Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more ➡
Download
Standard view
Full view
of .
Add note
Save to My Library
Sync to mobile
Look up keyword
Like this
188Activity
×
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Σοφοκλή - Αντιγόνη (Ανάλυση)

Σοφοκλή - Αντιγόνη (Ανάλυση)

Ratings:

4.67

(18)
|Views: 73,540|Likes:
Published by Carlos

More info:

Published by: Carlos on Sep 01, 2008
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See More
See less

02/02/2014

pdf

text

original

 
 
ΚΡΕΩΝ
 
ΚΑΙ
 
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
 
(
Ερ
µ
ηνευτική
 
προσέγγιση
)
 
 R. P. Winnington - Ingram
 
Αν
 
δει 
 
κανείς
 
το
 
θέ
µ
α
 
του
 
έρωτος 
 
όπως
 
ε
µ
είς
 
το
 
είδα
µ
ε
 
ως
 
τώρα
,
εξετάζοντας
 
το
 
κάπως
 
χωριστά
 
από
 
το
 
 υπόλοιπο
 
κεί 
µ
ενο
 
της
 
 Ἀ
ντιγόνης 
 ,
θα
 
έχει 
µ
ια
 
στρεβλή
 
αντίληψη
 
γι 
αυτό
 
το
 
δρά
µ
α
 
ως
 
ολότητα
.
Ο
 
έρωτας
 
είναι 
µ
όνο
µ
ία
 
από
 
τις
µ
ορφές
 
που
 
συνθέτουν
 
το
 
σχέδιο
 
του
 
έργου
,
αλλά
 
ίσως
 
πιο
 
σπουδαία
 
από
 
όσο
 
αναγνωρίζεται 
 
συνήθως
µ
έχρι 
 
τώρα
.
Πού
 
έγκειται 
 
ό
µ
ως
 
η
 
σπουδαιότητα
 
του
;
Ο
 
Αί 
µ
ων
 
ήταν
 
ερωτευ
µ
ένος
 
και 
 
ό
,
τι 
 
τραγικό
 
έπραξε
 
το
 
έπραξε
 
 υπό
 
την
 
επιρροή
 
της
 
δύνα
µ
ης
 
της
 
Αφροδίτης
,
είναι 
 
ό
µ
ως
 
δευτερεύων
 
χαρακτήρας
·
αν
 
η
 
Αντιγόνη
 
ήταν
 
ερωτευ
µ
ένη
,
η
 
τραγική
 
δράση
 
της
 
προσδιοριζόταν
 
από
 
κάτι 
 
άλλο
.
Υποστήριξα
 
πιο
 
πριν
 
ότι 
 
το
 
θέ
µ
α
 
του
 
έρωτα
 
έχει 
 
ση
µ
αντικότατες
 
συνέπειες
 
για
 
τον
 
Κρέοντα
,
αφού
 
αυτός
 
βάλθηκε
 
 να
 
αντιπαλέψει 
µ
ια
 
τέτοια
 
δύνα
µ
η
 
ακατα
µ
άχητη
,
 µ
αχον
.
Η
 
επί 
µ
ονη
µ
άλιστα
 
ε
µ
φάνιση
 
του
 
θέ
µ
ατος
 
του
 
έρωτα
 
και 
 
στο
 
δεύτερο
 
ή
µ
ισυ
 
του
 
έργου
µ
πορεί 
 
 να
µ
ας
 
κάνει 
 
 να
 
δού
µ
ε
 
τον
 
Κρέοντα
 
ως
 
τον
 
κεντρικό
 
χαρακτήρα
.
Τον
 
Κρέοντα
 
λοιπόν
 
ή
 
την
 
Αντιγόνη
;
Είναι 
 
ένα
 
από
 
τα
 
ζητή
µ
ατα
 
που
 
διχάζουν
 
τους
 
ερ
µ
ηνευτές
.
Η
 
 Ἀ
ντιγόνη
 
ως
 
έργο
 
παρουσιάζει 
 
εξαιρετική
 
δυσκολία
 
στην
 
κατανόηση
.
Αυτό
 
είναι 
 
περίεργο
,
διότι 
 
πρόκειται 
 
για
 
δρά
µ
α
µ
ε
 
καθολική
 
απήχηση
,
που
 
έχει 
 
παιχτεί 
 
στα
 
 νεότερα
 
χρόνια
 
συχνότερα
 
ίσως
 
και 
µ
ε
 
πιο
µ
εγάλη
 
επιτυχία
 
από
 
οποιαδήποτε
 
άλλη
 
ελληνική
 
τραγωδία
,
θα
µ
ας
 
πουν
 
ίσως
 
ότι 
µ
όνοι 
µ
ας
 
δη
µ
ιουργού
µ
ε
 
τις
 
δυσκολίες
,
επειδή
 
ζητά
µ
ε
 
 να
 
βρού
µ
ε
 
στο
 
έργο
 
πιο
 
πολλά
 
από
 
όσα
 
ο
 
Σοφοκλής
 
είχε
 
τη
 
διάθεση
 
 να
 
περιλάβει 
,
αν
 
και 
 
προσωπικά
 
α
µ
φιβάλλω
 
γι 
αυτό
.
Η
 
διάσταση
 
απόψεων
µ
εταξύ
 
των
 
σχολιαστών
 
 υπήρξε
 
πάντως
 
βαθύτατη
, µ
ε
 
έντονα
 
αποκλίνουσες
 
απόψεις
 
προς
 
κάθε
 
κατεύθυνση
.
Υπάρχει 
 
φυσικά
 
για
 
την
 
 Ἀ
ντιγόνη
 ,
όπως
 
και 
 
για
 
τον
 
 Α
ἴ 
αντα
 ,
ένας
 
εύκολος
 
τρόπος
 
ερ
µ
ηνείας
.
Μπορού
µ
ε
 
δηλαδή
 
 να
 
ερ
µ
ηνεύσου
µ
ε
 
και 
 
τα
 
δύο
 
έργα
 
ως
 
κατ
ουσία
 
Αισχύλειες
 
τραγωδίες
 
τι 
µ
ωρίας
 
της
 
ύβρεως 
— 
της
 
 ύβρεως
 
του
 
Κρέοντος
,
στην
 
 Ἀ
ντιγόνην
.
∆εν
 
θα
 
επιζητούσα
 
 να
 
 υποστηρίξω
 
ότι 
 
τέτοιες
 
ερ
µ
ηνείες
 
στερούνται 
 
εγκυρότητας
.
Ωστόσο
,
οι 
 
συσχετίσεις
 
που
 
έχουν
 
γίνει 
µ
εταξύ
 
των
 
δύο
 
έργων
 
παραλληλίζουν
 
την
 
Αντιγόνη
µ
ε
 
τον
 
Αίαντα
,
ενώ
 
τον
 
Κρέοντα
 
τον
 
αντιστοιχίζουν
µ
ε
 
τους
 
δύο
 
Ατρείδες
.
Ας
 
δού
µ
ε
 
πρώτα
 
τις
 
προϋποθέσεις
 
συγκεντρώνει 
 
ο
 
Κρέων
 
για
 
τη
 
θέση
 
του
 
κύριου
 
χαρακτήρα
.
Οι 
 
προϋποθέσεις
 
του
 
είναι 
 
εκ 
 
πρώτης
 
όψεως
 
σοβαρές
.
Μόνο
 
και 
µ
όνο
 
ο
 
σκηνικός
 
του
 
ρόλος
 
έχει 
 
πολύ
µ
εγαλύτερη
 
διάρκεια
 
από
 
της
 
Αντιγόνης
.
Η
 
Αντιγόνη
 
ανοίγει 
 
το
 
έργο
 
πρώτη
, µ
αζί 
µ
ε
 
την
 
Ισ
µ
ήνη
,
 
ό
µ
ως
 
από
 
την
 
Πάροδο
 
κι 
 
 ύστερα
,
ως
 
το
 
τέλος
 
του
 
έργου
,
ο
 
Κρέων
 
πολύ
 
σπάνια
 
βρίσκεται 
«
εκτός
 
σκηνής
».
Αυτό
 
είναι 
 
κάτι 
 
παραπάνω
 
από
µ
ια
 
τεχνική
 
τυποποίηση
,
αφού
 
είναι 
 
βέβαιο
 
πως
 
ο
 
Κρέων
— 
πράγ
µ
α
 
ασυνήθιστο
 — 
παρα
µ
ένει 
 
επί 
 
σκηνής
 
σε
 
όλη
 
τη
 
διάρκεια
 
δύο
 
χορικών
,
πιθανόν
 
και 
 
τριών
,
που
 
ση
µ
αίνει 
 
ότι 
 
τόσο
 
σε
 
διάρκεια
 
συνεχούς
 
σκηνικής
 
παρουσίας
 
όσο
 
και 
 
στη
 
συνολική
 
διάρκεια
 
των
 
ε
µ
φανίσεων
 
του
 
το
 
κοινό
 
τον
 
βλέπει 
 
πολύ
 
περισσότερο
 
από
 
το
 
κανονικό
 
προκει 
µ
ένου
 
για
 
θεατρικό
 
χαρακτήρα
 
που
 
δεν
 
είναι 
 
κεντρικός
 
στο
 
έργο
.
Ακό
µ
η
— 
καθόλου
 
άσχετο
 
κι 
 
αυτό
µ
ε
 
τη
 
σκηνική
 
παρουσία
 
του
 
Κρέοντος
 — 
είναι 
 
χαρακτηριστικό
 
ότι 
 
κατά
µ
ία
 
ιδιότυπη
µ
ορφή
 
τραγικής
 
ειρωνείας
 
τα
 
χορικά
 
της
 
 Ἀ
ντιγόνης 
 
έχουν
µ
ε
 
αυτόν
µ
ια
 
συνάφεια
,
που
 
δεν
 
είναι 
 
στο
µ
 υαλό
 
των
 
Μελών
 
του
 
 
 
Χορού
.
Στον
 
Κρέοντα
 
ανήκει 
 
η
 
σκηνή
 
του
 
τέλους
,
αλλά
 
και 
 
το
 
καταληκτικό
 
σχόλιο
 
του
 
Κορυφαίου
 
τη
µ
οίρα
 
του
 
Κρέοντος
 
έχει 
 
ως
 
αφορ
µ
ή
 
και 
 
από
 
του
 
Κρέοντος
 
το
 
χαρακτήρα
 
και 
 
τις
 
πράξεις
 
αντλεί 
 
την
 
αλήθεια
 
του
. (
Το
 
σχόλιο
 
αυτό
 
τουλάχιστον
,
άσχετα
 
από
 
το
 
τί 
µ
πορεί 
 
 να
 
ισχύει 
 
για
µ
ερικά
 
άλλα
,
δεν
 
είναι 
 
άθροισ
µ
α
 
από
 
τετρι 
µµ
ένες
 
κοινοτοπίες
,
που
 
εκφωνούνται 
 
όταν
 
πια
 
οι 
 
θεατές
 
έχουν
 
χαλαρώσει 
 
και 
 
αρχίζουν
,
ας
 
πού
µ
ε
,
 να
µ
αζεύουν
 
τα
 
πράγ
µ
ατα
 
τους
.)«
Η
 
φρόνηση
(
το
 
φρονε
ῖ 
ν
 )
είναι 
 
το
 
πρώτο
 
και 
 
κύριο
 
θε
µ
έλιο
 
επιτυχη
µ
ένου
 
βίου
 
ε
δαι
 µ
ονίας 
 ).
 Ναι 
,
και 
 
η
 
ουσία
 
είναι 
 
 να
µ
η
 
χάνει 
 
κανείς
 
ποτέ
 
την
 
ευσέβεια
 
προς
 
τους
 
θεούς
.
Μεγάλα
 
λόγια
 
από
 
 υπερόπτες
 
ανθρώπους
 
επισύρουν
 
βαριά
 
πλήγ
µ
ατα
 
ως
 
τι 
µ
ωρία
 
και 
 
διδάσκουν
 
φρόνηση
 
στα
 
γηρατειά
».
Ο
 
Κρέων
 
εκστό
µ
ισε
 
 υπεροπτικά
 
λόγια
·
ο
 
Κρέων
 
δέχτηκε
 
βαριά
 
πλήγ
µ
ατα
·
και 
 
ο
 
Κρέων
 
έ
µ
αθε
,
πολύ
 
αργά
,
ότι 
 
του
 
έλειπε
,
ή
 
φρόνηση
.
Αισχύλειο
 
το
 
θέ
µ
α
:
πάθει
µ
άθος 
.
Αντίθετα
 
από
 
πολλούς
 
ήρωες
 
του
 
Αισχύλου
,
ο
 
Κρέων
 
παίρνει 
 
ο
 
ίδιος
 
το
µ
άθη
µ
α
 
του
,
διότι 
 
επιζεί 
 
και 
 
επανε
µ
φανίζεται 
 
επί 
 
σκηνής
,
όπως
 
ο
 
Ξέρξης
,
στο
 
τέλος
 
του
 
έργου
,
εξουθενω
µ
ένος
.
Η
 
 Έξοδος
 
της
 
 Αντιγόνης 
 
και 
 
σε
 
γλώσσα
 
και 
 
σε
 
τόνο
 
έχει 
 
πολλά
 
που
µ
ας
 
θυ
µ
ίζουν
 
το
 
 Πέρσαι
 ,
όπως
 
τη
 
συντριβή
 
του
 
ήρωα
 
ή
 
τις
 
αιτιάσεις
 
του
 
Χορού
.
Κι 
 
αν
 
ακό
µ
α
 
ο
 
Κρέων
 
σε
 
σύγκριση
µ
ε
 
τον
 
Ξέρξη
µ
οιάζει 
 
 να
 
έχει 
 
διδαχτεί 
 
περισσότερα
,
 υπάρχουν
 
όρια
 
σε
 
ό
,
τι 
 
τελικά
 
κατενόησε
.
 Έχει 
 
αναγνωριστεί 
 
από
 
καιρό
 
ότι 
 
η
 
 Ἀ
ντιγόνη
 
βρίθει 
 
από
 
αισχυλικούς
 
απόηχους
.
Προς
 
το
 
τέλος
 
του
 
έργου
,
εκεί 
 
που
 
ο
 
Κορυφαίος
 
αναφέρεται 
 
στα
µ
εγάλα
 
και 
 
καυχησιάρικα
 
λόγια
, µ
πορεί 
 
ο
 
Σοφοκλής
 
 να
 
ήθελε
 
 να
 
θυ
µ
ίσει 
 
κάποιο
 
σχόλιο
 
από
 
προηγού
µ
ενο
 
χορικό
: «
διότι 
 
ο
 
∆ίας
µ
ισεί 
 
βαθύτατα
 
τους
 
κο
µ
πασ
µ
ούς
µ
ιας
 
 υπεροπτικής
 
γλώσσας
» (
στίχ 
.
1
28:
 Ζε
ύ
ς 
 
γ
ά
 ρ
µ
εγάλης 
 
γλώσσης 
 
κό
 µ
πους 
 
περεχθαίρει
 
και 
 
καθώς
,
α
µ
έσως
µ
ετά
 
απ
αυτό
,
γίνεται 
 
λόγος
 
ειδικά
 
για
 
τη
µ
οίρα
 
του
 
Καπανέα
(
στίχ 
.
1
34
κ 
.
εξ
.), µ
πορεί 
 
κάποιοι 
 
από
 
τους
 
θεατές
 
 να
 
αναλογίζονταν
 
τους
 
δισσούς 
 
 λόγους 
 
από
 
το
 
πτά
 
επί 
 
Θήβας 
 ,
την
 
αλαζονεία
 
των
 
πολιορκητών
 
της
 
Θήβας
,
την
 
ορθοφροσύνη
 
των
 
 υπερασπιστών
 
της
.
Το
 
 υπόστρω
µ
α
 
της
 
ιστορίας
 
του
 
βασιλικού
 
οίκου
 
των
 
Λαβδακιδών
,
το
 
οποίο
 
ο
 
Σοφοκλής
 
προϋπέθετε
,
είναι 
 
πολύ
 
πιθανό
 
 να
 
όφειλε
 
στη
 
θηβαϊκή
 
τριλογία
 
του
 
Αισχύλου
 
πολύ
 
περισσότερα
 
απ
όσα
µ
πορού
µ
ε
 
ε
µ
είς
 
 να
 
διακρίνου
µ
ε
 
αφού
µ
ας
 
λείπουν
 
τα
 
δυο
 
πρώτα
 
δρά
µ
ατα
 
αυτής
 
της
 
τριλογίας
·
και 
 
ίσως
! µ
άλιστα
 
 να
 
περι 
µ
ένα
µ
ε
 
ο
 
πατέρας
 
της
 
Αντιγόνης
 
 να
 
είναι 
 
ένας
 
Οιδίποδας
 
πιο
 
αισχυλικός
 
από
 
αυτόν
 
που
 
ο
 
Σοφοκλής
 
δεν
 
είχε
 
ακό
µ
η
 
δη
µ
ιουργήσει 
.
Με
 
βάση
 
τα
 
στοιχεία
 
που
 
διαθέτου
µ
ε
,
για
µ
ία
 
πραγ
µ
άτευση
 
της
µ
οίρας
 
κάποιας
 
καταρα
µ
ένης
 
γενιάς
 
πρέπει 
 
 να
 
ανατρέξου
µ
ε
 
στην
 
 ρέστειαν
 
και 
 
 υπό
 
το
 
φως
 
της
 
 ρεστείας 
 
ακριβώς
 
πρέπει 
 
 να
 
δού
µ
ε
 
το
 
Β
'
Στάσι 
µ
ο
 
της
 
 Ἀ
ντιγόνης 
 ,
το
 
ρόλο
 
που
 
παίζει 
 
εκεί 
 
ο
 
Ζευς
 
και 
µ
ία
 
Ερινύς
,
καθώς
 
και 
 
ορισ
µ
ένα
 
χαρακτηριστικά
 
του
 
κο
µµ
ού
 
Αντιγόνης
 
και 
 
Χορού
.
Επιστρέφου
µ
ε
 
λοιπόν
 
στο
 
πρόσωπο
 
της
 
Αντιγόνης
,
όπως
 
είναι 
 
εύλογο
 
 να
 
συ
µ
βαίνει 
 
όσο
 
θα
µ
ελετά
µ
ε
 
αυτό
 
το
 
έργο
.
Ο
 
άνθρωπος
 
που
 
ανήκει 
 
στον
 
καταρα
µ
ένο
 
βασιλικό
 
οίκο
 
είναι 
 
η
 
Αντιγόνη
,
ενώ
 
ο
 
Κρέων
 
συγγενεύει 
µ
ε
 
τον
 
οίκο
 
αυτόν
 
εξ
 
αγχιστείας
 
και 
µ
όνο
(
και 
µ
έσω
 
του
 
επικεί 
µ
ενου
 
γά
µ
ου
 
του
 
γιου
 
του
).
Η
 
Αντιγόνη
 
πεθαίνοντας
 
συναντά
 
όλους
 
τους
 
 νεκρούς
 
της
 
οικογένειας
 
της
,
που
 
βρίσκονται 
 
στον
 
Άδη
.
Πόσο
 
αισχύλεια
 
είναι 
 
άραγε
 
η
µ
οίρα
 
της
 
Αντιγόνης
;
Πρέπει 
 
και 
 
σ
αυτό
 
επίσης
 
 να
 
επανέλθου
µ
ε
,
αφού
 
πρώτα
 
ση
µ
ειώσου
µ
ε
 
ότι 
 
στον
 
Αισχύλο
 
ο
 
ήρωας
 
συ
µ
πράττει 
 
στην
 
ίδια
 
του
 
την
 
πτώση
.
Και 
 
ποιος
 
άλλος
 
θα
µ
πορούσε
 
 να
 
έχει 
 
συ
µ
πράξει 
 
προθυ
µ
ότερα
 
από
 
την
 
Αντιγόνη
 
στην
 
επίσπευση
 
του
 
θανάτου
 
της
;
Αυτή
 
γίνεται 
 
συνεργός
 
του
 
εχθρού
 
της
·
στον
 
Αισχύλο
 
ο
 
τυπικός
 
ήρωας
 
γίνεται 
 
συνεργός
 
των
 
θεών
 µ
ε
 
τα
 
ίδια
 
του
 
τα
 
λάθη
.
 Έκανε
 
άραγε
 
λάθη
 
η
 
Αντιγόνη
;
 
 
Επανερχό
µ
αστε
 
έτσι 
 
στα
 
παλιά
 
ερωτή
µ
ατα
.
Είχε
 
άραγε
 
κάπου
 
δίκιο
 
η
 
Αντιγόνη
(
ή
 
εξ
 
ολοκλήρου
 
δίκιο
);
Και 
 
είχε
 
άραγε
 
ο
 
Κρέων
 
κάποιο
 
άδικο
(
ή
 
εξ
 
ολοκλήρου
 
άδικο
);
∆εν
 
είναι 
 
βέβαιο
 
ότι 
 
αυτά
 
είναι 
 
τα
 
πιο
 
ενδιαφέροντα
 
ερωτή
µ
ατα
 
που
 
θα
µ
πορούσε
 
κανείς
 
 να
 
θέσει 
 
για
 
το
 
έργο
,
τουλάχιστον
 
έτσι 
 
ω
µ
ά
 
διατυπω
µ
ένα
.
 Ή
 µ
άλλον
 
θα
µ
πορούσε
 
ο
 
Σοφοκλής
 
ο
 
ίδιος
 
 να
 
τα
 
έχει 
 
κάνει 
 
πιο
 
ενδιαφέροντα
— 
και 
 
πιο
 
δύσκολα
 — 
ό
µ
ως
 
οι 
 
επιλογές
 
του
 
ήταν
 
άλλες
.
Υπήρχε
 
σύγκρουση
—µ
ια
 
σύγκρουση
 
εγελιανού
 
τύπου
 — µ
εταξύ
 
των
 
δικαιω
µ
άτων
 
της
 
οικογένειας
 
και 
 
των
 
δικαιω
µ
άτων
 
της
 
πολιτείας
.
Και 
 
αρχικά
 
φαίνεται 
 
σαν
 
ο
 
Σοφοκλής
 
 να
 
πρόκειται 
 
 να
 
αναπτύξει 
 
το
 
έργο
 
του
µ
ε
 
βάση
 
αυτή
 
τη
 
σύγκρουση
,
όταν
 
η
 
Αντιγόνη
 
ε
µ
φανίζεται 
 
στον
 
Πρόλογο
 
του
 
δρά
µ
ατος
 
προσηλω
µ
ένη
 
ειδικά
 
στην
 
οικογένεια
 
και 
 
έκδηλα
 
αδιάφορη
 
απέναντι 
 
στην
 
πολιτεία
,
ενώ
 
ο
 
Κρέων
µ
ε
 
το
 
διάγγελ 
µ
α
 
του
 
α
µ
έσως
µ
ετά
 
την
 
Πάροδο
(
πολύ
 
ση
µ
αντική
 
τοποθέτηση
 
σε
 
αρχαίο
 
ελληνικό
 
δρά
µ
α
)
αναλα
µ
βάνει 
 
τη
 
θέση
 
του
 
εκ 
-
φραστή
 
της
 
πόλεως 
 ,
µ
ε
 
την
 
έκκληση
 
έξαφνα
 
που
 
απευθύνει 
 
 να
 
 υποταχθούν
 
οι 
 
προσωπικές
 
αφοσιώσεις
 
στο
 
κοινό
 
συ
µ
φέρον
,
θέ
µ
α
 
που
 
θα
 
ετύγχανε
 
βέβαια
 
ευνοϊκής
 
ανταπόκρισης
 
από
 
ένα
 
αθηναϊκό
 
ακροατήριο
.
Ο
 
Αισχύλος
 
είχε
 
γράψει 
µ
ια
 
τριλογία
 
για
 
τον
 
θηβαϊκό
µ
 υθικό
 
κύκλο
,
από
 
την
 
οποία
 
διαθέτου
µ
ε
µ
όνο
 
το
 
πτά
 
επί 
 
Θήβας 
.
Ο
 
Σοφοκλής
 
πρέπει 
 
 να
 
την
 
είχε
 
κατά
 
 νου
 
και 
µ
πορεί 
 
γι 
αυτόν
,
όπως
 
και 
 
για
 
πολλούς
 
ακροατές
 
του
,
η
 
αφήγηση
 
του
 
Αισχύλου
 
 να
 
είχε
 
τον
 
χαρακτήρα
 
πρότυπης
 
εκδοχής
 
του
µ
 ύθου
.
Σ
αυτή
 
την
 
τριλογία
 
η
µ
οίρα
 
του
 
γένους 
 
και 
 
η
µ
οίρα
 
της
 
πόλεως 
 
συ
µ
πλέκονταν
 
επικίνδυνα
 
και 
 
για
 
 να
 
σωθεί 
 
η
 
πόλις 
 
έπρεπε
 
 να
 
καταλυθεί 
 
το
 
γένος 
.
 
Ο
 
Σοφοκλής
 
στην
 
 Ἀ
ντιγόνην
 
δρα
µ
ατοποιεί 
 
την
 
τελική
— 
όχι 
 
πια
 
αισχυλική
 — 
φάση
 
της
 
κατάρρευσης
 
του
 
γένους 
 ,
κατά
 
την
 
οποία
 
ένα
 
θηλυκό
µ
έλος
 
του
 
εξεγείρεται 
 
κατά
 
της
 
πόλεως 
— 
και 
 
αφανίζεται 
,
θέτει 
 
άραγε
 
σε
 
κίνδυνο
 
την
 
πόλη
,
ή
µ
ήπως
 
την
 
σώζει 
µ
ε
 
τον
 
δικό
 
της
 
αφανισ
µ
ό
;
Ο
 
Κρέων
 
έτσι 
 
πιστεύει 
,
ή
 
έτσι 
 
φέρεται 
 
 να
 
πιστεύει 
.
Και 
 
αποδεικνύεται 
 
ότι 
 
έχει 
 
άδικο
.
 Όπως
 
θα
 
δού
µ
ε
,
ο
 
Σοφοκλής
µ
ειώνει 
 
σιγά
-
σιγά
 
το
 
ηθικό
 
ανάστη
µ
α
 
του
 
Κρέοντος
 
σκιαγραφώντας
 
τον
 
όχι 
µ
όνον
 
ως
 
τύραννο
 
αλλά
,
παρ
'
όλους
 
τους
µ
εγαλόστο
µ
ους
 
αφορισ
µ
ούς
 
του
,
και 
 
ως
 
παρορ
µ
ητική
 
ιδιοσυγκρασία
 
πλασ
µ
ένη
 
από
 
φόβους
 
και 
 
φι 
-
λοδοξίες
·
ο
 
Αί 
µ
ων
 
τον
 
εγκαταλείπει 
,
ο
 
Τειρεσίας
 
τον
 
καταδικάζει 
 
και 
 
τελικά
 
η
 
τι 
µ
ωρία
 
του
 
επέρχεται 
µ
έσω
 
της
 
οικογένειας
 
του
.
Η
 
 υπόθεση
 
που
 
αυτός
 
 υπερασπιζόταν
 
χάνει 
,
και 
µ
αζί 
 
της
 
και 
 
το
 
δρά
µ
α
 
που
 
ο
 
Σοφοκλής
 
θα
µ
πορούσε
 
 να
 
έχει 
 
γράψει 
,
αλλά
 
δεν
 
προτί 
µ
ησε
 
 να
 
γράψει 
.
Άξονας
 
της
 
δράσης
 
είναι 
 
το
 
θέ
µ
α
:
ταφή
 
και 
 
άρνηση
 
ταφής
.
Είναι 
 
σκληρό
 
 να
 µ
η
 
γίνει 
 
ταφή
·
κι 
 
αυτός
 
που
 
την
 
απαγορεύει 
 
αποδεικνύεται 
,
όπως
 
και 
 
στον
 
Αίαντα
,
άνθρωπος
 
τυραννικής
 
 νοοτροπίας
.
Η
 
Αντιγόνη
 
άρα
 
είχε
 
δίκιο
.
 Ό
µ
ως
 
αυτό
,
εν
 
σχέσει 
 µ
ε
 
την
 
ανάπτυξη
 
που
 
παίρνει 
 
το
 
θέ
µ
α
 
στη
 
διάρκεια
 
του
 
έργου
,
αποτελεί 
 
 υπεραπλούστευση
.
Γράφει 
 
ένας
 
σχολιαστής
: «
∆εν
 
προκαλεί 
...
κα
µ
ιά
 
έκδηλη
 
απέχθεια
 
 να
µ
ένει 
 
άταφο
 
το
 
πτώ
µ
α
 
ενός 
 
πολε
 µ
ίου
:
αυτό
 
που
 
διαφιλονικείται 
,
και 
 
στον
 
Αίαντα
 
και 
 
στην
 
 Ἀ
ντιγόνην
 ,
είναι 
 
η
 
θεσ
µ
ική
 
τοποθέτηση
 
του
 
 νεκρού
».
Το
 
θέ
µ
α
 
δεν
 
λήγει 
µ
ε
 
την
 
απάντηση
 
ότι 
µ
ια
 
πράξη
 
που
 
περιγράφεται 
 
έτσι 
 
όπως
 
Σοφοκλής
 
την
 
περιέγραψε
,
είναι 
 
αφ
'
εαυτής
 
αποκρουστική
.
∆ιότι 
 
θα
µ
πορούσε
 
κι 
 
αυτή
 
 να
 
θεωρηθεί 
 
ως
 
ένα
 
από
 
τα
 
τόσα
 
απεχθή
,
όπως
 
ο
 
ίδιος
 
ο
 
πόλε
µ
ος
,
που
 
σε
 
πολιτικό
 
επίπεδο
 
ό
µ
ως
 
δικαιώνονται 
·
τέτοια
,
σε
 
γενικές
 
γρα
µµ
ές
,
είναι 
 
η
 
θέση
 
του
 
Κρέοντος
, µ
ολονότι 
 
δίνει 
 
ίσως
 
κάποιες
 
ενδείξεις
 
ότι 
 
απολα
µ
βάνει 
 
την
 
πράξη
 
του
.
Το
 
θέ
µ
α
 
δεν
µ
πορεί 
 
 να
 
λήξει 
 
ούτε
 
αν
 
διεισδύσου
µ
ε
 
στη
 
σκέψη
 
της
 
Αντιγόνης
.
Είναι 
 
αλήθεια
 
ότι 
,
όταν
 
η
 
Αντιγόνη
 
εξαναγκάζεται 
 
από
 
την
 
Ισ
µ
ήνη
 
 να
 
πολε
µ
ήσει 
µ
ε
 
όπλο
 
της
 
το
 
επιχείρη
µ
α
,
κατηγορεί 
 
την
 
αδελφή
 
της
 
πως
«
ατι 
µ
άζει 
 
αϊ 
 
που
 
οι 
 
θεοί 
 
περιβάλλουν
µ
ε
 
τι 
µ
ή
» (
στίχ 
. 76-77) — 
και 
 
εννοεί 
 
βέβαια
 
τους
 
χθόνιους
 
θεούς
 —,
ανα
µ
φίβολα
 
ό
µ
ως
 
στο
 
 νου
 
της
 
δεν
 
γίνεται 
 

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->