Read without ads and support Scribd by becoming a Scribd Premium Reader.
See Premium Plans
 
PARAMETRI KVALITETA OTPADNIH VODA-METODE ODREĐIVANJA-(Interni materijal)
 
SADRŽAJ ORGANSKIH MATERIJA
Pri utvrđivanju stepena zagađenosti otpadnih voda, posebna pažnja se posvećuje ukupnom sadržajuorganskih materija, prije svega onih, koje se brzo mikrobiološki razgrađuju.
Ukupni sadržaj organskih materija se može odrediti
:
1
. preko potrošnje oksidacionog sredstva (npr. kiseonika, kalijumdihromata):- Biohemijska potrošnja kiseonika, BPK (BOD – Biochemical Oxigen Demand),- Hemijska potrošnja kiseonika, HPK (COD – Chemical Oxigen Demand),
2.
direktnim mjerenjem organskog ugljenika:- Ukupni organski ugljenik, UOU (TOC - Total Organic Carbon)(Takođe se određuju: ukupna ulja i masti, ugljovodonici porijeklom iz nafte, površinski aktivnematerije, tanin i lignin, ukupna organohalogena jedinjenja)Za određivanje organskih materija u vodi oksidometrijski, veoma dugo se koristi i utrošak oksidacionog sredstva, koji služi kao mjera sadržaja organskih materija. Najstarija metoda je
utrošak  KMnO
4
, iako oksidacija ne teče kvantitativno, posebno kod vještačkih organskih materija (takođemogu se oksidovati i neke neorganske materije kao Fe
2+
, H
2
S, sulfiti, nitriti). Isti slučaj je i sa Na-hipohloritom.Praktično potpuna oksidacija skoro svih organskih materija rastvorenih u vodi, a takođe i mnogihnerastvorenih dešava se primjenom kalijumdihromata u jako kiseloj sredini u prisustvu Ag-sulfatakao katalizatora i Hg(II)sulfata za maskiranje hloridnog jona. Iz potrošnje dihromata izračunava se potreba kiseonika za oksidaciju organskih materija do CO
2
i H
2
O. Azot pri tim oksidacijama prelaziu amonijumsulfat.
Većina gore navedenih metoda ne pokazuju da li su prisutne organske materije mikrobiološkidegradabilne u prirodnim uslovima, čemu jedino služi BPK metoda.
 Biohemijska potrošnja kiseonika (BPK)
BPK 
 je količina kiseonika koja je potrebna mikroorganizmima uzorka vode (ili zasijanoj mikroflori)da u aerobnim uslovima na temperaturi od 20
0
C, u određenom vremenu inkubacije, oksidujuorganske materije u vodi.Analitički, BPK je masena koncentracija rastvorenog O
2
, koja je pod određenim uslovima utrošenaza biološku (biohemijsku) oksidaciju organskih i dijela neorganskih materija u vodi. Standardnametoda definiše vrijeme inkubacije od 5 dana, čime se određuje tzv. BPK 
5
.Određivanjem BPK, određuje se zagađenost otpadnih voda i provjerava efikasnost postrojenja za prečišćavanje.U svijetu je prihvaćeno da se najčešće određuje BPK 
5
, tj. potrošnja O
2
za 5 dana, iako u tom periodunisu sve organske materije oksidovane.Smetnje koje se mogu javiti pri određivanju BPK:-pojava nitrifikacije: otklanja se dodatkom u vodu etilen- ili alil-tiokarbamida-nitriti: otklanjaju se razaranjem, dodatkom sulfaminske kiseline ili Na-azida-prisustvo toksičnih komponenti: otklanja se adaptacijom m.o. i razblaženjem
 
Postoje tri metode koje se koriste za određivanje BPK 
5
:
•
metoda razblaženja,
•
manometrijska metoda,
•
kulometrijska metoda.
1.Metoda razblaženja
Uzorcima vode se dodaje tolika količina čiste vode zasićene sa O
2
i sa hranljivim solima da se inakon 5 dana u njima može sa sigurnošću dokazati kiseonik Winkler metodom.Voda zasićena kiseonikom na 20
0
C sadrži 9.2 mg O
2
/L rastvorenog kiseonika. Pošto se za oksidacijuorganskih supstanci u zagađenoj vodi potroši u toku 5 dana više od ove količine kiseonika, uzorak semora
razblažiti
potrebnom količinom destilovane vode koja je prethodno zasićena kiseonikom ikojoj su dodane hranljive soli (dodaje se fosfatni pufer, rastvori MgSO
4
, CaCl
2
i FeCl
3
).Ako otpadna voda sadrži malo mikroorganizama zbog hlorisanja, visoke temperature ili nepovoljne pH- vrijednosti, ona se mora nakon prethodne pripreme zasijati sa: mikroorganizmima iz kanalskogsadržaja; ili mikroorganizmima adaptiranim na sastav analizirane vode; ili nizvodno iz rijeke gdje seulijevaju otpadne vode (ovdje su mikroorganizmi već adaptirani zbog dugotrajne izloženosti istihtoksičnim materijama) Dodaje se 1-2 mL materijala za zasijavanje. 
 Prethodna priprema vode:
-otpadne vode koje sadrže kiseline ili baze prethodno se neutrališu na pH 7;-ako je otpadna voda obrađivana hlorom, potrebno je višak hlora ukloniti npr. Na-sulfitom;-ako voda sadrži suspendovane čestice potrebno ju je prethodno homogenizovati;-ako voda sadrži nitrite nakon tretmana, razaraju se sulfaminskom kiselinom.
 Razblaživanje
se orjentaciono određuje na osnovu utroška KMnO
4
(permanganatnog broja).Poželjno je postaviti više razblaženja za istu otpadnu vodu.
Tabela 1. Stepen razblaženja analizirane otpadne vode preko permanganatnog broja
Permanganatni broj(mg KMnO
4
/L)Očekivana vrijednost BPK 
5
(mgO
2
/L)Zapremina otp. vode razblaženevodom za razblaženje do 1000 mL
do 15do 10250 i 15015-4010-30100 i 7540-6020-5050 i 4060-12040-10030 i 20120-24080-20015 i 10240-360160-30010
Provjera tačnosti razblaživanja:-na kraju perioda inkubacije koncentracioja kiseonika u vodi mora biti najmanje 3 mg/L;-potrošnja kiseonika za sve vrijeme inkubacije mora takođe biti najmanje 3 mg/L.
Određivanje:
 Otpadna voda prethodno pripremljena i razblažena, oprezno se unosi u Winkler boce, koje se zatvore bez mjehurića i zajedno sa kontrolnim bocama (voda za razblaženje) stavljaju u inkubator na 20
0
C u periodu od 5 dana. Nakon toga se odredi sadržaj kiseonika:-Winkler jodometrijskom metodom,-elektrohemijskom metodom
Search
Search History:
Searching...
Result 00 of 00
00 results for result for
  • p.
    • Notes
    Load more