12
บุตรคนน อยพูดกับบิดาวา
"
บิดาเจ าข า
ขอทรัพยที่ตกเปนสวน
ของข าพเจ าเถิด
"
บิดาจึ งแบงสมบัติให แกบุตรทั ้ งสอง
13
ตอมาไมกี่วันบุตรน อยนั ้ นก็รวบรวมทรัพยทั ้ งหมดแล วไปเมืองไกล
และได ผลาญทรัพยของตนที่นั่นด วยการเปนนักเลง
14
เมื่อใช ทรัพยหมดแล วก็เกิดกันดารอาหารยิ่งนักทั่วเมืองนั ้ นเขาจึ ง
ขัดสน
15
เขาไปอาศัยอยู กับชาวเมืองนั ้ นคนหนึ ่ง
และคนนั ้ นก็ใช เขาไปเลี ้ ยง
หมูที่ทุ งนา
16
เขาใครจะได อิ่มท องด วยฝกถั่วที่หมูกินนั ้ น
แตไมมีใครให อะไรเขากิน
17
เมื่อเขารู สำนึ กตัวแล ว
จึ งพูดวา
"
ลูกจ างของบิดาเรามีมาก
ยังมีอาหารกินอิ่มและเหลืออีก
สวนเราจะมาตายเสียที่นี่เพราะอดอาหาร
18
จำเราจะลุกขึ ้ นไปหาบิดาเรา
และพูดกับทานวา
"
บิดาเจ าข า
ข าพเจ าได ผิดตอสวรรคและผิดตอทานด วย
19
ข าพเจ าไมสมควรจะได ชื่อวาเปนลูกของทานตอไป
ขอทานให ข าพเจ าเปนเหมือนลูกจ างของทานคนหนึ ่งเถิด
" 20
แล วเขาก็ลุกขึ ้ นไปหาบิดาของตน
แตเมื่อเขายังอยู แตไกล
บิดาแลเห็นเขาก็มีความเมตตา
จึ งวิ่งออกไปกอดคอจุบเขา
21
ฝายบุตรนั ้ นจึ งกลาวแกบิดาวา
"
บิดาเจ าข า
ข าพเจ าได ผิดตอ
สวรรคและตอทาน
ข าพเจ าไมสมควรจะได ชื่อวาเปนลูกของทานตอ
ไป
" 22
แตบิดาสั่งบาวของตนวา
"
จงรีบไปเอาเสื ้ ออยางดีที่สุดมาสวมให เขา
และเอาแหวนมาสวมนิ ้ วมือ
กับเอารองเท ามาสวมให เขา
23
จงเอาลูกวัวอ วนพีมาฆาเลี ้ ยงกัน
เพื่อความรื่นเริงยินดีเถิด
24
เพราะวาลูกของเราคนนี ้ ตายแล ว
แตกลับเปนอีก
หายไปแล วแตได พบกันอีก
"
เขาทั ้ งหลายตางก็มีความรื่นเริงยินดี
2