ὀκνηρία καὶρᾳθυμία, καὶ σταθοῦμε ἔτσιἀναπολόγητοι ἐμπρὸς στὸ μέγα καὶφοβερὸ βῆμα τῆς Κρίσεως.36. Μπορεῖ βέβαια νὰ βαδίζη κανείς,ἐνῷ εἶναι δεμένος μὲ τὶς ὑποθέσειςτοῦ κόσμου καὶ μὲ βαρειὲς –σὰνσιδερένιες ἁλυσίδες- φροντίδες,ἀλλὰ θὰ βαδίζη μὲ δυσκολία. Ὅπωςκαὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν σιδερένιαδεσμὰ στὰ πόδια τους βαδίζουνπολλὲς φορές, ἀλλὰ συνεχῶςσκοντάφτουν καὶ πληγώνονται.37. Ὁ ἄγαμος ποὺ εὑρίσκεται στὸνκόσμο καὶ εἶναι δεμένος μόνο μὲ τὰπράγματα τοῦ κόσμου ὁμοιάζει μὲαὐτὸν ποὺ ἔχει τὶς χειροπέδες. Γιὰτοῦτο καὶ ὅταν ἀποφασίση νὰ τρέξηπρὸς τὸν μοναχικὸ βίο δὲνἐμποδίζεται. Ἐνῷ αὐτὸς ποὺ ἦλθε σὲγάμο ὁμοιάζει μὲ ἐκεῖνον ποὺ τὸνἔχουν δέσει «χειροπόδαρα».38. Μερικοὶ κοσμικοὶ ποὺ ζοῦσανἀμελῶς μὲ ἐρώτησαν: «Πῶςμποροῦμε ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε μὲσυζύγους καὶ εἴμαστεπερικυκλωμένοι μὲ τόσες κοινωνικὲςὑποχρεώσεις ν᾿ ἀκολουθήσωμε τὴνμοναχικὴ ζωή»; Καὶ τοὺς ἀπήντησα:«Ὅσα καλὰ μπορεῖτε, νὰ τὰ κάνετε,κανένα νὰ μὴ περιγελάσετε, κανένανὰ μὴ κλέψετε, σὲ κανένα νὰ μὴνεἰπῆτε ψέματα, κανένα νὰ μὴπεριφρονήσετε, κανένα νὰ μὴμισήσετε. Νὰ μὴ παραλείπετε τὸνἐκκλησιασμό, νὰ δείχνετε συμπόνιαστοὺς πτωχούς, κανένα νὰ μὴσκανδαλίσετε. Σὲ ξένο πράγμα καὶσὲ ξένη γυναίκα νὰ μὴν πλησιάσετε.Ἀρκεσθῆτε στὴν ἰδική σας γυναίκα(πρβλ. Λουκ. γ´14). Ἐὰν ζῆτε ἔτσι,«οὐ μακρὰν ἔστε τῆς βασιλείας τῶνοὐρανῶν» (Μαρκ. ιβ´ 34).39. Ἂς τρέξωμε μὲ χαρὰ καὶ μὲ φόβοστὸν καλὸν ἀγώνα, χωρὶς νὰφοβούμεθα τοὺς ἐχθρούς μας. Διότιαὐτοὶ παρατηροῦν τὴν ὄψι τῆς ψυχῆςμας, ἔστω καὶ ἂν ἐμεῖς δὲν τοὺςβλέπωμε. Καὶ ὅταν ἰδοῦν τὴν ὄψι τῆςψυχῆς μας ἀλλαγμένη ἀπὸ τὸν φόβο,τότε ἐπιτίθενται δριμύτερα ἐναντίονμας, ἐπειδὴ ἀντελήφθηκαν οἱ δόλιοιὅτι φοβηθήκαμε. Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν ἂςτοὺς ἐπιτεθοῦμε μὲ ἀνδρεία. Διότικανεὶς δὲν θέλει νὰ πολεμῆ ἐναντίονἐκείνου ποὺ μάχεται μὲ ζῆλο.40. Ὁ Κύριος φερόμενος μὲσυγκατάβασι ἐλάφρυνε τὸν ἀγώνατῶν ἀρχαρίων γιὰ νὰ μὴ κουρασθοῦνεὐθὺς ἐξ ἀρχῆς καὶ γυρίσουν ἀμέσωςστὸν κόσμο. Γι᾿ αὐτὸ «χαίρετε ἐνΚυρίῳ πάντοτε» (Φιλιπ. δ´ 4) ὅλοι οἱδοῦλοι τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἀντιληφθῆτετὸ πρῶτο αὐτὸ δεῖγμα τῆς ἀγάπηςτοῦ Δεσπότου. Χαίρετε ἀκόμη, ἀφοῦσκεφθῆτε ὅτι Αὐτὸς σᾶς ἔχειπροσκαλέσει στὸν ἀγώνα τῆςμοναχικῆς ζωῆς.41. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο φαίνεται ὅτικάνει πολλὲς φορὲς ὁ Θεός:Βλέποντας ἀνδρεῖες ψυχές,ἐπιτρέπει τοὺς πολέμους εὐθὺς ἐξἀρχῆς, μὲ τὴν ἐπιθυμία νὰ τὶςστεφανώση σύντομα.42. Ἀποκρύπτει ὁ Κύριος ἀπὸ αὐτοὺςποὺ ζοῦν στὸν κόσμο τὴν δυσκολία –ἢ μᾶλλον τὴν εὐκολία- τοῦμοναχικοῦ ἀγῶνος. Διότι ἂν τὴνἐγνώριζαν, κανεὶς δὲν θὰ ἀπεφάσιζενὰ γίνη μοναχός.43. Πρόσφερε μὲ προθυμία στὸνΧριστὸν τοὺς κόπους τῆς νεότητόςσου καὶ θὰ ἀπολαύσης στὸ γῆραςσου πλοῦτον ἀπαθείας. Αὐτὰ ποὺσυναθροίζονται στὴν νεανικὴ ἡλικίατρέφουν καὶ παρηγοροῦν κατὰ τὸγῆρας ὅσους ἔχουν ἐξασθενήσει.Ἂς κοπιάσωμε μὲ ζῆλο, ὅσο εἴμαστενέοι, ἂς τρέξωμε γρήγορα, διότι ἡὥρα τοῦ θανάτου εἶναι ἄγνωστη.44. Ἔχομε ἐχθροὺς ποὺ εἶναιπραγματικὰ πονηροί, σκληροί,δόλιοι, πανοῦργοι, δυνατοί, ἄυπνοι,ἀόρατοι, ἄυλοι. Στὰ χέρια τουςκρατοῦν φωτιὰ καὶ θέλουν νὰκάψουν τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὴνφλόγα τους.45. Κανεὶς ὅσο εἶναι νέος, ἂς μὴπαραδεχθῆ τοὺς ἐχθρούς τουδαίμονας, ποὺ τοῦ λέγουν: «Μὴλυώσης τὸ σῶμα σου μὲ τὴν πολλὴἄσκησι, γιὰ νὰ μὴν ἀδυνατήσης καὶἀρρωστήσης». Διότι, στὴν σημερινὴμάλιστα ἐποχή, δύσκολα θὰ εὑρεθῆἄνθρωπος ποὺ θὰ προτιμήση νὰθανατώση τὴν σάρκα του, τὸ πολὺπολὺ ἴσως νὰ στερήση τὸν ἑαυτό τουἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ ἡδονικὰ φαγητά. Ὁσκοπὸς τοῦ δαίμονος εἶναι νὰἐπιτύχη, ὥστε ἡ ἀρχὴ τοῦ μοναχικοῦμας σταδίου νὰ γίνη μὲ νωθρότητακαὶ πολλὴ ρᾳθυμία, ὁπότε καὶ τὸτέλος τοῦ ἀγῶνος θὰ εἶναι παρόμοιοκαὶ ἀνάλογο πρὸς τὴν ἀρχή του.46. Περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα, ὅσοιθέλουν νὰ ὑπηρετήσουν πραγματικὰτὸν Χριστὸν πρέπει νὰ ἐξετάσουν καὶνὰ πράξουν τὸ ἑξῆς: Νὰ διαλέξουν μὲτὴν καθοδήγησι τῶν πνευματικῶνΠατέρων καὶ μὲ τὴν ἐπίγνωσι τοῦἑαυτοῦ τους, τοὺς τόπους καὶ τοὺςτρόπους καὶ τὶς καταστάσεις καὶ τὰἐργόχειρα ποὺ θὰ τοὺς ταιριάζουν. Τὰ κοινόβια δὲν εἶναι γιὰ ὅλους,ἐπειδὴ μπορεῖ νὰ βλάψουν αὐτοὺςποὺ εἶναι λαίμαργοι. Οὔτε πάλι τὰἡσυχαστήρια εἶναι γιὰ ὅλους, ἐπειδὴμπορεῖ νὰ βλάψουν τοὺς θυμώδεις.Καθένας ἂς ἐξετάση καλὰ ποιὸπάθος ἔχει, (καὶ ἀναλόγως ἂς κάνητὴν ἐπιλογή).
* * *
47. Σὲ τρεῖς γενικὲς ἀσκητικὲςκατηγορίες περιλαμβάνεται ὅλη ἡμοναχικὴ ζωή: Στὸν ἡρωϊκὸἐρημητισμό, στὴν ἄσκησι μὲ ἄλλονἕνα ἢ τὸ πολὺ δυό, καὶ στὴνὑπομονητικὴ ζωὴ τοῦ Κοινοβίου. «Μὴἐκκλίνης –λέει ὁ Ἐκκλησιαστής- εἰςτὰ δεξιὰ ἢ εἰς τὰ ἀριστερά, ἀλλ᾿ὁδῷ βασιλικῇ πορεύθητι» (Παροιμ. δ´ 27). Διότι ὁ μεσαῖος τρόπος ἀπὸτοὺς τρεῖς ποὺ ἀναφέραμε, φαίνεταινὰ ταιριάζη στοὺς περισσοτέρους.Ἐπειδή, ὅπως λέγει ἡ Γραφή,«ἀλλοίμονο στὸν ἕνα, διότι ἂν πέση»σὲ ἀκηδία, ἢ ὕπνο, ἢ ρᾳθυμία, ἢἀπόγνωσι, «δὲν ἔχει ἄνθρωπο νὰ τὸνσηκώση» (Ἐκκλ. δ´ 10). Ὅπου ὅμωςεὑρίσκονται «δυὸ ἢ τρεῖς συνηγμένοιεἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἴμι ἐν μέσῳαὐτῶν» εἶπε ὁ Κύριος (Ματθ. ιη´ 20).48. Ποιὸς ἄραγε θὰ εἶναι ὁ πιστὸςκαὶ φρόνιμος μοναχός, ὁ ὁποῖος τὴνπρώτη θέρμη θὰ τὴν κρατήσηἄσβεστη, καὶ δὲν θὰ παύση μέχρι τῆςστιγμῆς τοῦ θανάτου του, νὰπροσθέτη κάθε ἡμέρα φωτιὰ στὴνφωτιά, θέρμη στὴν θέρμη, πόθο στὸνπόθο καὶ προθυμία στὴν προθυμία;Βαθμὶς πρώτη! Σὺ ποὺ ἀνέβηκες σ᾿αὐτήν, «μὴ στραφῆς εἰς τὰ ὀπίσω».----------1. Καὶ ὅσοι δηλαδὴ ἐκάρησανμοναχοὶ - ἡ κουρὰ θεωρεῖται ὡςδεύτερο βάπτισμα - καὶ δὲνἐπέδειξαν ἐν συνεχείᾳ βίο ἐνάρετοκαὶ συνεπῆ πρὸς τὴν ὁμολογία τους,δὲν θὰ τύχουν σωτηρίας.2. θεάρεστος δηλαδὴ ζῆλος ποὺπαρατηρεῖται στὴν ἀρχή,μεταβάλλεται ἀργότερα σὲ καπνὸἀμελείας καὶ ψυχρότητος.3

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->