Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
21Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Παναγιώτης Κονδύλης - Κείμενα

Παναγιώτης Κονδύλης - Κείμενα

Ratings:

4.0

(2)
|Views: 1,089 |Likes:
Published by Carlos

More info:

Published by: Carlos on Aug 26, 2008
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/19/2012

pdf

text

original

 
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 
 
ΚΟΝ∆ΥΛΗ 
 
Επί 
 µ 
ετρο
 
στην 
 
ελληνική 
 
έκδοση
 
της 
« 
Θεωρίας 
 
του
 
Πολέ 
 µ 
ου
 » 
 Γεωπολιτικές 
 
και 
 
στρατηγικές 
 
παρά 
 µ 
ετροι 
 
ενός 
 
Ελληνοτουρκικού
 
Πολέ 
 µ 
ου
 
Ο
 
πόλε 
 µ 
ος 
 
αποτελεί 
 
συνέχεια 
 
της 
 
πολιτικής 
 
υπό 
 
δύο
 
θε 
 µ 
ελιώδεις 
 
έννοιες 
.
Όταν 
 
ο
 
όρος 
 « 
πολιτική 
 » 
εκλα 
 µ 
 βάνεται 
µ 
ε 
 
την 
 
αντικει 
 µ 
ενική 
 
του
 
ση
 µ 
ασία 
 ,
για 
 
να 
 
 χαρακτηρίσει 
 
τη
 
δια 
 µ 
ορφω
 µ 
ένη
µ 
έσα 
 
στον 
 
 χρόνο
 
ιστορικοκοινωνική 
 
φυσιογνω
 µ 
ία 
 
ενός 
 
συλλογικού
 
πολιτικού
 
υποκει 
 µ 
ένου
 ,
τότε 
 
ο
 
πόλε 
 µ 
ος 
 
συνεχίζει 
 
την 
 
πολιτική 
 
υπό 
 
την 
 
έννοια 
 
ότι 
 
αποτυπώνει 
 
εκ 
 
των 
 
πραγ 
 µ 
άτων 
 ,
και 
 
ανεξάρτητα 
 
από 
 
τα 
 
τρέχοντα 
µ 
ελή 
 µ 
ατα 
 
και 
 
 βουλή 
 µ 
ατα 
 
των 
 
δρώντων 
 
προσώπων 
 ,
τη
 
φυσιογνω
 µ 
ία 
 
αυτή 
 ,
την 
 
οποία 
µ 
πορού
 µ 
ε 
 
να 
 
δού
 µ 
ε 
 
από 
 
πολλές 
 
πλευρές 
 
και 
 ,
ανάλογα 
 ,
να 
 
την 
 
ονο
 µ 
άσου
 µ 
ε 
 
πολιτισ 
 µ 
ική 
 
ή 
 
κοινωνική 
 
ή 
 
γεωπολιτική 
 
κατάσταση
 ,
οικονο
 µ 
ικό 
 
ή 
 
στρατιωτικό 
 
δυνα 
 µ 
ικό 
 
κ 
.
τ 
.
 λ 
.
 Με 
 
την 
 
υποκει 
 µ 
ενική 
 
της 
 
ση
 µ 
ασία 
 ,
πάλι 
 ,
η
« 
πολιτική 
 » 
υποδηλώνει 
 
τους 
 
σκοπούς 
 
και 
 
τις 
 
 βλέψεις 
 
συγκεκρι 
 µ 
ένων 
 
προσώπων 
µ 
ε 
 
 βαρύνοντα 
 
 λόγο
 
στα 
 
πολιτικά 
 
πράγ 
 µ 
ατα 
 
ενός 
 
συλλογικού
 
υποκει 
 µ 
ένου
 
˙ 
 
τότε 
 
ο
 
πόλε 
 µ 
ος 
 
συνεχίζει 
 
την 
 
πολιτική 
 
ως 
µ 
έσο
 
προς 
 
εκπλήρωση
 
αυτών 
 
των 
 
σκοπών 
 
και 
 
αυτών 
 
των 
 
 βλέψεων 
.
Στο
 
επίπεδο
 
αυτό 
 
τίθενται 
 
τα 
 
προβλή 
 µ 
ατα 
 
της 
 
 λεγό 
 µ 
ενης 
« 
υψηλής 
 » 
στρατηγικής 
 »,
και 
 
το
 
ση
 µ 
αντικότερο
 
απ 
’ 
όλα 
 
τους 
µ 
πορεί 
 
να 
 
διατυπωθεί 
 
ως 
 
εξής 
κατά 
 
πόσο
 
η
 
πολιτική 
µ 
ε 
 
την 
 
αντικει 
 µ 
ενική 
 
έννοια 
 
του
 
όρου
 
επιτρέπει 
 
την 
 
πραγ 
 µ 
άτωση
 
των 
 
σκοπών 
 
της 
 
πολιτικής 
µ 
ε 
 
την 
 
υποκει 
 µ 
ενική 
 
έννοια 
 
του
 
όρου
 ; 
Ή 
πώς 
 
πρέπει 
 
να 
 
δια 
 µ 
ορφωθούν 
 
οι 
 
σκοποί 
 
της 
 
υποκει 
 µ 
ενικής 
 
πολιτικής 
 ,
ούτως 
 
ώστε 
 
ν 
’ 
αντιστοιχούν 
 
στα 
 
δεδο
 µ 
ένα 
 
της 
 
αντικει 
 µ 
ενικής 
 
πολιτικής 
 ; 
Ή 
προς 
 
ποια 
 
κατεύθυνση
 
και 
 
σε 
 
ποια 
 
έκταση
 
πρέπει 
 
να 
 
επηρεασθούν 
 
τα 
 
δεδο
 µ 
ένα 
 
της 
 
αντικει 
 µ 
ενικής 
 
πολιτικής 
αν 
µ 
άλιστα 
 
αυτά 
 
είναι 
 
δυσ 
 µ 
ενή 
 )
προκει 
 µ 
ένου
 
να 
 
υπηρετήσουν 
 
τους 
 
στόχους 
 
της 
 
υποκει 
 µ 
ενικής 
 
πολιτικής 
 ; 
 Αν 
 
ως 
µ 
έσο
 
προς 
 
την 
 
πραγ 
 µ 
άτωση
 
των 
 
σκοπών 
 
της 
 
υποκει 
 µ 
ενικής 
 
πολιτικής 
 
επιλεγεί 
αδιάφορο
 
αν 
 
εκούσια 
 
ή 
 
ακούσια 
 ,
δηλαδή 
 
για 
 
επιθετικούς 
 
ή 
 
α 
 µ 
υντικούς 
 
σκοπούς 
ο
 
πόλε 
 µ 
ος 
 ,
τότε 
 
τίθεται 
 
ένα 
 
δεύτερο
 
στρατηγικό 
 
ερώτη
 µ 
α 
: µ 
ε 
 
ποιον 
 
τρόπο
 
πρέπει 
 
να 
 
διεξαχθεί 
 
ο
 
πόλε 
 µ 
ος 
 ,
ούτως 
 
ώστε 
 
ν 
’ 
αναδειχθεί 
 
πράγ 
 µ 
ατι 
 
κατάλληλο
µ 
έσο
 
προς 
 
πραγ 
 µ 
άτωση
 
των 
 
πολιτικών 
 
στόχων 
 ; 
Και 
 
πιο
 
συγκεκρι 
 µ 
ένα 
πόσο
 
ολοκληρωτική 
 
νίκη
 
πρέπει 
 
να 
 
καταγάγει 
 
κανείς 
 
αν 
 
θέλει 
 
να 
 
πετύχει 
 
εξ  
 
ολοκλήρου
 
τους 
 
σκοπούς 
 ; 
 Γιατί 
 ,
αν 
 
είναι 
 
προφανές 
 
ότι 
 
ολοκληρωτικοί 
 
σκοποί 
η
 
πλήρης 
 
καθυπόταξη
 
του
 
αντιπάλου
 )
απαιτούν 
 
ολοκληρωτικές 
 
νίκες 
 ,
ό 
 µ 
ως 
 
δεν 
 
είναι 
 
διόλου
 
προφανές 
 
ότι 
 
οι 
 
περισσότεροι 
 
σκοποί 
π 
.
 χ 
.
η
 
απλή 
 
υπεράσπιση
 
των 
 
συνόρων 
 )
επιτυγχάνονται 
 
παντού
 
και 
 
πάντοτε 
µ 
ε 
 
περιορισ 
 µ 
ένες 
µ 
όνον 
 
νίκες 
 
και 
 
περιορισ 
 µ 
ένους 
µ 
όνον 
 
πολέ 
 µ 
ους 
 
˙ 
 
συχνότατα 
 
απαιτείται 
 
και 
 
στην 
 
περίπτωση
 
του
 
περιορισ 
 µ 
ένου
 
σκοπού
 
νίκη
 
τόσο
 
ολοκληρωτική 
 
όσο
 
και 
 
εάν 
 
ο
 
σκοπός 
 
ήταν 
 
ολοκληρωτικός 
.
Τότε 
 ,
όπως 
 
γνωρίζου
 µ 
ε 
 
από 
 
τον 
 
Κλαούζεβιτς 
 ,
η
 
εσωτερική 
 
 λογική 
 
του
µ 
έσου
του
 
πολέ 
 µ 
ου
 )
εκδιπλώνεται 
 
αυτόνο
 µ 
α 
 
και 
 , µ 
έσα 
 
στην 
 
αι 
 µ 
ατηρή 
 
της 
 
εκδίπλωση
 ,
υπερφαλαγγίζει 
 
τους 
 
πολιτικούς 
 
σκοπούς 
.
 Αν 
 
τώρα 
 
κατέβου
 µ 
ε 
 
ακό 
 µ 
α 
 
ένα 
 
σκαλί 
 
στη
 
στρατηγική 
µ 
ας 
 
ανάλυση
 ,
αν 
 
δηλαδή 
 
στενέψου
 µ 
ε 
 
ακό 
 µ 
α 
 
περισσότερο
 
τον 
 
κύκλο
 
της 
 
και 
 
θεωρήσου
 µ 
ε 
 
όχι 
 
πλέον 
 
τον 
 
πόλε 
 µ 
ο
 
ως 
µ 
έσο
 
της 
 
πολιτικής 
 ,
αλλά 
 ,
προϋποθέτοντάς 
 
το
 
αυτό 
 ,
εξετάσου
 µ 
ε 
 
την 
 
επιτυχή 
 
διεξαγωγή 
 
του
 
πολέ 
 µ 
ου
 
ως 
 
σκοπό 
 
καθ 
’ 
εαυτόν 
 ,
τότε 
 
διαπιστώνου
 µ 
ε 
 
ότι 
 ,
όπως 
 
η
 
πολιτική 
 
ως 
 
σκοπός 
 
συ
 µµ 
ορφώνεται 
µ 
ε 
 
τη
 
 λογική 
 
του
 
πολέ 
 µ 
ου
 
ως 
µ 
έσου
 
της 
 ,
έτσι 
 
και 
 
ο
 
πόλε 
 µ 
ος 
 
ως 
 
σκοπός 
 
συ
 µµ 
ορφώνεται 
µ 
ε 
 
τη
 
 λογική 
 
των 
 
δικών 
 
του
µ 
έσων 
 ,
δηλαδή 
 
της 
 
τεχνικής 
 
υφής 
 
των 
 
όπλων 
 
και 
 
των 
 
οπλικών 
 
 
συστη
 µ 
άτων 
 ,
η
 
οποία 
 
από 
µ 
όνη
 
της 
µ 
πορεί 
 
να 
 
επιβάλει 
µ 
ιαν 
 
στρατηγική 
 
απόφαση
 ,
π 
.
 χ 
.
την 
 
απόφαση
 
επιθετικής 
 
ή 
 
α 
 µ 
υντικής 
 
διεξαγωγής 
 
του
 
πολέ 
 µ 
ου
.
Η 
 
 λογική 
 
και 
 
εννοιολογική 
 
αυτή 
 
κλί 
 µ 
ακα 
 
δεν 
 
είναι 
 
ούτε 
 
προϊόν 
 
ούτε 
 
εργαλείο
 
του
 
σπουδαστηρίου
.
Είναι 
 
θεωρία 
 
ζωντανή 
 
και 
µ 
εστή 
 ,
δηλαδή 
 
συνοψίζει 
 
αφαιρετικά 
 
τους 
 
παράγοντες 
 
που
 
οφείλει 
 
απαραίτητα 
 
να 
 
 λάβει 
 
υπ 
’ 
όψιν 
 
του
 
και 
 
να 
 
ιεραρχήσει 
 
κατά 
 
την 
 
εκάστοτε 
 
προτεραιότητά 
 
τους 
 
ο
 
υπεύθυνος 
 
πολιτικός 
 ,
καθοδηγού
 µ 
ενος 
 
από 
 
την 
 « 
 λεπταισθησία 
 
της 
 
κρίσης 
 » 
του
 ,
όση
 
διαθέτη
.
Και 
 
σε 
 
αντίθεση
µ 
ε 
 
τις 
 
νοητικές 
 
κατασκευές 
 
πλείστων 
 
όσων 
« 
θεωρητικών 
 » 
και 
« 
φιλοσόφων 
 »,
τις 
 
οποίες 
µ 
πορεί 
 
να 
 
παραλλάζει 
 
ή 
 
και 
 
να 
 
ανατρέπει 
 
κανείς 
 
επ 
’ 
άπειρον 
 
 χωρίς 
 
να 
µ 
εταβάλλει 
 
τίποτε 
 
παραπάνω
 
εκτός 
 
από 
 
τις 
µ 
όδες 
 
που
 
επικρατούν 
 
εναλλάξ  
 
σε 
 
τέτοιους 
 
αιθεροβά 
 µ 
ονες 
 
και 
 
 λεξιλάγνους 
 
κύκλους 
 ,
εδώ
 
πρόκειται 
 
για 
µ 
εγέθη
« 
ου
 
παικτά 
 »,
συνδεδε 
 µ 
ένα 
µ 
ε 
 
 βαρύνουσες 
 
και 
µ 
η
 
ανακλητές 
 
αποφάσεις 
.
Ο
Poincare,
ο
µ 
εγάλος 
 
 Γάλλος 
µ 
αθη
 µ 
ατικός 
 ,
είπε 
 
κάποτε 
 
ότι 
 
ο
 
πόλε 
 µ 
ος 
 
είναι 
 
πειρα 
 µ 
ατική 
 
επιστή 
 µ 
η
 
στην 
 
οποία 
 
δεν 
 
είναι 
 
δυνατόν 
 
να 
 
διεξαχθούν 
 
πειρά 
 µ 
ατα 
.
Τα 
 
περιθώρια 
 
για 
 
πειρα 
 µ 
ατισ 
 µ 
ούς 
 
είναι 
 
ακό 
 µ 
α 
 
στενότερα 
 
σε 
 
 χώρες 
 
όπως 
 
η
 
Ελλάδα 
 ,
που
 ,
αν 
 
δού
 µ 
ε 
 
τα 
 
πράγ 
 µ 
ατα 
 
έστω
 
και 
 
σε 
µ 
εσοπρόθεσ 
 µ 
η
 
απλώς 
 
ιστορική 
 
προοπτική 
 ,
περπατούν 
 
πάνω
 
στην 
 
κόψη
 
του
 
ξυραφιού
.
Το
 
 λυπηρό 
 
παράδοξο
 
σε 
 
ακροσφαλείς 
 
ιστορικές 
 
καταστάσεις 
 
συνοδευό 
 µ 
ενες 
 
από 
 
διάχυτα 
 
παρακ 
 µ 
ιακά 
 
φαινό 
 µ 
ενα 
 
είναι 
 
ότι 
 
η
 
στρατηγική 
 
σκέψη
 
θολώνει 
 
τόσο
 
περισσότερο
 ,
όσο
 
εντονότερα 
 
τη
 
 χρειάζεται 
 
ένα 
 
έθνος 
.
Όπως 
 
ο
 
 βαριά 
 
άρρωστος 
 
δεν 
 
αναρωτιέται 
 
τι 
 
θα 
 
κάνει 
 
σε 
 
δέκα 
 
 χρόνια 
 ,
αλλά 
 
αν 
 
θα 
 
 βγάλει 
 
τη
 
νύχτα 
 ,
έτσι 
 
ο
 
ιστορικά 
 
ανίσχυρος 
 
 χαρακτηρίζεται 
 
από 
 
την 
 
έλλειψη
µ 
ακρόπνοων 
 
συλλήψεων 
 
και 
 
την 
 
προσήλωση
 
στα 
 
ά 
 µ 
εσα 
 
δεδο
 µ 
ένα 
 
˙ 
 
η
 
διαφορά 
 
ανά 
 µ 
εσα 
 
σ 
’ 
όποιον 
 
 χαροπαλεύει 
 
 βιολογικά 
 
και 
 
σ 
’ 
όποιον 
 
αποσυντίθεται 
 
ιστορικά 
 
είναι 
 
 βέβαια 
 
ότι 
 
η
 
προσήλωση
 
του
 
πρώτου
 
στα 
 
ά 
 µ 
εσα 
 
δεδο
 µ 
ένα 
 
ε 
 µ 
φανίζεται 
 
ως 
 
προσπάθεια 
 
υπέρβασης 
 
ενός 
 
πόνου
 ,
ενώ
 
του
 
δεύτερου
 
ως 
 
κοντόθωρη
 
ευδαι 
 µ 
ονιστική 
 
επιδίωξη
.
Η 
 
τάση
 
άρνησης 
 
ή 
 
απώθησης 
 
των 
µ 
ακροπρόθεσ 
 µ 
ων 
 
παραγόντων 
 
και 
 
εξελίξεων 
 ,
δηλαδή 
 
των 
 
δεδο
 µ 
ένων 
 
της 
 
πολιτικής 
 
υπό 
 
την 
 
αντικει 
 µ 
ενική 
 
έννοια 
 
του
 
όρου
 ,,
δυνα 
 µ 
ώνει 
 
όταν 
 
τα 
 
δεδο
 µ 
ένα 
 
αυτά 
 
θίγουν 
 
νευραλγικά 
 
ψυχολογικά 
 
ση
 µ 
εία 
 , µ 
ε 
 
άλλα 
 
 λόγια 
 
τις 
 
εθνικές 
 
αυταρέσκειες 
 
και 
 
ψευδαισθήσεις 
.
Υπό 
 
την 
 
επήρειά 
 
τους 
 
συνήθως 
 
υπερτι 
 µ 
άται 
 
η
 
ση
 µ 
ασία 
 
των 
 
το
 µ 
έων 
 ,
στους 
 
οποίους 
 
υπερέχει 
 
πραγ 
 µ 
ατικά 
 
ή 
 
φανταστικά 
 
η
 
Ελλάδα 
π 
.
 χ 
.
θεωρείται 
 
ουσιώδες 
 
πολιτικό 
 
και 
 
ιστορικό 
 
πλεονέκτη
 µ 
α 
 
ότι 
 
η
 
Ελλάδα 
 
είναι 
 
 χώρα 
« 
ευρωπαϊκή 
 » 
και 
« 
δη
 µ 
οκρατική 
 »,
ενώ
 
η
 
Τουρκία 
« 
οθω
 µ 
ανική 
 »,
 βάρβαρη
 »,« 
φασιστική 
 » 
κ 
.
τ 
.
 λ 
.),
και 
 
ταυτόχρονα 
 
η
 
ισχύς 
 
ή 
 
επιτυχίες 
 
της 
 
άλλης 
 
πλευράς 
 
αποδίδονται 
 
κατά 
 
σύστη
 µ 
α 
 
στην 
 
εύνοια 
 
των 
 
 Μεγάλων 
 ,
στον 
 
ανθελληνισ 
 µ 
ό 
 
της 
 
 ∆ύσης 
 
κ 
.
ο
.
κ 
.
Τέτοια 
 
φαινό 
 µ 
ενα 
 
είναι 
 
από 
 
πολλές 
 
απόψεις 
 
φυσιολογικά 
 
και 
 
αναπόδραστα 
 ,
ιδιαίτερα 
 
όταν 
 
δρουν 
 
οι 
  µ 
ηχανισ 
 µ 
οί 
 
της 
µ 
αζικής 
 
ψυχολογίας 
 
και 
 
της 
 
δια 
 µ 
όρφωσης 
 
συλλογικών 
 
ταυτοτήτων 
 
˙ 
 
και 
 
δε 
 
θα 
 
ήσαν 
 
ούτε 
 
καν 
 
επικίνδυνα 
 ,
αν 
 
υπήρχαν 
 
σοβαρές 
 
ενδείξεις 
 
ότι 
 
η
 
πολιτική 
 
ηγεσία 
 
του
 
τόπου
 ,
στο
 
σύνολο
 
και 
 
στη
 
διαχρονική 
 
της 
 
συνέχεια 
 ,
σκεφτόταν 
 
και 
 
ενεργούσε 
µ 
ε 
 
 βάση
 
εντελώς 
 
διαφορετικές 
 
κατηγορίες 
 
και 
 
παραστάσεις 
.
Ό
 µ 
ως 
 
αυτό 
 
δεν 
 
συ
 µ 
 βαίνει 
 ,
επαρκώς 
 
τουλάχιστον 
.
Την 
 
σκέψη
 
σε 
 
ιστορικές 
 
και 
 
στρατηγικές 
 
διαστάσεις 
 
την 
 
κατάπιε 
 
εντελώς 
 
σχεδόν 
 , µ 
αζί 
µ 
ε 
 
όσα 
 
θα 
 
έπρεπε 
 
να 
 
τη
 
στηρίζουν 
 
έ 
 µ 
πρακτα 
 
το
 
πελατειακό 
 
σύστη
 µ 
α 
 ,
το
 
δούναι 
 
και 
 
 λαβείν 
 ,
το
 
οποίο
 
τελευταία 
 ,
στο
 
πλαίσιο
 
του
 
ακάθεκτου
 
εκσυγχρονισ 
 µ 
ού
µ 
ας 
 ,
έχει 
 
πάρει 
 
την 
 
πολιτισ 
 µ 
ένη
 
ονο
 µ 
ασία 
 
του
« 
διαλόγου
 » - 
διαλόγου
 
οπισθόβουλου
 ,
πολυδαίδαλου
 
και 
 
πολυ
 µ 
ήχανου
 ,
διαλόγου
 
των 
 
πάντων 
µ 
ε 
 
τους 
 
πάντες 
 
περί 
 
των 
 
πάντων 
 
εις 
 
πάντας 
 
τόπους 
 
και 
 
πάντας 
 
 χρόνους 
.
Όποιος 
 
δεν 
µ 
ετέχει 
 
σε 
 
τέτοιους 
 
διαλόγους 
 
και 
 
δεν 
 
υπόκειται 
 
στις 
 
σκοπι 
 µ 
ότητές 
 
τους 
 ,
έχει 
 
την 
 
ελευθερία 
– 
και 
 
την 
 
υποχρέωση
να 
 
σταθ 
 µ 
ίσει 
 
στρατηγικά 
 
έναν 
 
ενδεχό 
 µ 
ενο
 
ελληνοτουρκικό 
 
πόλε 
 µ 
ο
 
στο
 
φως 
 
της 
 
εννοιολογικής 
 
κλί 
 µ 
ακας 
 
που
 
αναπτύξα 
 µ 
ε 
 
 
εισαγωγικά 
.
 Από 
 
τα 
µ 
ακροδεδο
 µ 
ένα 
 
της 
 
αντικει 
 µ 
ενικής 
 
πολιτικής 
 
θα 
 
πρέπει 
 
να 
 
περάσει 
 
στους 
 
σκοπούς 
 
της 
 
υποκει 
 µ 
ενικής 
 
πολιτικής 
 ,
εξετάζοντας 
 
κατά 
 
πόσο
 
και 
µ 
ε 
 
ποια 
µ 
ορφή 
  µ 
πορεί 
 
ο
 
πόλε 
 µ 
ος 
 
ν 
’ 
αποτελέσει 
µ 
έσο
 
για 
 
την 
 
πραγ 
 µ 
άτωσή 
 
τους 
.
Και 
 
θα 
 
πρέπει 
 
να 
 
θυ
 µ 
άται 
 
πάντοτε 
 
ότι 
 
ο
 
καθένας 
 
είναι 
 
τόσο
 
σοβαρός 
 
ο
 
ίδιος 
 ,
όσο
 
σοβαρό 
 
θεωρεί 
 
τον 
 
εχθρό 
 
του
 
και 
 
όσο
 
σοβαρά 
 
τον 
 
αντι 
 µ 
ετωπίζει 
.
Οι 
 
ηθικολογίες 
 
είναι 
 
ένας 
 
εύκολος 
 
τρόπος 
 
για 
 
να 
 
καθίσταται 
 
ο
 
εχθρός 
 
αξιοπεριφρόνητος 
.
 Γι 
’ 
αυτό 
 
και 
 
δεν 
 
αποδεικνύουν 
 
τίποτε 
 
άλλο
 
πέρα 
 
από 
 
την 
 
πολιτική 
 
ελαφρότητα 
 
εκείνου
 
που
 
τις 
 
 χρησι 
 µ 
οποιεί 
.
 Ας 
 
συνοψίσου
 µ 
ε 
 
κατά 
 
σύ
 µ 
 βαση
 
τα 
µ 
ακροδεδο
 µ 
ένα 
 
της 
 
αντικει 
 µ 
ενικής 
 
πολιτικής 
µ 
ε 
 
τον 
 
όρο
« 
γεωπολιτικό 
 
δυνα 
 µ 
ικό 
 ».
Όπως 
 
θα 
 
δού
 µ 
ε 
 
α 
 µ 
έσως 
 ,
ο
 
όρος 
 
αυτός 
 
έχει 
 
διάφορα 
 
επίπεδα 
 
γενικότητας 
 ,
και 
 
στην 
 
ανάλυσή 
µ 
ας 
 
θα 
 
ξεχωρίσου
 µ 
ε 
 
κατ 
’ 
αρχήν 
 
τρία 
.
 Αλλά 
 
σε 
 
κανένα 
 
απ 
’ 
αυτά 
 
το
 
γεωπολιτικό 
 
δυνα 
 µ 
ικό 
 
δεν 
 
ταυτίζεται 
µ 
ε 
 
τη
 
γυ
 µ 
νή 
 
γεωγραφία 
 ,
όπως 
 
έ 
 µ 
οιαζε 
 
τουλάχιστον 
 
να 
 
δέχεται 
µ 
ια 
 
παρωχη
 µ 
ένη
 
πλέον 
 
αγγλοσαξονική 
 
και 
 
γερ
 µ 
ανική 
 
γεωπολιτική 
 
σκέψη
 ,
η
 
οποία 
 ,
θητεύοντας 
 
σ 
’ 
έναν 
 
γεωγραφικό 
 
ντετερ
 µ 
ινισ 
 µ 
ό 
 ,
αντλούσε 
 
τις 
 
πολιτικές 
 
πράξεις 
 
και 
 
προοπτικές 
 
των 
 
κρατών 
 
και 
 
των 
 
εθνών 
 
από 
 
τη
 
γεωγραφική 
 
τους 
 
θέση
.
Η 
 
συ
 µ 
πλοκή 
 
των 
 
δύο
 
συνθετικών 
 
στον 
 
όρο
« 
γεωπολιτική 
 » 
δεν 
 
υποδηλώνει 
µ 
ιαν 
 
αναγκαία 
 
αιτιώδη
 
συνάφεια 
 ,
αν 
 
δε 
 
ση
 µ 
αίνει 
 
ούτε 
 
ότι 
 
η
 
πολιτική 
 
καθορίζει 
 
οπωσδήποτε 
 
τη
 
γεωγραφία 
αν 
 
και 
µ 
ερικές 
 
φορές 
 
την 
 
επηρεάζει 
 
ουσιαστικά 
 ,
όπως 
 
όταν 
 
π 
.
 χ 
.
διανοίγει 
 
τη
 
διώρυγα 
 
του
 
Σουέζ  
 
ή 
 
του
 
Πανα 
 µ 
ά 
 )
ούτε 
 
ότι 
 
η
 
γεωγραφία 
 
καθορίζει 
 
οπωσδήποτε 
 
την 
 
πολιτική 
αν 
 
και 
 
εδώ
 
η
 
επιρροή 
µ 
πορεί 
 
να 
 
είναι 
 
ουσιώδης 
 ,
π 
.
 χ 
.
νησιωτική 
 
θέση
 
της 
 
 Μεγάλης 
 
Βρετανίας 
 ).
Ση
 µ 
αίνει 
 
πολύ
 
περισσότερο
 
ότι 
 
η
 
πολιτική 
 
δεν 
µ 
πορεί 
 
παρά 
 
να 
 
αναπτύσσεται 
 
σε 
 
στενή 
 
συνάφεια 
µ 
ε 
 
έναν 
 
συγκεκρι 
 µ 
ένο
 
γεωγραφικό 
 
 χώρο
 ,
και 
 
στην 
 
ιστορία 
 
εναπόκειται 
 
να 
 
αποφασίσει 
µ 
ε 
 
ποιαν 
 
έννοια 
 
και 
 
ποιαν 
 
απόκλιση
 
θα 
 
καταστεί 
 
α 
 µ 
φίδρο
 µ 
η
 
η
 
σχέση
 
αυτή 
.
Ώστε 
 
στο
 
ευρύτερο
 
επίπεδο
 
γενικότητας 
µ 
πορού
 µ 
ε 
 
να 
 
ορίσου
 µ 
ε 
 
το
 
γεωπολιτικό 
 
δυνα 
 µ 
ικό 
 
ως 
 
την 
 
ιστορικοκοινωνική 
 
παρουσία 
 
ενός 
 
συλλογικού
 
υποκει 
 µ 
ένου
 
που
µ 
ε 
 
την 
 
πολιτική 
 
και 
 
 λοιπή 
 
δυνα 
 µ 
ική 
 
του
 
γε 
 µ 
ίζει 
 
ορισ 
 µ 
ένο
 
γεωγραφικό 
 
 χώρο
.
 Με 
 
αυτή 
 
την 
 
έννοια 
 ,
το
 
γεωπολιτικό 
 
δυνα 
 µ 
ικό 
 
της 
 
ελληνικής 
 
πλευράς 
 
αποτυπωνόταν 
 
κατά 
 
τον 
19 
ο
 
αι 
.
και 
 
ίσα 
 µ 
ε 
 
το
 
ση
 µ 
αδιακό 
 
έτος 
1922,
πολύ
 
περισσότερο
 
στο
 
έθνος 
 
παρά 
 
στο
 
κράτος 
.
Το
 
έθνος 
 
ήταν 
 
κατά 
 
πολύ
 
ευρύτερο
 
από 
 
το
 
κράτος 
 ,
απλωνόταν 
 
από 
 
την 
 
Ουκρανία 
 
ως 
 
την 
 
 Αίγυπτο
 
κι 
 
από 
 
τις 
 
παρακαυκάσιες 
 
 χώρες 
 
ως 
 
τις 
 
ακ 
 µ 
αίες 
 
παροικίες 
 
των 
 
Βαλκανίων 
 
και 
 
της 
 
κεντρικής 
 
και 
 
δυτικής 
 
Ευρώπης 
.
Το
 
κράτος 
 
ζητούσε 
 
να 
 
επεκταθεί 
 ,
για 
 
να 
 
κλείσει 
µ 
έσα 
 
του
 
τουλάχιστον 
 
όσα 
 
τ 
 µ 
ή 
 µ 
ατα 
 
του
 
έθνους 
 
 βρίσκονταν 
 
εκάστοτε 
 
στις 
 
παρυφές 
 
του
 ,
και 
 
αυτό 
 
το
 
κατόρθωσε 
 , µ 
ετά 
 
την 
 
ένωση
 
των 
 
Ιονίων 
 
 Νήσων 
 ,
προ
 
παντός 
µ 
ε 
 
τους 
 
Βαλκανικούς 
 
Πολέ 
 µ 
ους 
 ,
φτάνοντας 
 
σε 
µ 
ιαν 
 
ανεπανάληπτη
 
κορύφωση
 
το
1920.
Έκτοτε 
 
αρχίζει 
 
η
 
αντίστροφη
µ 
έτρηση
 ,
που
 
διαρκεί 
 
ως 
 
σή 
 µ 
ερα 
.
Το
 
έθνος 
 
συνέπεσε 
 
εν 
 
τέλει 
µ 
ε 
 
το
 
κράτος 
 
όχι 
 
γιατί 
 
το
 
κράτος 
 
διευρύνθηκε 
 ,
αλλά 
 
γιατί 
 
το
 
έθνος 
 
ακρωτηριάσθηκε 
 
και 
 
συρρικνώθηκε 
 ,
γιατί 
 
αφανίσθηκε 
 
ή 
 
εκτοπίσθηκε 
 
ο
 
ελληνισ 
 µ 
ός 
 
της 
 
Ρωσσίας 
(µ 
ετά 
 
το
1919),
της 
 
 Μ 
.
 Ασίας 
(µ 
ετά 
 
το
1922),
των 
 
Βαλκανίων 
 
και 
 
της 
 
 Μέσης 
 
 Ανατολής 
ιδίως 
µ 
ετά 
 
το
1945).
 Ακολούθησε 
 
η
 
εκδίωξη
 
του
 
ελληνισ 
 µ 
ού
 
από 
 
την 
 
Κωνσταντινούπολη
(1955)
και 
 
την 
 
 βόρειο
 
Κύπρο
(1974),
ενώ
 
σή 
 µ 
ερα 
 
παρευρισκό 
 µ 
αστε 
µ 
άρτυρες 
 
της 
 
αποσύνθεσης 
 
και 
 
της 
µ 
αζικής 
 
φυγής 
 
του
 
ελληνισ 
 µ 
ού
 
της 
 
Βορείου
 
Ηπείρου
.
Πρόκειται 
 
για 
µ 
ιαν 
 
εξαιρετικά 
 
πυκνή 
 
αλυσίδα 
 
εθνικών 
 
καταστροφών 
µ 
έσα 
 
σε 
 
διάστη
 µ 
α 
 
ελάχιστο
 
από 
 
ιστορική 
 
άποψη
εβδο
 µ 
ήντα 
µ 
όλις 
 
 χρόνια 
.
Και 
 
οι 
 
καταστροφές 
 
αυτές 
 
δεν 
 
επιδέχονται 
 
αναπλήρωση
 
ή 
 
αντιστάθ 
 µ 
ιση
.
Οι 
 
ση
 µ 
ερινές 
 
ελληνικές 
 
παροικίες 
 
των 
 
Ηνω
 µ 
ένων 
 
Πολιτειών 
 
και 
 
της 
 
 Αυστραλίας 
 
 βρίσκονται 
 
τόσο
µ 
ακριά 
 
και 
µ 
έσα 
 
σε 
 
κοινωνίες 
 
τόσο
 
διαφορετικές 
 ,
ώστε 
µ 
άλλον 
 
 χρειάζονται 
 
την 
 
ενίσχυση
 
του
 
ελληνικού
 
κράτους 
 
προκει 
 µ 
ένου
 
να 
 
διατηρούν 
 
δεσ 
 µ 
ούς 
µ 
αζί 
 
του
 
παρά 
 
να 
 
είναι 
 
οι 
 
ίδιες 
 
σε 
 
θέση
 
να 
 
του
 

Activity (21)

You've already reviewed this. Edit your review.
1 hundred reads
1 thousand reads
ryziotis liked this
ryziotis liked this
ryziotis liked this
John Ntokos liked this
Kostas Milis liked this

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->