Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
3Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Is Twitter effectief voor activistische organisaties zoals WikiLeaks?

Is Twitter effectief voor activistische organisaties zoals WikiLeaks?

Ratings: (0)|Views: 293|Likes:
Published by Mark Arnout Jansen
Hoe effectief zijn sociale media zoals Twitter voor activistische organisaties zoals WikiLeaks?
Hoe effectief zijn sociale media zoals Twitter voor activistische organisaties zoals WikiLeaks?

More info:

Published by: Mark Arnout Jansen on Mar 02, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

03/02/2011

pdf

text

original

 
Mark A. Jansen 1
Mark A. Jansen4 maart 2011Is Twitter effectief voor activistische organisaties zoals WikiLeaks?WikiLeaks-voorman Assange mag volgens een Britse rechter mag worden uitgeleverd aanZweden, vanwege een aanklacht gerelateerd aan seksuele intimidatie (De Volkskrant 2011). Dit isde meest recente ontwikkeling rondom WikiLeaks, de organisatie die mensen assisteert dieonethisch gedrag van hun overheden en instituties willen onthullen (WikiLeaks.org). WikiLeaksonthult de documenten via haar website en de vele kopieën, 'mirrors', die er van deze websitebestaan. WikiLeaks is een activistische organisatie omdat het de bestaande situatie wil veranderen,de organisatie valt de status quo aan. Er is momenteel een debat gaande omtrent de effectiviteit vansociale media zoals Twitter voor activisme. Hoe effectief is Twitter voor @wikileaks?In dit artikel zet ik twee voor- en tegenstanders in dit debat tegenover elkaar. MalcolmGladwell's artikel “Small Change: Why the revolution will not be tweeted” vertegenwoordigt hetnegatieve oordeel, terwijl Henrik Serup Christensen met “Political activities on the Internet:Slacktivism or political participation by other means?” een meer positief beeld schetst. Door deargumenten van deze auteurs te vergelijken zal ik laten zien dat beide argumenten zich niet ophetzelfde niveau bevinden, waardoor er in feite geen sprake is van een debat. Dit is een gevolg vande valse tegenstelling tussen
activism
en
'slacktivism',
waarbij laatstgenoemde wordt voorgesteld alseen slappe, krachteloze vorm van activisme.
Slacktvism
, ook wel
clicktivism
genoemd, is eensamenstelling van de begrippen
activism
en
slacker 
, waarbij
slacker 
de connotatie van luiheid heeft.
Slacktivism
refereert aan activiteiten waarbij 1. de participant weinig betrokkenheid heeft en 2. diegeen impact hebben op politieke uitkomsten in de fysieke wereld. (Christensen 2).
Slacktivism
beperkt zich dus niet tot Twitter, maar wordt er vaak aan gerelateerd omdat Twitter gebruikers instaat stelt om gemakkelijk en snel te participeren. Dit is voor Gladwell de reden om een significantebijdrage van Twitter aan activisme in twijfel te trekken.1. “Sociale media zijn niet effectief”
“Social media can’t provide what social change has always required.”
is de centrale thesis vanGladwell  (1). De auteur begint zijn relaas met een historische weergave van een
sitdown
in 1960,onderdeel van het civiel-rechtelijk protest waarbij Afro-Amerikanen streden voor gelijkebehandeling. Gladwell geeft treffend weer dat deze protesten van de grond kwamen zonder email,
 
Mark A. Jansen 2
SMS, Facebook en Twitter (1). Vervolgens vind er een sprong in de tijd plaats naar de protesten inMoldavië en Iran in 2009. Hier citeert Gladwell Mark Pfeifle, voorheen adviseur van deAmerikaanse overheid op het gebied van nationale veiligheid;
“Without Twitter the people of Iranwould not have felt empowered and confident to stand up for freedom and democracy.”
(qtd. InGladwell 1). Met enig sarcasme stelt Gladwell dat waar activisten voorheen werden bepaald aan dehand van hun doelen, ze tegenwoordig worden gedefinieerd aan de hand van hun(communicatie)middelen; we zouden de betekenis van activisme zijn vergeten (1 en 2).Vervolgens gaat Gladwell in op de vermeende Twitter revolutie in Moldavië en Iran. WeinigMoldaviërs hadden ten tijde van de 'revolutie' een Twitter account en de meeste berichten op Twitter over de situatie in Iran waren afkomstig van buiten Iran. Bovendien waren de berichten op Twitter geschreven in het Engels en niet in het Farsi, de Iraanse taal (Gladwell 2). Kortom, er was geensprake van een Twitter revolutie
in
Iran (Gladwell 2).Volgens Gladwell is activisme dat de status quo aanvalt, activisme wat dieper liggendeproblemen aan de kaak stelt,
“...not for the faint of heart.”
(2). Hieruit blijkt dat Gladwell eensmalle definitie van activisme heeft. Voor Gladwell zijn er binnen activisme geen verschillenderolverdelingen; er bestaat slechts één soort activisme. Bovendien moet het een zware, risicovolletaak zijn, anders is het geen activisme. Hierna neemt Gladwell de lezer weer mee terug in de tijdnaar de
sitdown
van 1960 en stelt hij de vraag wat een activist drijft. Volgens Gladwell is dit nietideologie, maar de mate van persoonlijke verbintenis met de beweging;
“High-risk activism … is a“strong-tie” phenomenon.”
(2). Interpersoonlijke relaties zijn dus van belang; hoe meer 'echte'vrienden iemand heeft die meedoen met een activistische beweging zoals WikiLeaks, hoe groter dekans dat die persoon zich daarbij aansluit (Gladwell 2). Volgens Gladwell is activisme via Twitter van een andere orde dan de
sitdowns
van 1960. Sociale media platformen zijn gebouwd op
“weak ties”
(Gladwell 2). Twitter is waardevol op verschillende manieren, maar helaas niet voor activisme; zelden leiden
weak ties
tot
“high-risk activism.”
(Gladwell 2 en 3).Volgens Gladwell gaat het om wat er wordt gevraagd van de participanten, het is van belangdat de activisten een bepaald 'offer' brengen. Kortom, activist zijn is geen pretje. Gladwell stelt datTwitter activistische participatie verhoogd, door minder motivatie te verlangen (3). Kortom,activisme via Twitter is
slacktivism
omdat de participanten geen substantieel offer maken, het offer dat nodig is voor 'echt', hoog-risico activisme in de fysieke wereld. (Gladwell 3). Bovendien isactivisme alleen succesvol als het strategisch georganiseerd wordt door een hiërarchischeorganisatie. Sociale media zijn gebaseerd op netwerken, deze zijn in structuur en karakter het
 
Mark A. Jansen 3
tegenovergestelde van hiërarchie en kenmerken zich door  zelforganisatie, aanpassingsvermogen enweinig discipline (Gladwell 3). Immers, “
How do you make difficult choices about tactics or strategy or philosophical direction when everyone has an equal say?”
(Gladwell 4). VolgensGladwell zijn sociale media niet geschikt voor het coördineren en organiseren van activisme. Het iswaardevol om te noteren dat het
organiseren van
activisme verschilt van
communiceren over 
activisme, een verschil wat nu wordt besproken.2. Sociale media kunnen wél effectief zijnVolgens Christensen kunnen sociale media zoals Twitter helpen bij het mobiliseren van burgers,door hun bewustzijn van
hot issues
te vergroten, zoals transparantie inzake WikiLeaks.(Christensen7). Daarnaast kunnen de actitiviteiten van WikiLeaks op Twitter mensen aansporen tot handelen, omook activiteiten te ontplooien die meer betrokkenheid en moeite vergen (Christensen 7). Dit lijkthaaks te staan op Gladwell's stelling dat
“Social media can’t provide what social change has alwaysrequired.”
(2010). Vanzelfsprekend zijn het niet de sociale media die sociale veranderingenveroorzaken; veranderingen worden veroorzaakt door activisten zoals Assange, die wel of nietgebruikmaken van Twitter. Echter, sociale media kunnen van significant belang om aandacht enbewustzijn voor WikiLeaks als organisatie te creëren, faciliteren en vergroten. Sociale mediakunnen bijdragen aan het creëren van draagvlak, dit vormt een fundament waarop kan wordengebouwd. Immers,
action
is in de meeste gevallen afhankelijk van de voorwaarde
awareness
(Strong 75). Dit belang zal verder toenemen naarmate meer mensen hun aandacht besteden aansociale media.De kern van Gladwell's kritische argument heeft echter betrekking op de mate vanbetrokkenheid, de genomen moeite en geïnvesteerde tijd van
online
'activisten'. Er komt bijactivisme meer kijken dan Twitter, dit is een plausibel argument wat aandacht verdient. Echter,Gladwell 'vergeet' het feit dat sociale media wel bij kunnen dragen aan bewustzijn en tevens anderevormen van participatie kunnen stimuleren; vormen die om meer betrokkenheid en moeite van departicipant vragen (Christensen 7). Mogelijk veranderen de
weak ties
op dat moment in
strong ties
,om in Gladwell's termen te spreken. Op dit punt is het de moeite waard om het
organiseren
 
van
activisme te scheiden van het
communiceren
 
over 
activisme. Gladwell beargumenteerd datactivisme via Twitter geen 'echt' activisme is, omdat de participanten geen substantieel offer maken(2 en 3). Dit klopt in zoverre dat de betreffende persoon niet direct deelneemt in het strategischorganiseren en coördineren van de activistische organisatie. Echter, ondanks dat
'liken',
of 
're-

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->