Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
PEQUENA ESTRELA

PEQUENA ESTRELA

Ratings: (0)|Views: 12 |Likes:
Published by Manuel Rodriguez
PEQUENA ESTRELA
Corría o un de setembro do ano 1992 cando naceu un neno chamado Ramón, o que ía ser o futuro rei da música. Vivía ao leste da Coruña nunha pequena casa facendo esquina entre a Praza dos Loureiros e o parque infantil Os cativos. Medrou en compañía dos seus pais, Xoaquín e Sara. A historia comeza cando Ramón cumpre os seis anos. Era alto e desaxeitado, cunha ancha fronte e o pelo castaño escuro. Tiña, en cambio, uns deslumbrantes ollos da cor do mel. Estaba contento porque ía cumpr
PEQUENA ESTRELA
Corría o un de setembro do ano 1992 cando naceu un neno chamado Ramón, o que ía ser o futuro rei da música. Vivía ao leste da Coruña nunha pequena casa facendo esquina entre a Praza dos Loureiros e o parque infantil Os cativos. Medrou en compañía dos seus pais, Xoaquín e Sara. A historia comeza cando Ramón cumpre os seis anos. Era alto e desaxeitado, cunha ancha fronte e o pelo castaño escuro. Tiña, en cambio, uns deslumbrantes ollos da cor do mel. Estaba contento porque ía cumpr

More info:

Published by: Manuel Rodriguez on May 19, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

05/19/2011

pdf

text

original

 
PEQUENA ESTRELA
( Alexandre Rodríguez Blanco)Corría o un de setembro do ano 1992 cando naceu un neno chamado Ramón, oque ía ser o futuro rei da música. Vivía ao leste da Coruña nunha pequena casa facendoesquina entre a Praza dos Loureiros e o parque infantil Os cativos. Medrou en compañíados seus pais, Xoaquín e Sara.A historia comeza cando Ramón cumpre os seis anos. Era alto e desaxeitado,cunha ancha fronte e o pelo castaño escuro. Tiña, en cambio, uns deslumbrantes ollos dacor do mel. Estaba contento porque ía cumprir anos, pero esta vez era especial. Non sóía pasar do seu primeiro lustro, senón que ademais iniciaría o ensino primario, o quesignificaba cambio de patio. A partir de agora en lugar de xogar coas pas no areeirofaríao no campo de fútbol cun balón de regulamento.Os seus pais sempre o quixeran levar a unha escola de música, pero nonencontraran ningunha que fose para nenos de menos de 6 anos. Tiñan unhaespecialmente reservada para este momento: a Escola de Música ‘Pandeiretas etambores’.O neno sempre tivo claro que quería tocar o óboe. Sara e Xoaquín non estabanmoito polo labor. Eles desexaban que aprendese piano, claro, pero o máis importanteera o que quixese Ramón. Este celebrou o aniversario ao grande; fixo unha festa na queestiveron presentes todos os seus amigos e familiares, de modo que conseguiu uns vinteregalos, polo menos. Entre todos eles houbo un que lle gustou por enriba dos restantes,tratábase dun libro de partituras para óboe.Como cumpría a finais de verán, pronto comezarían as clases, tanto do colecomo de música. 
QUINCE DÍAS DESPOIS
Comezaron oficialmente as clases na escola de música. A a profesoraensinoulle a tocar as notas de dó a dó agudo, e aprendeulle tamén algunhas cancións1
 
 populares en linguaxe musical. Á parte, ronlle unha web de ditados e demaisexercicios de do. O neno, tan contento, chegou á casa, como era xico, moiemocionado. Nun intre, colleu o ordenador e meteuse na xina. Chamábase“Ditadosemais.com”. Pero era moi tarde, e os seus pais prohibíronlle entrar en interneta esas horas: - Ramón, non podes navegar no ordenador tan tarde -dixo Sara.- Pero, mamá…- Nin pero, nin pera! -contestoulle súa nai.- Veña, lava os dentes e á cama. Xa farás iso mañá.Ramón tiña clases no colexio a partir das nove, pero a súa mamá obrigábao alevantarse ás oito. Era algo que el aínda non comprendía. Unha vez preparado, saíu dacasa de camiño á escola. Hoxe tocábanlle dúas horas de Lingua Galega, unha deRelixión e un recreo dunha media hora aproximadamente. Nas últimas horas tiñaEducación Física e Plástica.Chegou á casa verdadeiramente esgotado, pero non o suficiente como para nonacceder á páxina web que tanto desexaba dende o día anterior. Nela atopou un grannúmero de exercicios, e sobre todo, como non, moitos ditados. Ramón interesouse por estes. Nos altofalantes do ordenador escoibase unha melodía e o neno tiña un pentagrama para facelo. Entón, deulle ó botón “Play”, agarrou o rato e escoitou acanción. Aos cinco minutos, Ramón plantouse diante dos seus pais con toda a emocióndo mundo e mostroulles os tres ditados que fixera. Estaban perfetos!Esa mesma tarde, Xoaquín e Sara, aínda sen poder crelo, foron ao ConservatorioProfesional de Música de Santiago para contarlle o sucedido ao director, que era amigodeles. Este nunca vira tal cousa. Ramón fixera uns ditados de terceiro grao, cando sótiña seis anos, e iso que soamente fora a unha clase de óboe na que apenas lle ensinaranas notas! - Este neno é un xenio! –exclamou o director.- Si, e temos que aproveitalo sexa como sexa -pensaron os seus pais.2
 
Para asegurarse, mandáronlle que fixese outros cantos ditados máis e a historiarepetiuse. O neno non cometeu un só erro.Os pais de Ran decidiron converter o neno nunha estrela. Colleríanrapidamente o primeiro voo a Barcelona. Ían levar a Ramón a facer unha proba para unfamoso concurso televisivo. Ramón estaba asustado.- A onde imos? Por que? -preguntaba.Os seus pais, sen facerlle o máis mínimo caso, seguían preparando o voo e ohotel no que se poderían aloxar. Nada máis comer, irían directos ao aeroporto deSantiago de Compostela.O pobre Ramón seguía sen saber que estaba a acontecer. Comezou a protestar e,sen saber como nin por que, cando se deu conta os seus pais xa tiñan feitas as maletas.Comeron ás tres en punto, e ás tres e cuarto estaban saíndo da casa.Cando por fin chegaron a Barcelona, aloxáronse nunha tan cutre pensión que ninsequera tiña cuarto de baño e desprendía un olor noxento. Os cartos non lle daban paramáis.Ao día seguinte sería o ‘casting’ do concurso de novos talentos. Ramón tocaría“Concerto para óboe”, unha canción que aprendera por internet apenas vintecatro horasantes.Ramón, agora, xa sabía onde estaba e por que. 
AO DÍA SEGUINTE
Presentáronse trescentos doce rapaces ao concurso, e deses, só pasarían vinte ecinco á segunda fase. Despois, dous serían seleccionados para a gran final e só un delesgañaría o gran premio.Ramón pasou a primeira fase. Chegou a semifinais. Agora era o momento. Tiñaque pasar á final… E logrouno! Estaba moi contento, pero sabía que aínda non gañara e3

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->