Welcome to Scribd. Sign in or start your free trial to enjoy unlimited e-books, audiobooks & documents.Find out more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
115Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Το μοιρολόγι της φώκιας

Το μοιρολόγι της φώκιας

Ratings:

3.67

(1)
|Views: 52,530|Likes:

More info:

Published by: Dimitris Christopoulos on Nov 27, 2010
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

11/03/2014

pdf

text

original

 
Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη,
Το μοιρολόγι της φώκιας
«Η επί γης ευτυχία είναι στιγμούλα,και η στιγμούλα αυτή ένα σκαλοπάτιγια να περάσεις από το άλλο μέρος,το μέρος του θανάτου»Ο. Ελύτης
Α. Γραμματολογικά στοιχεία
 Το διήγημα αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
Πατρίς
στις 13 Μαρτίου 1908, τρία σχεδόν χρόνια πριν από το θάνατοτου συγγραφέα (3 Ιανουαρίου 1911). Οι περισσότεροι από τουςμελετητές του Παπαδιαμάντη θεωρούν «Το μοιρολόγι τηςφώκιας» ως το αρτιότερο και το καλύτερο από τα διηγήματάτου, ενώ πολλοί φτάνουν να το χαρακτηρίσουν ως «τοαριστούργημα της παγκό-σμιας φιλολογίας». Οι δύοτελευταίοι στίχοι του ποιήματος με το οποίο ο συγ-γραφέαςτελειώνει το διήγημα:
«Σαν να ‘χαν ποτέ τελειωμό τα πάθιακαι οι καημοί του κόσμου»
είναι χαραγμένοι στην προτομή τουΠαπαδιαμάντη στη Σκιάθο.
Β. Ο τίτλος
προκαλεί αναγνωστικό ξάφνιασμα, καθώς δεν αναφέρεται στο βασικό γεγονός,αλλά σε κάτι «δευτερεύον» και εξωλογικό (πέρασμα από τη συμβατική λογικήσε μιαν άλλη «λογική», καθαρά ποιητική),
προσελκύει το ενδιαφέρον με την παράδοξη φράση,
διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον έως το τέλος,
προβάλλει όχι το ρεαλιστικό στοιχείο πιβεβαίωση του πνιγμού) αλλά τολυρικό του μοιρολογιού.
Γ. Δομή – ΕνότητεςΕνότητεςΠλαγιότιτλοια’ ενότητα
: «Κάτω από τοκρημνόν εις το βαθύκοίλωμα του κρημνού». Το μοιρολόγι της γρια-Λούκαινας και το τραγούδιτης φλογέρας.
β’ ενότητα
: «Μια γολέτατην παρουσία της».Η περιγραφή της γολέτας και της φώκιας ηεμφάνιση και το μοιραίο ατύχημα τηςΑκριβούλας.
γ’ ενότητα
: «Καθώς είχεμέχρι το τέλος».Η επιστροφή της γριάς Λούκαινας στο σπίτι – τομοιρολόγι της φώκιας για το άτυχο κοριτσάκι.
Δ. Η ιστορία (ο μύθος)
 Το διήγημα εξελίσσεται σε μια παραλία της Σκιάθου, το Κοχύλι, στα τέλη του 19
ου
αιώνα. Εκεί κατευθύνεται μια μαυροφορεμένηγριά, η
Λούκαινα
(lugeo= θρηνώ)
.
είναι μιαχαροκαμένη μάνα, που έχει χάσει πέντε παιδιάκαι τον άντρα της. Έχει και δυο γιουςξενιτεμένους, που σπάνια τη θυμούνται. Ζει στονησί μαζί με την οικογένεια της μοναδικήςκόρης που της έχει απομείνει. Ο συγγραφέας μάςπαρουσιάζει τη γριά-Λούκαινα σε μια στιγμή τηςκαθημερινής της ζωής. Καθώς ο ήλιος δύει, αυτήφορτωμένη μ’ έναν μπόγο από μάλλινα σεντόνιακατηφορίζει το μονοπάτι για να πάει να τα πλύνειστη θάλασσα. Όσο η γριά Λούκαινα πλένει ταχράμια της, ένας
βοσκός
από την άλλη μεριά,κοντά στο κοιμητήρι, τραγουδάει με τη φλογέρα του ένα τραγούδι συνοδεύοντας τοκοπάδι του.
 
Παράλληλα, μια
γολέτα
(ιστιοφόρο σκάφος) κάνει βόλτες μέσα στο λιμάνι, χωρίςνα μπορεί να βγει από τον κάβο και μια
φώκια
, μαγεμένη από το τραγούδι τουβοσκού, βγαίνει στα ρηχά και παίζει με τα κύματα. Στη συνέχεια παρουσιάζεται η
Ακριβούλα
, η εννιάχρονη εγγονή της γριάς Λούκαινας, που έρχεται να βρει τη γιαγιάτης και να της κάνει παρέα. Μαγεμένη και αυτή από τη μουσική του βοσκού αναζητάτη γιαγιά της, χάνεται όμως μέσα στα βράχια και παίρνει ένα απόκρημνο μονοπάτι. Ηνύχτα έχει πέσει. Η Ακριβούλα γλιστράει, πέφτει στη θάλασσα και πνίγεται. Κανείςδεν την ακούει εξαιτίας της μουσικής. Ακούγεται μόνο ένα πλατάγισμα στο οποίοκανείς δε δίνει σημασία.Η γρια-Λούκαινα έχει στο μεταξύ τελειώσει το πλύσιμο και ανηφορίζει για ναεπιστρέψει στο σπίτι της. Ακούει το πλατάγισμα αλλά το παρερμηνεύει. Η φώκιαόμως βρίσκει το κοριτσάκι πνιγμένο και αρχίζει να το μοιρολογεί, μ’ ένα μοιρολόγιπου ένας ψαράς του νησιού, γνώστης της γλώσσας της φώκιας, το έκανε τραγούδι.
Ε. Η συγγραφική σκηνογραφία της αφήγησηςI. O χώρος – η περιγραφή
Στην αρχή της πρώτης ενότητας καθορίζεται με ακρίβεια και με ιδιαίτεραλεπτομερή τρόπο ο συγκεκριμένος χώρος στον οποίον εξελίσσεται η αφηγηματικήδράση. Πρόκειται για αναλυτική περιγραφή εριγραφή-θέαμα) ανοιχτού χώρου,παραθαλάσσιου και απόκρημνου. Ο χώρος, όπως συμβαίνει πάντα στα διηγήματα τουΠαπαδιαμάντη, είναι κι αυτός συγκεκριμένος: όχι κάποια ακρογιαλιά, κάτω απόκάποιο γκρεμό, αλλά «κάτω από τον κρημνόν… όπου κατέρχεται το μονοπάτι. Τοαρχίζον από το νερόμυλο του Μαμογιάννη, όπου αντικρίζει τα Μνημούρια… «τοΚοχύλι».Αυτή η σκηνογραφική επιλογή του συγγραφέα, καθώς μάλιστα οι λεπτομέρειές τηςπεριγράφονται αναλυτικά, δε λειτουργεί ουδέτερα και ανεξάρτητα ως προς ταπρόσωπα. Αντίθετα, προ-ρυθμίζει όχι μόνο τη θέση του καθενός αλλά και την έλλειψηή, καλύτερα, την ολική απουσία κάθε άμεσης επαφής και επικοινωνίας ανάμεσα σταπρόσωπα. Παράλληλα, προ-ρυθμίζει τη στάση, τις συμπεριφορές, τις αντιδράσειςαλλά και τη μοίρα των προσώπων και πιο πολύ της Ακριβούλας. Τελικά,
ο χώροςεισβάλλει στη λογική της ορατής δράσης, συλλειτουργεί με αυτήν και με ταπρόσωπα και παράγει νοήματα
.Η περιγραφή αυτού του χώρου, αναλυτική μέχρι την άκρα λεπτομέρεια, δε συνιστάένα απλό διακοσμητικό στοιχείο ή ένα αφηγηματικό παραγέμισμα. Γίνεται, τελικά,
μιαδρώσα «παρουσία», που φθέγγεται με τη σιωπή της, με άρρητους και μηλεκτικούς τρόπους, το δικό της λόγο και τη δική της λογική.
Από την άποψηαυτή, ο χώρος, ως συνολικό σκηνικό, εμπλέκεται άμεσα, δραστικά και με κρίσιμοτρόπο στη ροή και τη λογική της αφηγηματικής ύλης
συσσωματώνεται, δηλαδή καισυλλειτουργεί μέσα στη συνολική οικονομία και οργάνωση της αφήγησης.Η αφηγημένη δράση συντελείται, λοιπόν, σ’ έναν ελάχιστο και περιορισμένο χώροπου γειτνιάζει με ένα νεκροταφείο (τα «μνημούρια») του μικρού νησιού. Εντούτοις,όλα τα πρόσωπα που κινούνται σ’ αυτόν τον ελάχιστο χώρο, δεν έχουν όχι μόνο καμιάλεκτική επικοινωνία αλλά ούτε καν και οπτική επαφή. Η «επικοινωνία» τους είναιαποκλειστικά ηχητική-ακουστική. Το κάθε πρόσωπο μοιάζει να λειτουργεί και νακινείται ερήμην του άλλου, γεγονός που ίσως υποδηλώνει πως άνθρωποι καιπράγματα, ενώ πορεύονται μοναχικά, τελικά εντάσσονται μέσα σ’ έναν αέναο καινομοτελειακό ρυθμό, που δείχνει τη ζωή, ακόμη και ως αμέριμνη παιδικότητα, ναλειτουργεί παγιδευτικά και σύμφυτη με το θάνατο.
II. Ο χρόνος
Ο χρόνος της ιστορίας είναι προγενέστερος από το χρόνο της αφήγησης,διανθίζεται από αναδρομικές διηγήσεις και είναι συγκεκριμένος: το ηλιοβασίλεμα,«το θάμβος του ήλιου». Αυτήν την ώρα διάλεξε η γριά Λούκαινα, ένα από τα πρόσωπατου διηγήματος, να κατέβει στην παραλία να πλύνει τα ρούχα της και ουσιαστικά οχρόνος του διηγήματος ξεκινά με την παρουσίασή της στο σκηνικό, το οποίο δεναλλάζει. Επιλέγεται δηλαδή η πιο γλυκιά στιγμή της μέρας, που όμως, στο ξαφνικό
 
ως «παρουσίες» μέσα στη δράσησυνεκφράζουν το βαθύ πόνο της γριας-Λούκαινας και το γεγονός ότι ακόμακαι στα γεράματά της εξακολουθεί νατης γύρισμα από το φως στο σκοτάδι και μέσα στη μουσική μαγεία του αυλού,παγιδεύει τη ζωή και την οδηγεί κι αυτή από το φως στο σκότος του θανάτου.Ο χρόνος κινείται με αργότατους ρυθμούς πένθιμου εμβατηρίου. Ο βοσκός «είχεκαθίσει» σε μια πλαγιά και παίζει τη φλογέρα του και μια γολέτα πλέει με δυσκολίαμέσα στο λιμάνι αφού «δεν έπαιρναν τα πανιά της και δεν έκαμπτε ποτέ τον κάβο τονδυτικό». Η κίνηση είναι αργή και η αίσθηση των πραγμάτων βαριά. Το αφήγημα καθώς εξελίσσεται στον ίδιο χώρο και μέσα σε ελάχιστο χρόνο,παρουσιάζει το χαρακτηριστικό
της ενότητας του χώρου και του χρόνου.ΣΤ. Τα πρόσωπα
Σ’ αυτόν τον περίγυρο κινούνται τα
δρώντα
πρόσωπα του διηγήματος α τρίαπρώτα ως
φυσικά
πρόσωπα και τα δύο τελευταία ως
συμβατικά
):
i.
Η γρια-Λούκαινα (lugeo = πενθώ): γριά φτωχή, χαροκαμένη, συγκατοικεί με τημια της κόρη. Έχει δυο γιους ξενιτεμένους. Μετέχει στην πλοκή στοκατέβασμά της για το πλύσιμο και στο ανέβασμά της προς το σπίτι.
ii.
Η Ακριβούλα: η εννιάχρονη εγγονή της γριάς, θέλει να παίξει στα κύματα, γι’αυτό κατεβαίνει να συναντήσει τη γιαγιά της.
iii.
Ο βοσκός: υπάρχει στο σκηνικό αλλά δε φαίνεται. Ακούγεται κυρίως η μουσικήτης φλογέρας του, η οποία, άθελά του, λειτουργεί σαν παγίδα.iv.Η φώκια, που αν και δεν είναι πρόσωπο, συμπεριφέρεται σαν «πρόσωπο»:θέλγεται από τον ήχο της φλογέρας και μετά τον πνιγμό της Ακριβούλας τημοιρολογεί.
v.
Η γολέτα, που κι αυτή, αν και δεν είναι πρόσωπο, λειτουργεί σαν «πρόσωπο»παγιδευμένο στα δικά του αδιέξοδα.Εκτός από τα προαναφερόμενα πρόσωπα, στο αφήγημα γίνεται λόγος και για άλλα,
μη δρώντα
πρόσωπα:
τα πέντε χαμένα παιδιά της γριας-Λούκαινας
ο άντρας της
τα δύο ξενιτεμένα παιδιά της
η κόρη της
τα έξι εγγόνια
οι περαστικοί ξωμάχοι που επιστρέφουν από τα χωράφια τους (σκιώδηςπαρουσία)
ο ψαράς που «μετέφρασε» το μοιρολόγι.
Ζ. Η λειτουργία των ήχων
Αν, προς το παρόν, παραβλέψουµε τις λεπτοµέρειες που συνθέτουν τηναφηγηµατική ύλη, ο συνολικός µύ-θος, ως γενική σύλληψη, δίνει την εντύπωση ότι εξελίσσεται ως µια έκφραση ή,καλύτερα, ως µια λειτουργία ήχων. Συγκεκριµένα, ο πρώτος ήχος, ως θλιβερό καιπονεµένο µέλος, είναι
το µοιρολόγι της γριας-Λούκαινας
. Είναι ήχος και µέλος γιαπολλούς θανάτους που συνθέτουν την προσωπική ιστορία της βασανισµένης καιβασανιζόµενης γερόντισσας.Ο δεύτερος ήχος, ως µουσική µαγεία αυτός µέσα στην όµορφη δειλινή ώρα, είναι
το αµέριµνο µέλος από το σουραύλι του βοσκού
. Ανταµώνουν έτσι ο δραµατικόςήχος του θανάτου και ο ανάλαφρος και γλυκός ήχος της ζωής. Ευρηµατική ηχητικήσυλλειτουργία που µε τον πιο απλοϊκό τρόπο θυµίζει πόσο εύκολα από τηναµεριµνησία, µε τη δίσηµη έννοια της λέξης, περνάει κανείς από τη µια κατάστασηστην άλλη, από τη ζωή στο θάνατο. Έτσι, ίσως, µε έναν έστω και κάπως αόριστοτρόπο, προοικονοµείται και ο πνιγµόςτης Ακριβούλας.Ο τρίτος ήχος δεν είναι µέλος. Είναι προάγγελος και γεγονός θανάτου:
µιακραυγή, ένα απλό «µπλούµ»,
που άφησε το σώµα της Ακριβούλας, καθώς έπεφτεστη θάλασσα. Και αυτός
ο ήχος του θανάτου
που προκαλείται, ενώ ακούγεται οάλλος ο αµέριµνος ήχος του βοσκού, δείχνει και πάλι πόσο εύκολα περνάµε από τη

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->