Eco-topia: een

eco

-nomie utopie.

Jan Willem de Wit doet een voorstel om met één systeem zowel recht tedoen aan de gelijkheid van mensen als aan onze verantwoordelijkheidvoor onze leefomgeving.Erfrecht.

Op dit moment maakt het veel uit waar je wordt geboren en wie je ouders zijn.Een baby in Afrika heeft veel mindere vooruitzichten dan eentje in Europa. Alskind erf je de welvaart van je ouders. Hier botsen twee rechten: het recht voorouders om hun welvaart met hun kinderen te delen en het recht op gelijkekansen in het leven voor alle kinderen. Kun je van ouders verwachten dat ze hunwelvaart verdelen over alle kinderen in de wereld?

Dezelfde grens voor iedereen.

Vanuit mijn gevoel van rechtvaardigheid vind ik dat iedereen evenveel rechtheeft om het milieu te belasten. Ongeacht rijkdom of afkomst. Langzaam (telangzaam!) dringt het tot ons door dat we over de grens zijn gegaan van hoezwaar we het milieu kunnen belasten. Met de toename van welvaart en degroeiende wereldbevolking is het nodig om grenzen te stellen.Iedereen heeft hetzelfde recht om onze wereld te belasten. De grens aan hoeveel je als individu het milieu mag belasten wordt daarmee bepaald door wat denatuur kan dragen, gedeeld door het aantal mensen op aarde. Dit wordt ook welde ‘ecologische voetafdruk’ genoemd. Op dit moment belasten we de aardezoveel dat de gemiddelde mens 2,2 hectare nodig heeft om van te leven, terwijler maar 1,8 hectare per persoon beschikbaar is. Voor de Nederlandselevensstandaard is zelfs 4,7 hectare nodig (om nog maar te zwijgen over deAmerikaanse). Het boek “De heerlijke keuken. Biodiversiteit op tafel” geeft hiergoed inzicht in, met name wat betreft het koken.

ECO’s

Als voorvechter van keuzevrijheid vind ik dat je het aan de persoon zelf moetlaten hoe hij deze ‘milieubestedingsruimte’ benut: Ga je met de auto naar hetwerk en lokaal op vakantie? Of ga je op de fiets naar je werk en vlieg je naar deandere kant van de wereld? Om deze vrijheid te creëren kan je het beste meteen budget werken. We introduceren eco’s en bij alles wat je koopt, moet jenaast de prijs in euro’s ook een prijs in eco’s betalen. De ecoprijs ligt vast aan dehand van de milieubelasting van dat product. Iedereen krijgt per maand een vastbudget van bijvoorbeeld 200 eco’s uitgedeeld. Gewoon, omdat je mens bent. Hetidee van eco’s heeft al eerder in de Spino gestaan, maar dan als systeem om nate gaan hoeveel je het milieu belast met de dingen die je dagelijks doet.