Διανέμεται Δωρεάν

2. Σημείωμα έκδοσης - Μαύρο πρόβατο3. Μερικές αλήθειες - Τάσεις και ενστάσεις4. Αντίσταση στον πολυκερματισμό της Αριστεράς - Περί «Λαμπηδόνας»...5. Τάσεις και ΑΝΤΙστάσεις -6. Ρε τον ΚΕΡΑΤ-Ε-Α το Σοσιαλισμό - Δρομολόγια7. Σελίδα Αναγνωστών8. Διαδρομές στα όρια ΥΠΕΡτασης9. Γιατί ΟΧΙ στις συγχωνεύσεις10. Παλιοκαταστάσεις11. Συλλέκτες (sic) απορριμμάτων12. Μιντιακές Τάσεις- Λέξεις...13. Σχόλια - Πάρε τη στάση του βοδιού, τώρα14. Η μάχη της μπάμιας15. Rock ‘n Roll16. Καλλιτέχνες του Βύρωνα

Αρ. Φύλλου 13URL: http://diadromespress.blogspot.come-mail:diadromes.byron@gmail.com

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΟΡΓΑΝΟ ΓΕΝΙΚΩΣ

Το δωμάτιο είναι σκοτεινό και με τρομερή υγρασία που σε κανονικέςσυνθήκες θα με περόνιαζε. Ευτυχώς που το πλούσιο αγνό παρθένο μαλλίμου, με προστατεύει από την λασπουριά και τις χαμηλές θερμοκρασίες. Εδώκαι δύο μέρες γύρω μου νιώθω μια βουβή αναταραχή. Κανένας δεν μιλάει,δεν έχει διάθεση να σπρώξει λίγο την πόρτα μήπως και μπορέσουμε ναβρεθούμε έξω στον καθαρό αέρα. Τον καταλαβαίνω αυτόν τον καθαρό αέραμπαίνει από τις χαραμάδες που αφήνουν οι προχειροβαλμένες σανίδες τουδωματίου μας. Από εκεί μπαίνει και το λιγοστό φως. Η τροφή έχει λιγοστέψεικαι το νερό μας τελείωσε προ πολλού. Ο αφέντης έχει μέρες να φανεί..Κανείς μας δεν γνωρίζει γιατί και δεν το συζητάμε κιόλας. Σιωπή. Σιωπή τωναμνών. Είμαι σίγουρος ότι αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα σε λίγο ένας - ένας θααρχίσουμε να πεθαίνουμε. Οι άλλοι με αποφεύγουν. Βλέπω τις οικογένειεςνα μαζεύονται κοντά ο ένας στον άλλο και απλά να κοιτιούνται στα μάτια.Εμένα δεν μου έχουν εμπιστοσύνη, τους φαίνεται παράξενο το κατάμαυρομου τρίχωμα. Οι ώρες περνούν δεν κινείται κανείς. Ξαφνικά σηκώνομαι, δεναντέχω άλλο απλά να περιμένω. Ξέρω δεν ταιριάζει στη φύση μας η κίνηση,η εξέγερση. Μέσα μου καίει όμως μια αστείρευτη διάθεση για ζωή καιελευθερία. Πέφτω με το κεφάλι πάνω στην πόρτα. Βλέπω αστεράκια αλλάσυνεχίζω. Δεύτερη, τρίτη, αμέτρητες. Κάθε χτύπημα με εξουθενώνει αλλά ταρουθούνια μου μυρίζουν το φρέσκο χορτάρι που υπάρχει απέξω. Οι άλλοιμε παρακολουθούν ασάλευτοι. Όταν βρίσκομαι στα όρια της λιποθυμίαςακούω δίπλα μου ένα νέο χτύπημα μετά το δικό μου. Γκουπ, γκαπ, γκουπ,γκαπ και μετά και άλλα πολλά. Όλο το κοπάδι σπρώχνει με δύναμη τηνπόρτα. Οι πρώτες ρωγμές έχουν εμφανιστεί. Αναπτερωνόμαστε. Δάκρυατρέχουν από τα μάτια μου από συγκίνηση και πόνο. Ξαφνικά η πόρταανοίγει. Πεταγόμαστε έξω. Πρώτα εγώ με όση δύναμη μου απομένει και μετάσωριάζομαι. Οι υπόλοιποι μαζεύονται γύρω μου επιτέλους βελάζοντας… Αφιερωμένα σε όλα τα μαύρα πρόβατα που επιμένουν να αντιστέκονται…

Αρ. Φύλλου 13

Πάσχα σαν έξοδος, Πάσχα σαν λύτρωση.Πάσχα σαν αντίσταση…στο θάνατο.Πάσχα στη Μεσόγειο… Αίγυπτος, Τυνησία, Λιβύη σε εξέγερσηΕλλάδα σε…ποιός θα πει τη λέξη?Στις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ σκαλίζουμε αντι-στάσεις εν-στάσεις επανα-στάσειςΓια το Πέρασμα από το θάνατο στη ζωή και την Άνοιξη. Για να μη χαθεί ο σπόροςτης θυσίας. Να γίνει πραγματικότητα το όνειρο. Να πιάσει τόπο το ταξίδι.Ιχνηλατούμε στα μονοπάτια που πορεύεται ο ποιητής μας,

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΚοίταξα στον καθρέφτη, είδα μια παράξενη σκιά,Τρόμαξα.Φταίει ο φωτισμός σκέφτηκα. Άναψα το φως.Ένα πουκάμισο αδειανό χωρίς πρόσωπο.Βγήκα στο δρόμο ακολουθώντας τον ίσκιο μου.Περίεργη σιωπή.Η πόλη ήταν εκεί, ο κόσμος βάδιζε – μιλούσε – αγόραζε.Δεν άκουγα τίποτα. Κάθισα σ’ ένα σκαλοπάτι έκλεισα τα μάτιαμου, πώς είναι δυνατόν σκέφτηκα.Από κάποιο ανοικτό παράθυρο ακούστηκε το σήμα τουδελτίου ειδήσεων του MEGA.

ΜΑΥΡΟ ΠΡΟΒΑΤΟ

URL: http://diadromespress.blogspot.come-mail:diadromes.byron@gmail.com

...στην Κοινωνία

Δεν έχουμε συνηθίσει να μας λένε αλήθειες. Λέξεις που έχουν βαθιά μέσα τουςτην αυτοκριτική σαν αξία βαλμένη στο πάνω σκαλί, μιας σκάλας ετοιμόρροπηςκαι γερασμένης από καιρό. Η πίκρα μου είναι που αφήνουμε τον αμείλικτο νόμοτης βαρύτητας να μας φτάνει στο πάτο και μετά να πολεμάμε να σώσουμε μιαχαμένη(;) παρτίδα.Πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα ανμε θάρρος και αυτογνωσία τα λέγαμε με τ΄ όνο-μα τους; Όλοι. Κοινωνία, φορείς, συνδικάτα,κόμματα και κυβερνήσεις. Πάντα θεωρούμε ότιεμείς έχουμε δίκιο και για όλα φταίει ο Χατζη-πετρής. “Νόμος είναι το δικό μας δίκιο”. Δύσκο-λο θα πείτε το θέμα. Συμφωνώ. Όλα έχουν τοτίμημα τους όμως. Έτσι κερδίζεις την αξιοπι-στία και τη διαφορετικότητα σου μέσα σ΄ ένακόσμο που χάνεται πνιγμένος στην ιδιοτέλειακαι τον ωφελιμισμό.Σαρωτικές οι αλλαγές στην εκπαίδευση. Πε-ρισσότερο μου θυμίζουν λογιστές οι εμπνευ-στές τους παρά πνευματικούς ανθρώπους πουαγωνιούν για τη μόρφωση και τη γνώση. Από τημύγα ξίγκι και στον αγύριστο οι αγωνίες και οιελπίδες ενός ανθού που πριν ακόμα ανοίξει τονέχουν καταδικασμένο στην απελπισία και τηναπόγνωση.Ναι, στο Καστελόριζο, στα Βαρδούσια, στιςεσχατιές της Πρέσπας, στην επαρχία, πρέπει ναμείνει το σχολείο με ένα παιδί. Για να μείνει ηεικόνα του. Γι΄ αυτό. Γιατί είναι σχολείο και όχι εμπόρευμα. Δεν είναι λογιστική.Έτσι θα ζήσει ο τόπος μας. Ναι η ποιότητα στην εκπαίδευση δεν μπορεί να είναισχολεία τέρατα στο όνομα μιας “εξέλιξης” με λογιστικό μανδύα.Και τι κάνουμε τώρα; Τι μπορεί να σωθεί, αν σώζεται; Μια καλή ευκαιρίαγια αυτογνωσία και αυτοκριτική είναι η προσπάθεια εκπαιδευτικών, γονιών καιμαθητών του 2

ου

Γυμνασίου και Λυκείου Βύρωνα. Λένε πολλά στην επιστολήτους στους αρμόδιους. Αχ αυτοί οι αρμόδιοι να ήταν αναρμόδιοι και να έλυναντα προβλήματα τους οι κοινότητες και οι συλλο-γικότητες. Αυτοί που βιώνουν το πρόβλημα καιόχι οι κάθε λογής ειδικοί. Το σχολείο τους κα-ταργείται και μαζί με αυτό μια προσπάθεια χρό-νων, όπως λένε, για να επαναπροσδιοριστούνφαινόμενα και καταστάσεις.Είναι αλήθεια ότι δεν ακούς από εκπαιδευτι-κούς, τουλάχιστον εύκολα, έστω και με τον τρό-πο που το καταθέτουν στην επιστολή τους γιατον ρόλο των φροντιστηρίων, για τις ευτελισμέ-νες καταλήψεις, για την εθελοντική πρόσθετηβοήθεια στους μαθητές εκτός ωραρίου, για τηνπαρουσία των μαθητών της Γ΄ Λυκείου μέχρι τοτέλος της χρονιάς στο σχολείο. Ναι. Εκεί φτάσα-με. Να αποτελεί είδηση η παρακολούθηση τωνμαθημάτων μέχρι το τέλος. Αυτή είναι η απαξίω-ση του δημόσιου σχολείου.Όλα αυτά λοιπόν δε συγκινούν, δεν αποτελούνστοιχείο επιβράβευσης, αντίθετα αποτελούν μιαακόμα μπίλια σε ένα γελοίο αριθμητήριο.Και η εκπαιδευτική κοινότητα; Η κοινωνία καιοι φορείς της; Είναι μια μεγάλη ευκαιρία τώραπου μπατάρουν όλα να κερδιθεί αυτό που έχειχαθεί: Η αξιοπιστία. και η ειλικρίνεια. Οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και τα παιδιάγνωρίζουν και τα στραβά και τα ίσια. Να βγουν και να τα πουν πριν αυτή η ελεύ-θερη πτώση γίνει θανατηφόρα. Θα έχει πόνο και πίκρα, αλλά αξίζει.

κείμενο - φωτογραφία, Γιώργος Τζανίνης

Μερικές αλήθειες

Ο Βύρωνας ορίζεται από την εξουσία ενός αν-δρός με συμπτώματα κόπωσης. Στηρίζεται βέβαια,σε ένα κύκλο ανθρώπων (Δημοτικοί Σύμβουλοι,συνεργάτες, σύμβουλοι), διατεθειμένων να παίξουντο παιχνίδι της συγκάλυψης, της αποτυχίας και τηςεξαπάτησης, καλύπτοντας μεγάλα προβλήματα τηςπόλης, που σιγοκαίνε. Συνεργάτες, σύμβουλοι καιεκλεγμένοι Δημοτικοί Σύμβουλοι, χωρίς θέσεις καιλόγο στα θεσμικά όργανα του Δήμου, που δείχνεινα τους επέλεξαν με αποκλειστικό προνόμιο τηνπροσωπική υπακοή. Διοίκηση με επιείκεια απένα-ντι στις μικρο-παρεκτροπές και ανοχή απέναντι σεκάθε είδους αυθαιρεσίες, καταπατήσεις δημοσίωνχώρων, πεζοδρομίων, δρόμων. Άσκηση διοίκησηςπου αναπαράγεται, με τρόπο ώστε ο ελέγχων καιο ελεγχόμενος να είναι ο ίδιος, περιορίζοντας τηδιαφάνεια με την ελλειπή ενημέρωση. Κάποιος κό-μπος, φαίνεται, έφτασε στο χτένι. Αυτός ο τρόποςδιοίκησης πρέπει ν’ αλλάξει. Μας αξίζει καλύτερηδιοίκηση. Άντεξε δεκαέξι περίπου χρόνια. Δεν πρέ-πει να στεναχωριόμαστε , αν και κάποιοι το βλέπουνδιαφορετικά γιατί θεωρούν ότι… ξεγράφουν τη ζωήτους. Δεν αξίζει στα παιδιά μας και δεν μπορεί ναανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής.Ενδιαφέρον έχει και ο αντιφατικός, συγκεχυμένοςτρόπος με τον οποίο το Σωματείο των εργαζομένωντου Δήμου Βύρωνα διαχειρίζεται τα προβλήματα τηςπόλης. Η παρέμβαση για τη διαχείριση των σκουπι-διών έτυχε προβολής, όχι όμως και συνέχειας. Όπωςάλλωστε και άλλες, προηγούμενες πρωτοβουλίες,περισσότερο σε θεωρητικό επίπεδο και λιγότεροεστιασμένες στα καθημερινά προβλήματα και τιςλύσεις τους. Η υποδοχή που επιφύλαξαν οι συνά-δελφοι (περίπου εξήντα συμμετέχοντες μαζί με τουςπροσκεκλημένους), είναι απόδειξη ότι το Σωματείολειτουργεί ως η ισχυρότερη συντεχνία στην πόληκαι δίνει τον τόνο και το παράδειγμα. Η σημερινήεικόνα που επικρατεί στο Δήμο μας οφείλεται, σε έναβαθμό, στο μοντέλο που ανέχτηκαν, καλλιέργησανκαι σίγουρα συμμετείχαν με απαιτήσεις συνδιοίκη-σης (δημοτική επιχείρηση, Νομικά Πρόσωπα). Δη-μιούργησαν ένα χώρο ιδανικό, για μια ατμόσφαιραχύμα και χαλαρή ροκανίζοντας το δημόσιο χρήμα.Παραδοσιακά αρέσκεται σε ακραίες μορφές πάλης.Δείχνει να ενοχλείται, γιατί το πάρτι δεν διαρκεί κιάλλο, κρατώντας όμηρο –όπου μπορεί- την κοινω-νία και ξεχνώντας ότι τον μισθό τους πληρώνουν οιάνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι «καταραμένοι» τηςπόλης με τις οικονομίες τους. Το Σωματείο έχει ευ-θύνη για το τι θα γίνει ο Δήμος και πρέπει να τηναναλάβει. Τώρα που ο λαός βιώνει πρωτοφανείςθυσίες, πρέπει κι αυτοί, με περισσότερη αλληλεγγύηκαι καλύτερη δουλειά να εμπνεύσουν εμπιστοσύνηστους πολίτες. Αυτή την ώρα δεν μπορούμε να λέμε«η κρίση δεν αφορά εμένα». Πρέπει θαρραλέα ναυιοθετήσει μια θετική δημόσια στάση που να είναιεποικοδομητική και να προτάσσει τη λογική της προ-σωπικής ευθύνης και του συλλογικού συμφέροντος.Δεν θα αλλάξει τίποτα αν πρώτα δεν σπάσει αυτή ηβολική συνενοχή.Είναι γεγονός,ότι το Σωματείο δεν ασκεί διοίκη-ση με τις πράξεις του όμως αμφισβητεί το σύστημαγια να γίνει πιο ανθρώπινο, δίκαιο, πιο δημοκρατικόεν τέλει. Παράλληλα, αφού τόσα μέτρα κατάφερανμόνο τη διόγκωση των προβλημάτων, πρέπει να πα-ραδεχτούμε ότι δεν μπορούν να πράξουν τίποτα καιοφείλουν να αφήσουν λόγο και τόπο στην κοινωνίανα μιλήσει. Να ξεπηδήσουν κινήματα από «κάτω»,ομάδες με «εκλογικευμένο θυμό», έχοντας προτά-σεις για οριζόντιες δράσεις και όχι παθητικά να πε-ριμένουμε το σοσιαλισμό να λύσει τα προβλήματάμας (όπως χαρακτηριστικά ανέφερε φιλοξενούμενοςτου Σωματείου).

Β. Πάγκαλος

Τάσεις και ενστάσεις