Read without ads and support Scribd by becoming a Scribd Premium Reader.
See Premium Plans
 
A VIOLA VIAXEIRA
Boas! Son a viola viaxeira! Dedícome a viaxar polo mundo. Iso é. Veñodende moi lonxe para contarvos as mellores historias que poidades imaxinar.Historias reais e fantásticas, historias tristes e ledas, de medo e de acción …Como? Que non me coñecedes? Vaites, ho! Sempre pasa o mesmo! Pois quesaibades que fun feita nin máis nin menos que polo mesmísimo Perkah Tonski noano 1750. Iso é. Fun moi importante na miña época, pois estiven nas mans de todotipo de músicos; dende os máis pobres ata os máis prestixiosos. Moitoscompositores famosos fixeron obras só para min. O meu son é fántastico, a miñabeleza é inconfundible, a madeira coa que estou fabricada é riquísima, as miñascordas son espectaculares, as serdas do meu arco foron escollidas do mellor cabalodo país …Pois ben, aínda que me gustaría seguir falando do marabillosa que son, nonestou aquí para iso. Como xa vos dixen antes, vin para contarvos unha das miñasgrandes historias. Así é. Veredes…Cando volvía dunha das miñas viaxes a China, pasoume unha gran ideapola cabeza. Encantábame viaxar polo mundo adiante pero tiña que recoñecer queestrañaba moito a miña terra natal: a fermosa Galiza. Sentía morriña do idiomagalego, dos campos verdes, do mar…Había 20 anos que non volvía e…que mellorforma de chegar que marchar esa mesma noite para alá? !!!!!! …Sen pensalo dúas veces, collín o meu coche de dobre corcheas (unultimísimo modelo no mundo da música) e emprendín a viaxe coa esperanza dechegar o antes posible. Non foi unha viaxe fácil. Crucei dúas pontes colgantes,pasei por tres cadeas montañosas, atravesei grandes ríos, unha lagoa…ata quecheguei a Andalucía.
1
 
Estaba esgotada, así que decidín parar nun hotel a descansar . Unha vez alí entrei na habitación que alugara e sen pensalo dúas veces tireime na cama depentagramas. Era unha sala moi confortable cun televisor de plasma, un pequenosofá e un moderno tocador de madeira que sostiña un espello.Cando por fin estaba a piques de durmir, escoitei uns golpes procedentes dahabitación do lado. Agardei uns minutos coa esperanza de que deixase de soar esemolesto ruído, pero co paso do tempo aquel barullo ía a máis. Así pois, decidín ir ásala veciña para dicirlle que me molestaba. Petei na porta e abriume un xovecabaleiro vestido cun
smoking 
e zapatos de gala, polo que supuxen que ía a algunhafesta distinguida e importante. De súpeto, cando ía abrir a boca para dicirlloexclamou:- Vaites! Que viola tan bonita! E que ben coidada!Sen poder dicir nada, colleume e meteume nun vello estoxo de plástico epechou a porta do cuarto.A partir dese momento sentín que estaba presa do músico e comecei a facerunha xira da man deste por moitos lugares de España ao longo de dous anos.Estaba moi triste. Sentía que non era libre. Xa non era a de antes: pasaba as fríasnoites chorando no meu pequeno estoxo e moitas veces o meu son nos concertossemellaba un xemido. A miña vida xa non tiña sentido.Un día de primavera o músico púxome no estoxo, colleume e meteume nuntaxi (que era o que adoitaba facer condo ía a un dos seus concertos por Españaadiante). Como ía moita calor, asomei un chisco a cabeza polo estoxo sen queninguén me vise, de forma que puiden escoitar a conversación do músico e docondutor.- Seica es o famoso músico Bartolo Gutiérrez! –dixo o taxista. -O mesmiño en persoa -contestou o músico cun ton orgulloso. 
2
 
-E a onde dicía vostede que se dirixía?- A Ourense, en Galicia. Cando escoitei esas palabras, deume unha volta o corazón. Non o podíacrer!! Ía regresar a Galiza; á fermosa Galiza que tanto estrañara despois desemellante tempo!!! Estaba ansiosa por chegar. A diferenza doutras veces, queríaque a viaxe rematara canto antes.Unha vez no auditorio do conservatorio, o músico sacoume do estoxo, afinouas miñas cordas, e, tras ensaiar un par de veces, comezou o concerto. Debido áledicia que sentía, o meu son foi tan impresionante que algunha xente do públicochoraba da emoción.Chegou a hora do descanso do concerto e o músico deixoume nos camerinosmentres el se dirixía ao baño. Estaba soa. Era a miña oportunidade para fuxir esabía o que tiña que facer. O tempo estábaseme esgotando. En calquera momento omúsico podía regresar e, seguramente, non volvería ter esa alternativa en moitosanos. Estaba nas miñas mans, de min dependía todo: fuxir e ter unha vida feliz ouser a prisioneira do músico eternamente. Sen pensalo un segundo máis, decidín quechegara o momento idóneo. Pero…non podía marchar así, sen darlle unhaexplicación ao músico. Polo tanto, collín lapis e papel e dispúxenme a escribir: 
Querido Bartolo: Lamento dicir que estes últimos dous anos foronos peores da miña vida. Porque, por moi bo músicoque sexas e que te consideres, debes saber que esunha persoa verdadeiramente insensible, trapalleiroe lacazán, o que me fixo chegar á decisón de fuxir. Así pois, espero que o tomes como a persoa adultaque es e non como un rapaciño de tres anos. Non agardo máis de ti. E non intentes buscarme,asegúroche que non me atoparás. Ah! E se precisasunha viola fai o favor de comprala e non coller a
3
Search
Search History:
Searching...
Result 00 of 00
00 results for result for
  • p.
    • Notes
    Load more