FiadeiroLetras Galegas 2007

O ELEFANTE AZUL

Erase unha vezunhamanadadeelefantes. Eran todosgrises. O máis forte egruñón da manada ía terun fillo coa xefa damanada.Pero…, pasou algomoi raro, o bebéelefante, que sechamaba Tobi, era azul!Todos asombradosmiraban para el.Cando xa tiña catroanos, Miguel e máisMarisa, dous elefantescon dez e sete anos, nono aceptaban ó igual quetoda a manada.Decidiron expulsalo.Tobi decatouse deque ninguén o quería efinalmente morreu.

VERÓNICA, 2ºB.

O PARRULIÑO

Era unha pata quese chamaba Sara. Saratiña un fillo chamadoMiguel que era moi vagoe traveso.Un día saíron depaseo polo bosque e unraposo colleu óparruliño. A súa naidesesperada empezou abuscalo por todo obosque. Atopouno nunrecuncho. A súa nai púxoseentón moi leda. Miguelaprendeu a lección; tiñaque estar sempre moiatento.

CARMEN, 2ºB.

O TRASNO SOLITARIO

Había unha vez untrasno, chamado David,que non tiña nin amigosnin animais de compañae sempre andaba apasear só polo bosque.Todos os animaisescapabana corrercando seatopabancon el.Un día,no que

C.E.I.P. Montemogos-BelusoLetras Galegas 2007

CONTOS

FiadeiroLetras Galegas 2007

estaba a cavilar no sóque se atopaba, escoitouun ruído detrás del.Xirouse e viu a outrotrasno coma el queestaba como buscandoalgo. Entón Davidachegouse a el e díxolle:

−

Perdeches algo?

−

Si, busco ao meucervo. E ti, quen es?

−

Eu chámome David e vivo nesa casa de aí. Eti?

−

Eu son Ramón, e amiña casa está detrásdesa montaña.

−

Se queres, axúdoche abuscar ao teu cervo-dixo David.

−

Dacordo-contestouRamón. Ao pouco tempoatoparon ao cervo deRamón case ao lado dacasa de David, o trasnosolitario.Entón Ramónpreguntoulle:

−

Con quen vives?

−

Estou completamentesó. Non teño ninsiquera amigos-contestou David.

−

Non te preocupes,agora xa me tes a min-falou Ramón.Desde aquela David émoi feliz porque xa tenun bo amigo.

Katia Santomé Paredes 3ºB

XAVIER VAI DEPESCA

Había unha vez unneno chamado Xavierque vivía nunha aldeachamada “Vila Peixes”.Un día foi á praia cosseus pais e levou a canade pescar. Despois depedir permiso, foisepescar ás rochas, codesexo de traer o cestocheo de peixes. Lanzou oanzol e, ao pouco tempo,notou que a cana pesabamoito. Coa forza que fixocase cae, pero ao final sóeran algas. Tanto esforzopara nada!Lanzou outra vez oanzol e... a esperar! Ao cabo dun bo rato,sentíu algo na cana edixo:

−

Isto seguro que é unpeixe. Ao sacar o anzol... Acertou! Sacou da augaun fermoso e auténticocalamar, que era tan

C.E.I.P. Montemogos-BelusoLetras Galegas 2007

FiadeiroLetras Galegas 2007

grande que non podíacon el.

Roberto PastorizaRodríguez 3º B

ENEA E UXÍA

Érase unha vez unhacadelaque nontiñanome.Estabaabandonada cerca dunhapraia, cando Uxía a veupor primeira vez. Eragrande e de cor marrón .Estaba triste e famenta,por iso cando Uxía lledou un cacho do seubocadillo, a cadelacomeuno nun visto e non visto e comezou aperseguila nena paraque lle dera máis.A velaa súa nai xogando cacadela botoulle unhabrouca por xogar concans abandona-dos.A Uxía deulle moitapena e pídelle a súa naise podía levala para acasa, pero ela díxolle quenon, de ningunhamaneira que era unhacadela abandonada enon se sabía o que podíater.Uxía púxose moi tristee durante varios días nontiña ganas de xogar, ninde comer e menos deestudiar. Solo tiña ganas, e non paraba, de falardaquela cadela queatopara na praia.A súa nai e seu pai nonpodían vela tan triste,así que decidiron volvera aquel lugarpara ver de topar acadela.Cando chegaron apraia viron que a cadelainda seguía alí, e osentir esta a presenciade Uxía saltou tola dealegría e acercouse anena. Esta mentres aacariñaba doulle decomer e beber e logo ,como tolas puxéronse axogar.Os pais de Uxía, o velatan contenta, decidironquedar coa cadela.Entón Uxía foi cando llebuscou un nome, Enea, easí atopou unha grandeamiga para sempre.Cando a levou o veterinario, este díxolleque era un boxeratigrado, unha raza moiamiga dos nenos. Así foicomo Antía entendeu porEnea era tan cariñosa,saltareina, alegre e boacon ela.