Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Amalia

Amalia

Ratings: (0)|Views: 21 |Likes:
Published by Manuel Rodriguez
AMALIA

Vilagarcía de Arousa, outubro de 1939. Eran as 12 do mediodía cando cheguei á casa. Á porta agardábame o meu pai con impaciencia. - De onde vés? - Xa sei que non lle gusta que saia, meu pai, pero é que veño de facer un recado… - A iso che ensinei eu? A que me respondas? - Pero se non lle respondo…! Ben sabe vostede que eu procuro obedecerlle en todo, incluso cando non ten razón… - Ai, si? E cando se supón que non teño eu razón? - Pai, quero ir a unha escola de música…! -supliquei. - Xa c
AMALIA

Vilagarcía de Arousa, outubro de 1939. Eran as 12 do mediodía cando cheguei á casa. Á porta agardábame o meu pai con impaciencia. - De onde vés? - Xa sei que non lle gusta que saia, meu pai, pero é que veño de facer un recado… - A iso che ensinei eu? A que me respondas? - Pero se non lle respondo…! Ben sabe vostede que eu procuro obedecerlle en todo, incluso cando non ten razón… - Ai, si? E cando se supón que non teño eu razón? - Pai, quero ir a unha escola de música…! -supliquei. - Xa c

More info:

Published by: Manuel Rodriguez on May 19, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/19/2011

pdf

text

original

 
AMALIA
( Sabela Rodríguez Blanco)
Vilagarcía de Arousa, outubro de 1939
.Eran as 12 do mediodía cando cheguei á casa. Á porta agardábame o meu paicon impaciencia.- De onde vés?- Xa sei que non lle gusta que saia, meu pai, pero é que veño de facer unrecado…- A iso che ensinei eu? A que me respondas?- Pero se non lle respondo…! Ben sabe vostede que eu procuro obedecerlle entodo, incluso cando non ten razón…- Ai, si? E cando se supón que non teño eu razón?- Pai, quero ir a unha escola de música…! -supliquei.- Xa che dixen mil veces que non quería volver falar diso.Estaba enfadado, podía velo nos seus ollos. Pero tiña que insistir. Aínda quesabía que as posibilidades de que cedera eran mínimas, no máis fondo do meu ser,mantiña a esperanza. Así pois, decidín tirar do fío.- Pero pai, levo cinco meses cruzada de brazos dende que rematei o Bacharelatocoas monxas…- Outra vez coa mesma canción? Bastante fixen xa deixándoche estudar oBacharelato.- Pero…- Pero nada!!! O normal é que unha señorita aprenda cousas útiles coma laboresdo fogar, cultura xeral… Nada, que a teimudo non lle gañaba ninguén.1
 
- O que a min verdadeiramente me gusta é tocar o saxofón. Ademais, se esascousas que vostede di son tan útiles, non entendo por que non as estuda taménArmando.-Porque o teu irmán é un home, Amalia! Un home!!- E por iso el pode estudar e saír cando lle pete? Non quixen escoitar a súa resposta. Saín enfadadísima cara ao meu cuarto, e, por efecto da ira, dei un portazo. Entón, chorei un mar de bágoas. Meu pai era especialistaen sacarme de min. Co teimudo que era, ás veces incluso me facía pensar que quizaistiña razón; que ao mellor as mulleres eramos inferiores aos homes; que tiñamos queagochar a cabeza e someternos a eles coma parvas sen poder manifestar as nosas ideas e pensamentos… Pero ata neses momentos había algo en min que me dicía que as cousasnon eran así.Eu o único que quería era estudar a carreira de saxofonista. Había algo maloniso? Acaso era algo malo o querer saber? O querer prepararse e ser unha persoa culta?Eu creo que non. E sentíame tan capaz de facelo coma calquera home. Nunca entendín alimitación á que se ven sometidas as mulleres. Admirei dende nena seres como Rosalía,María Pita…, sobre as cales lía e relía naquel libro que atopara no faiado do meu avó,que fora mestre de escola. Pero o que máis me emocionaba era lembrar que a miñaantepasada Teresa Bouchet chegara a participar en varias exposicións coa súa pintura.Eu soñaba sen parar con seguir os seus pasos…E é que para min o saxofón era máis que un simple instrumento. Era coma unamigo que sempre estaba aí; un amigo que fala sen falar…Como recordo aquelas fríastardes de inverno nas que o meu avó, tan sabio coma maior, acariciaba cos seusenrugados dedos de ancián aquel curvado instrumento que tanto chegou a fascinarme.Porque o meu avó, sabede, comezara a súa mocidade sendo músico de orquestra polasfestas de Galiza. Velaí o meu amor polo saxofón. Porque, cando eu o toco, esquézomede todo e entro nun mundo sen principio e sen fin, cheo de esperanzas e ilusións…- Miña rula, acaba de vir a túa amiga Remedios -dixo miña nai dende o outro ladoda porta.- Pasa, Reme, pasa…2
 
Remedios era a miña grande amiga da alma.Tiñamos a mesma idade, e, polo tanto,sempre cursaramos na mesma clase. Cunhas notas excelentes, Remedios empezara atraballar de mestra nunha pequena escola de Pontevedra nada is rematar oBacharelato comigo. Sempre me sabía escoitar, xa que compartiamos as mesmas ideas.Iso si, en canto ás afeccións, ela decántabase máis pola pintura.Abrín a porta e deixeina pasar. -A túa nai estaba moi preocupada. Disque volviches rifar co teu pai.-díxome.-O que a miña nai é, é unha exaserada. Pero si, como xa imaxinarás foi polo desempre.-Pois… nese caso páreceme que non volverás discutir con el por moito tempo-dixo cun aire misterioso.-Que queres dicir con iso?-Cóntoche: souben na escola na que traballo que veu para a zona un home a gañar a vida como profesor, impartindo clases para adultos de todo tipo de actividadesculturais: ensina pintura, idiomas, e, entre outras cousas…música. Disque o home éestranxeiro e que algunha vez coqueteou coas ideas anarquistas; pero éche moi salado, e parece saber ben do que fala. Sei que non é exactamente o que ti querías, pero é máis doque esperabas. Dime - fixo unha pequena pausa- …que che parece?Quedei apampada. Esta Remedios sempre che sabía como animarme. Sen poder controlar a miña ledicia, deille un bico.-Que que me parece? E aínda mo preguntas? Estou desexando comezar esasclases. Cando empezan? A que hora son?-Ei, ei, acouga. Os teus pais deixarante?O meu gozo nun pozo…-Pois sabes que che digo? Que non lles vou dicir nada.E así o fixen. Malia saber perfectamente que os meus pais non me consentirían3

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->