Διανέμεται Δωρεάν

2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο Πρόβατο3. Τείχη - Βλέποντας το χρόνο να περνά4. Τα κεφτεδάκια - Υπατία5. Δασαρχείο Υμηττού6. Φραγμοί στη γνώση & στη ζωή7. Επιστολές8-9. Οι συντάκτες των Διαδρομών και οι μπάρες10. Φράχτες παντού11. Τρεις κηδείες και ένας γάμος12. Κάτσε κάτω από τη μπάρα- Λέξεις...13. Ποτέ μη κόβεις τα νύχια σου Παρασκευή14. Μουσικές Διαδρομές - Δρομολόγια15. Ποιήματα σκέψεις & λόγια...16. Καλλιτέχνες του Βύρωνα

Αρ. Φύλλου 12URL: http://diadromespress.blogspot.come-mail:diadromes.byron@gmail.com

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

Ο Emet Aziz ήταν 44 χρονών, Αιγύπτιος στην καταγωγή, κόπτηςστο Θρήσκευμα.Είχε έρθει μετανάστης στην Ελλάδα από το 1992.Δούλεψε σε οικοδομές, σε συνεργείο αυτοκινήτων, φαναρτζίδικο καισε άλλες εργασίες. Τα τελευταία 10 χρόνια καθάριζε τζάμια σε διάφορασυνεργεία άλλοτε με αυτασφάλιση, το τελευταίο διάστημα μάλλονανασφάλιστος.Ήταν παντρεμένος, πατέρας 3 παιδιών και η σύζυγός του είναι εγκυμονούσακαι περιμένει το τέταρτο παιδί τους. Η οικογένειά του ζει πλέον στην Αίγυπτοσε μια πόλη 250 χιλιόμετρα περίπου Βόρεια του Καϊρου.Σκοτώθηκε την Κυριακή 19 Δεκεμβρίου πέφτοντας στον ακάλυπτο απότον τρίτο όροφο του κτηρίου όπου στεγάζονται υπηρεσίες του ΥπουργείουΕργασίας. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου2010 στο χωριό του. Θα αναρωτιέστε γιατί επέλεξα τον Emet Aziz για μαύροπρόβατο ετούτη τη φορά. Πρώτα από όλα γιατί ένιωσα μια μεγάλη ενοχή κάτισαν να κουβάλησα τις τύψεις όλης της κοινωνίας που στον 21ο αιώνα έχειεπιστρέψει σε ένα νέοτ ύ π ο δουλεμπορίου και τοβασικότερο αρνείται να το δει σαντέτοιο. Αναπτύσσονται θεωρίες καιγράφονται κείμενα επί κειμένων για τουςμετανάστες που δημιουργούν προβλήματαστην χώρα μας, που τους χρεώνουμε τηνεγκληματικότητα, την βρωμιά και την δικήμας ανασφάλεια. Και τα εργατικά ατυχήματα που τουςστοιχίζουν την ζωή δεν απασχολούν τις ήρεμες συνειδήσεις μας γιατί απλάείναι δικαιολογημένες απώλειες του ακήρυχτου πολέμου. Ας αφήσουμε λίγοτην σκέψη μας να μαζέψει όλα τα κομμάτια του πάζλ των ημερών. Η κυβέρνησηστήνει νέο τείχος για να εμποδίζει την είσοδο μεταναστών. 2ΟΟ μετανάστεςξεκινούν απεργία πείνας για να αποκτήσουν νόμιμα χαρτιά παραμονής. Οιπολίτες του Αγίου Παντελεήμονα και όχι μόνο ανησυχούν, αγανακτούν με τηνδική τους φτώχεια και στοχοποιούν τους πιο αδύναμους. Ο κ. Μιχαλολιάκοςκαι οι όμοιοι του βρίσκουν ευκαιρία να εκκολάψουν το νέο αυγό του φιδιούκαι να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι πρόκειται για ανθρώπους που φυσικάθα ήθελαν να μείνουν στην πατρίδα τους, μαζί με τους συγγενείς και τουςφίλους τους. Ξεχνάμε ότι με την μεγάλη οικονομική κρίση που βιώνουμε κάθεμέρα ετοιμάζουμε την νέα γενιά των δικών μας μεταναστών που φυσικά δενθέλουμε να αντιμετωπιστούν με ρατσισμό, να δουλεύουν ανασφάλιστοι καιμε λιγότερα δικαιώματα από τους κατοίκους των αντίστοιχων χωρών. Αυτόπου θέλω να πω με όλα ετούτα είναι πως πρέπει να γίνουμε πιο απαιτητικοίαπό αυτούς που ασκούν την επίσημη μεταναστευτική πολιτική και νααπαιτήσουμε να δοθούν πραγματικές λύσεις με σεβασμό στα ανθρώπιναδικαιώματα. Το μυαλό μας όμως οφείλουμε να το κρατήσουμε καθαρό καινα σκεφτόμαστε πίσω από την είδηση. Πίσω από την είδηση του εργατικούατυχήματος του Αζίζ υπήρχε ο άνθρωπος ο εργατικός, ο ταλαιπωρημένος, οημιπαρόανομος, ο απόβλητος, ο μη ενσωματωμένος, ο αόρατος, αυτός πουπροσπαθούσε να ζήσει την οικογένεια του που για να είμαστε ειλικρινείς γιακαμιά από αυτές τους τις ιδιότητες δεν έπρεπε να βρεθεί στο κενό.

Αρ. Φύλλου 12

Μάντρες, συρματοπλέγματα, τείχη, φράκτες, μπάρες, κάγκελα. Όλα φτιαγμένααπό τον άνθρωπο. Τα μακρά τείχη της αρχαίας Αθήνας, τα Θεοδοσιανά της Πόλης, η “μά

ντρα” του Μεσολογγίου. Να κρατήσουν κάποιους απ

έξω και να μας προστατέψουν, καταπώς το ερμη

νεύει η ιστορία, από τους εχθρούς.Μα και άλλα, που φτιάχτηκαν για να “προστατέψουν” τους μέσα από τον εαυτό τους, από το ταξίδι στο όνειρο.Έλεγαν πως είναι και αριστεροί παναθεμά τους.Όλα έπεσαν, είτε από τους έξω, είτε από τους μέσα, αλλά έπεσαν.Όμως δεν μάθαμε. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε στα τείχη και στα κάγκελα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ισρα

ήλ, στο Γιβραλτάρ και σε λίγο και

δω. Ο χορτάτος δυτικός κόσμος νομίζει πως έτσι θα καθαρίσει.Η φτώχεια, η πείνα, οι πόλεμοι, οι φυσικές καταστροφές από το βιασμένο κλίμα, θα ωθούν όλο και πε

ρισσότερο στην απελπισία και την απόγνωση την ανθρώπινη ύπαρξη. Η διαλυμένη αξιοπρέπεια,ημάχη για τη ζωή που πολλές φορές χάνεται στο “ταξίδι”, οι ψυχές που εκλιπαρούν τηστοργή και την αλληλεγγύη, θα μας κτυπούν καθημερινά την πόρτα.Όσο αυτά παραμένουν άλυτα, τόσο οι μπάρες θα μεγαλώνουνστα σύνορα αλλά και μέσα μας

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

URL: http://diadromespress.blogspot.come-mail:diadromes.byron@gmail.com

ΤείχηΧωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώμεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη•διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Σκηνή 1

Το ακούσαμε και αυτό. Και φρίξαμε. Στην κατασκευή ενός φράχτη, μήκους 12,5χιλιομέτρων, στην περιοχή της Βύσσας θα προχωρήσει η ελληνική πολιτεία, σεμία προσπάθεια να βάλει «φρένο» στην εισροή μεταναστών από τα χερσαίασύνορα Ελλάδας-Τουρκίας. Φρίξαμε γιατί η χώρα μας γκρέμιζε τα τείχη τηςπόλης για να τιμήσει τους Ολυμπιονίκες της, στο συλλογικό μας ασυνείδητοκυριαρχούν -παρόλο τον εκμαυλισμό μας τα τελευταία χρόνια- ο σεβασμός στηνδιαφορετικότητα, το πνεύμα το ανυπότακτο, το ταξίδι κυριολεκτικά και μεταφορι-κά. Η ίδια χώρα είναι που διαθέτει εκατομμύρια ομογενείς σπαρμένους σε όλοτον κόσμο, που καμαρώνει γιατί σε κάθε απομακρυσμένη γωνιά του πλανήτηβρίσκεται και ένας Έλληνας, η ίδια χώρα δια των νομίμων εκλεγμένων κυβερνώ-ντων της, ανακοινώνει τις προδιαγραφές του φράχτη με μεγάλους σιδερένιουςδοκούς τοποθετημένους χιαστί, ύψους περίπου 2,5 μέτρων και προσαρμοσμέ-νες σε αυτούς τρεις σειρές, η μία πάνω στην άλλη, μεγάλα και κυκλικά αγκαθω-τά συρματοπλέγματα. Σε συγκεκριμένα σημεία θα τοποθετηθούν και θερμικέςκάμερες για τον εντοπισμό των δουλεμπόρων και των οικονομικών μεταναστών.Οι αντιδράσεις φορέων της περιοχής, της διεθνούς αμνηστίας και απλών αν-θρώπων δεν έλαβαν φυσικά καμία δημοσιότητα. Για μια ακόμη φορά δεν ακού-γονται οι φωνές που μιλούν για την αναποτελεσματικότητα του μέτρου, μιας καιοι «λαθρέμποροι του ονείρου» απλά θα συνεχίσουν το «έργο» τους και απλώςθα μεταφέρουν και θα αφήνουν τους μετανάστες στην παρέβρια περιοχή, κι όχιστα χερσαία σύνορα. Και αρχίσανε και στα δικτυακά blogs αστειάκια «μήπωςπαιδιά δεν το φτιάχνουν για αυτούς που έρχονται αλλά για να μην φύγουμε εμείςόταν θα το θέλουμε;».

Σκηνή 2

Η αντιτρομοκρατική στήνει επιχειρήσεις στις οποίες σε ρόλο τρομοκράτη η ίδια,καταλύει κάθε έννοια δικαιώματος για τα άτομα που συλλαμβάνει ως ύποπτα.Φορμίωνος ώρα 4.30 το απόγευμα. Άντρες οπλισμένοι και χωρίς κανένα διακρι-τικό στα ρούχα τους «απαγάγουν» τον Δημοσθένη Παπαδάτο φίλο και σύντρο-φο μας ως ύποπτο και τον οδηγούν με όλο το πακέτο προσφορών τους ξύλο,βρισιές, χειροπέδες, στον 12ο όροφο της ΓΑΔΑ όπου τον υποβάλουν σε μια νέασειρά ψυχολογικών βασανιστηρίων μέχρι να διαπιστώσουν κανά δίωρο μετάότι απλά έκαναν λάθος. Και τον αφήνουν ελεύθερο χωρίς κανένα ίχνος μετα-μέλειας, χτίζοντας και ένα πλέγμα επικοινωνιακών υπονοούμενων ότι υπήρχεκαι «κάποιος λάκκος στη φάβα» με αφορμή την ταυτότητα που είχε βρει στονδρόμο λίγη ώρα πριν την απαγωγή του. Και για την φιλήσυχη κοινωνία μας τοερώτημα είναι στην περίπτωση σαν αυτή του Δημοσθένη τι μπορεί να συμβείμε τον κάθε ανύποπτο νέο που δεν έχει πίσω του καμιά συλλογικότητα να τονστηρίξει πρώτα από όλα κοινωνικά και ηθικά και σε επόμενο επίπεδο να φέρειτο θέμα στην δημοσιότητα και να απαιτήσει να σταματήσει ο αυταρχισμός και ητρομοκράτηση των πολιτών ενεργών και μη.Αυτές οι δυο σκηνές φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους απλά μου έδωσαν τηναφορμή για να σκεφτώ πόσο ανελαστικά είναι τα όρια της δημοκρατίας μαςκαι πόσο ελαστικές οι συνειδήσεις μας. Ξαναδιάβασα με μανία το ποίημα τουΚαβάφη και αφέθηκα να νιώσω αυτό το «Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστώνή ήχον. Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.» Είναι καιρός να ξανα-σκεφτούμε όλοι τι είναι αυτό που τους λείπει ακριβώς, η συναίνεση ή η ψυχήμας;

Πόπη Σταυροπούλου

...στην Κοινωνία

Μετά από τριάντα χρόνια ευημερίας η κοι-νωνία μας φαίνεται πιο κλειστή, πιο φοβισμένη, πιοαπόλυτη. Είμαστε καχύποπτοι, αντιστεκόμαστε σεκάθε αλλαγή, προτιμούμε το αδιέξοδο από οποιαδή-ποτε λύση.Ίσως φταίει το γεγονός ότι τόσα χρόνια δελύσαμε κανένα πρόβλημα, κλειστήκαμε στο φρούριόμας, υψώνοντας τα τείχη και βουλώνοντας τα αυτιά.Καλλιεργήσαμε την ηττοπάθεια και τον συμβι-βασμό. Πέσαμε στην παγίδα του αδιέξοδου.Τώρα αλλάζουν όλα με τέτοια ταχύτητα , πουχάνεις τον προσανατολισμό σου. Σήμερα που μοι-άζει ο ελληνικός λαός να μην ακούει τους «σοφούς»να εξιστορούν τις ντροπές του, πρέπει να ανακτή-σουμε τη χαμένη αισιοδοξία μας.Απαιτούνται υπερβάσεις στις συμπεριφορές, στις νοοτροπίες, ανατροπές στη στάση αντιμετώ-πισης των πραγμάτων. Μπορούμε και επιβάλλεταινα ξεπεράσουμε κάθε περιορισμό, αρκεί να αντι-μετωπίσουμε τα προβλήματα με θέληση και χωρίςπαρωπίδες.Υπάρχουν άπειροι τρόποι . Πρέπει να ανοί-ξουμε νέα μονοπάτια, να ανακαλύψουμε άλλουςτρόπους σκέψης, να ανατρέψουμε δεδομένα καινα αναλύσουμε τα προβλήματα από άλλες οπτικέςγωνίες , να ξορκίσουμε όλα τα ιδεολογήματα, πουπροέκυψαν ανά καιρούς. Είναι απλό και δύσκολοταυτόχρονα.Τελικά το θέμα κάθε είδους περιορισμού είναι,όπως πάντοτε, πολιτικό αγαπητοί μου διαδρομιστές.Δεν υπάρχει ένας δρόμος και μια λύση.Ο φόβος που κυριαρχεί πάντα στην αν-θρώπινη φύση μας κάνει να αμφισβητούμε , να αμ-φιβάλλουμε και να υψώνουμε συνεχώς τείχη. Αυτόακριβώς εκμεταλλεύεται το κοινωνικό σύστημα, γιανα μην το αμφισβητούμε.Ο νους, όμως, σε όλη την ανθρώπινη ιστο-ρία έχει αποδείξει ότι καταφέρνει να ξεπερνάει κάθεείδους εμπόδια. Γιατί να βάλουμε όρια σε κάτι πουμοιάζει φτιαγμένο να ξεπερνάει τα όρια; Άλλωστε ταόρια γι αυτό το λόγο ακριβώς υπάρχουν, για να ταξεπερνάς.Όταν όμως τα ξεπεράσεις, φαίνεται να συσπει-ρώνονται αυθόρμητα μικρά ρεύματα για να τιμωρή-σουν τους αρνητές.Τα θαύματα πιστεύω ότι προκύπτουν από κο-ρυφαία υπέρβαση των ορίων από έναν λεοντόκαρ-δο, που δε φοβάται «να ανταγωνιστεί τα ουράνια καινα καεί από το φως των αποκαλύψεων».

Ας γκρεμίσουμε τα τείχη. Δεν ξέρω τι θα βγει. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να καλωσορίσουμε τονέο με ενθουσιασμό

Β. Πάγκαλος

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΝΑ ΠΕΡΝΑ