Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
40_nar Tos_negh Oreric Meke

40_nar Tos_negh Oreric Meke

Ratings: (0)|Views: 265 |Likes:
Published by Novoe71

More info:

Published by: Novoe71 on Aug 09, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

08/09/2011

pdf

text

original

 
Նար
-
Դոս՝
ՆԵՂ
 
ՕՐԵՐԻՑ
 
ՄԵԿԸՊատրիկյանը
 
մի
 
հայացք
 
ձգեց
 
իր
 
հնացած
 
հագուստին
,
նայեցկոշիկների
 
ծռմռված
 
ծայրերին
,
դուրս
 
եկավ
 
սենյակից
,
դուռը
 
փակեցկախովի
 
կողպեքով
,
բանալին
 
գրպանը
 
կոխեց
,
անցավ
 
բակիերկայնքով
 
և
 
բարձրացավ
 
տանտիրոջ
 
բնակարանի
 
ընդարձակպատշգամբը
,
որը
 
մաքուր
 
ու
 
կարմրավուն
,
պլպլում
 
էր
 
հայելու
 
պես
,
առավոտվա
 
արևի
 
պայծառ
 
ճառագայթներով
 
ողողված
:
Նրանթվում
 
էր
,
թե
 
անասունները
,
երբ
 
նրանց
 
սպանդանոց
 
են
 
տանում
,
ճիշտ
 
նույնը
 
պիտի
 
լինեն
 
զգալիս
,
ինչ
 
որ
 
զգում
 
էր
 
ինքն
 
այդ
 
րոպեին
:
Նա
 
մի
 
վտիտ
 
երիտասարդ
 
էր
 
խիստ
 
բարի
 
աչքերով
 
և
 
անվստահշարժումներով
:
Խոհանոցից
 
դուրս
 
եկող
 
իմերել
 
ծառային
 
խնդրեցկամացուկ
,
որ
 
տանտիրոջն
 
իմաց
 
տա
 
թե
 
ուզում
 
է
 
տեսնել
 
նրան
:
Ծառան
,
մոխրագույն
 
բրդե
 
չուխայի
 
ետ
 
ծալած
 
երկայն
 
ու
 
լայն
 
թևերըցած
 
թողնելով
,
գնաց
 
նրա
 
խնդիրքը
 
կատարելու
:
Պատրիկյանըհետևից
 
նայեց
 
նրա
 
երկարաճիտ
,
փափուկ
 
անկրունկ
 
կոշիկներին
,
որոնք
 
քայլելիս
 
ոչ
 
մի
 
ձայն
 
չէին
 
հանում
:
Հետո
 
աչքը
 
գցեց
 
խոհանոցիբաց
 
պատուհանից
 
ներս
,
որտեղ
 
խոհարարը
,
ամբողջապեսսպիտակազգեստ
 
ձյունի
 
պես
 
սպիտակ
 
ու
 
մաքուր
 
արախչին
 
գլխին
,
վարժ
 
ձեռքերով
 
փետրահան
 
էր
 
անում
 
նոր
 
մորթած
 
վառիկներ
 
ևբերանով
 
ինչ
-
որ
 
պարերգ
 
էր
 
շվշվացնում
:
Ծառան
 
դուրս
 
եկավ
 
ևդռան
 
մոտից
 
ձեռքով
 
արավ
 
նրան
:
Պատրիկյանը
 
զգուշորեն
 
անցավպատշգամբով
,
դռան
 
մոտ
 
սրբեց
 
ոտները
,
ծառայիառաջնորդությամբ
 
մտավ
 
ճաշասենյակը
,
այնտեղից՝
 
ընդարձակ
 
ուխիստ
 
բարձր
 
դահլիճը
,
որը
 
կորած
 
էր
 
հսկայական
 
ծաղկամանների
,
աթոռների
,
բազկաթոռների
,
սեղանների
,
գահավորակների
,
բազմոցների
 
մեջ
 
և
 
կանգ
 
առավ
 
տանտիրոջ
 
առանձնասենյակիդռան
 
առջև
:
Ծառան
 
դուռը
 
բաց
 
արեց
,
ներս
 
հրավիրեց
 
նրան
,
իսկինքը
 
հեռացավ
:
Գուցե
 
ամենամոլեռանդ
 
աստվածապաշտը
 
այնպիսիերկյուղածությամբ
 
չմտներ
 
սուրբ
 
խորանը
,
ինչպես
 
մտավՊատրիկյանը
 
տանտիրոջ
 
առանձնասենյակը
:
Տանտերը
,
որիազգանունը
 
փողոցի
 
շքադռան
 
պղնձե
 
տախտակի
 
վրա
 
փորագրվածէր
 
Դավիթ
 
Ֆոմիչ
 
Աղամիրով
,
մոտ
40 — 45
տարեկան
 
տղամարդ
 
էրխիստ
 
ջղուտ
,
կարծես
 
բրոնզից
 
ձուլված
 
դեմքով
,
սպիտակախառնկոշտ
 
մազերով
 
և
 
սրածայր
 
կարճ
 
մորուքով
:
Նա
 
նստած
 
էր
 
թղթերով
,
թղթապանակներով
,
գրքերով
 
և
 
անթիվ
 
մանր
-
մունր
 
բաներովծանրաբեռնված
 
ահագին
 
գրասեղանի
 
առջև
 
և
 
գրում
 
էր
:
 
 — 
Ներեցեք
,
ես՝
 
իսկույն
, — 
ասաց
 
նա
,
մի
 
վայրկյան
 
նայելովայցելուին
 
պենսնեի
 
վերևից
,
և
 
շարունակեց
 
գրել
:
Պատրիկյանը
 
մնաց
 
կանգնած
: — 
Խնդրեմ
 
նստեք
, — 
ասաց
 
տանտերը
,
շարունակելով
 
գրել
:
Պատրիկյանը
 
կամաց
 
նստեց
,
գլխարկը
 
ծնկների
 
վրա
 
բռնած
,
ևնայեց
 
շուրջը
:
Սենյակը
 
զարդարված
 
էր
,
դահլիճի
 
պես
,
փարթամորեն
:
Կահավորանքի
 
մեջ
 
աչքի
 
էր
 
ընկնում
 
ոչ
 
այնքանճաշակը
,
որքան
 
փափկակեցության
 
թուլությանը
:
Պատրիկյանը
 
ո՛րնայում
 
էր
,
տեսնում
 
էր
 
գորգ
 
ու
 
թավշյա
 
բարձիկներ
:
Կար
 
և
 
գրքերի
 
միշատ
 
երկար
 
պահարան
 
ապակյա
 
դռներով
,
որի
 
բոլոր
 
դարակներըլիքն
 
էին
 
ոսկեկազմ
 
գրքերով
`
զորքի
 
պես
 
խիստ
 
կանոնավոր
 
կողք
-
կողքի
 
շարված
:
Այդ
 
պահարանն
 
էլ
,
անշուշտ
,
սենյակի
 
անհրաժեշտճանաչված
 
կահավորանքից
 
և
 
զարդարանքներից
 
մեկն
 
էր
 
կազմում
.
այլապես
 
Պատրիկյանը
 
չէր
 
կարծում
,
թե
 
Դավիթ
 
Ֆոմիչը
 
ժամանակունենար
 
այդ
 
ստվարահատոր
 
գրքերից
 
որևէ
 
մեկը
 
ձեռքն
 
առնելու
,
որովհետև
 
չափազանց
 
զբաղված
 
էր
 
իր
 
մասնավոր
 
ևհասարակական
 
գործերով
,
նա
 
գործարանատեր
 
էր
,
քաղաքայինդումայի
 
իրավասու
,
քաղաքային
 
մի
 
քանի
 
հանձնաժողովներիանդամ
,
բանկի
 
վարչության
 
անդամ
,
կլուբի
 
ավագ
,
դպրոցի՝հոգաբարձու
,
եկեղեցու
 
երեցփոխ
 
և
 
ո՞վ
 
գիտև
 
ուրիշ
 
էլ
 
ի՞նչ
:
Օգուտ
 
քաղելով
 
այն
 
հանգամանքից
,
որ
 
տանտերը
,
գլուխը
 
կախ՝շարունակում
 
էր
 
գրել
,
Պատրիկյանն
 
ուզեց
 
վեր
 
կենալ
 
պահարանիգրքերն
 
աչքի
 
անցնելու
,
բայց
 
չհամարձակվեց
 
տեղից
 
շարժվել
:
Հայացքը
 
դարձրեց
 
տանտիրոջ
 
վրա
 
և
 
տեսավ
,
որ
 
նա
 
գրում
 
է
 
ձեռքիհամարձակ
 
շարժումով
 
և
 
անդադար
 
կրծում
 
է
 
վերին
 
շրթունքի
 
ձախկողմը
: — 
Նո՛ւս
,
ի՞նչ
 
կհրամայեք
, — 
ասաց
 
Դավիթ
 
Ֆոմիչը
 
գրությունըվերջացնելուց
 
հետո
`
սև
 
մարմարի
 
ծանր
 
ծծողականը
 
թրխկացնելովգրած
 
թղթի
 
վրա
: — 
Ես
...
ներեցեք
, — 
կամաց
 
արտասանեց
 
Պատրիկյանը
 
իր
 
ասելիքընախապատրաստած
 
մարդու
 
շփոթմունքով
: — 
Երեկ
 
գիշեր
 
դուքնորից
 
հիշեցրել
 
էիք
 
սենյակի
 
վարձը
...
Ես
 
եկել
 
եմ
 
խնդրելու
,
որ
,
եթեկարելի
 
է
,
մի
 
քանի
 
օր
 
էլ
 
սպասեք
:
Տանտերը
 
վերցրեց
 
պենսնեն
,
արմունկներով
 
կռթնեց
 
գրասեղանինև
 
նայեց
 
նրան
 
իր
 
լուրջ
,
եռանդուն
 
աչքերով
: — 
Եղբայր
 
պատվական
, — 
ասաց
 
նա
— 
ես
,
կարծեմ
,
 յոթն
 
օր
 
էսպասում
 
եմ
,
չէ՞
:
 
Պատրիկյանը
 
աչքերը
 
վար
 
թողեց
: — 
Այո
,
բայց
 
խնդրում
 
եմ
,
դարձյալ
 
մի
 
քանի
 
օր
եթե
 
կարելի
 
է
: — 
Բանը
 
մի
 
քանի
 
օրվա
 
մեջ
 
չէ
, — 
վրա
 
բերեց
 
Դավիթ
 
Ֆոմիչը
: — 
Միքանի
 
օր
,
ինչո՞ւ
 
չէ
,
կարելի
 
է
 
սպասել
,
և
 
տեսնում
 
եք
,
որ
 
սպասում
 
եմ
:
Բայց
 
ցավն
 
այն
 
է
,
որ
 
մի
 
քանի
 
օրից
 
հետո
,
երբ
 
դարձյալ
 
ինքսստիպված
 
կլինեմ
 
հիշեցնելու
 
ձեր
 
պարտքը
,
դուք
 
կգաք
 
ինձ
 
մոտ
,
ինչպես
 
հիմա
 
եք
 
եկել
,
և
 
դարձյալ
 
կխնդրեք
 
այդպես
,
որ
 
էլի
 
մի
 
քանիօր
 
սպասեմ
:
Ես
 
այդ
 
փորձով
 
գիտեմ
 
և
 
այդ
 
բանի
 
վերջը
 
չեմ
 
տեսնում
:
Ուստի
 
մի
 
անգամ
 
առմիշտ
 
կանոն
 
եմ
 
դարձրել
 
ինձ
 
համար
,
որովհետև
 
ինքս
 
շատ
 
ճշտապահ
 
մարդ
 
եմ
,
որ
 
երբ
 
կենողներիցս
 
որևէմեկը
 
կանոնավորապես
 
և
 
ժամանակին
 
չի
 
վճարում
 
բնակարանիվարձը
,
առաջարկում
 
եմ
 
անմիջապես
 
դատարկել
 
բնակարանը
:
Ձեզէլ
 
ասում
 
եմ
— 
եթե
 
չեք
 
կարող
 
վճարել
,
դատարկեցեք
 
սենյակը
:
Եսինքս
 
ամեն
 
ամիս
 
վճարելիքներ
 
ունեմ
,
և
 
իմ
 
պարտատերը
,
բանկը
,
չիսպասում
 
որ
 
ես
 
սպասեմ
 
անվերջ
:
Դավիթ
 
Ֆոմիչը
 
խոսում
 
էր
 
վճռական
 
տոնով
 
և
 
սուր
-
սուր
 
նայումՊատրիկյանի
 
խեղճ
 
ու
 
կրակ
 
դեմքին
: — 
Ես
 
հասկանում
 
եմ
 
ձեր
 
դրությունը
, — 
թոթովելով
 
Պատրիկյանը
,
թեև
 
ամենևին
 
չէր
 
հասկանում
,
թե
 
ի՞նչպես
 
կարող
 
էր
 
իր
 
վճարելիքամսական
 
մի
 
քանի
 
ռուբլին
 
որևէ
 
նշանակություն
 
ունենալ
 
այդհարուստ
 
մարդու
 
համար
: — 
Բայց
 
դուք
 
խնդրում
 
եմ
,
մտեք
 
իմդրությանը
:
Ես
 
ուսուցիչ
 
էի
 
գավառում
,
ինչպես
 
գիտեք
,
կառավարությունը
 
փակեց
 
մեր
 
դպրոցները
.
այժմ
 
ես
 
անգործ
 
եմ
:
Ուզում
 
էի
 
գնալ
 
արտասահման
 
ուսումս
 
շարունակելու
,
դիմեցի
 
միքանի
 
բարերարների
,
մերժում
u
տացա
:
Հետո
 
մտա
 
մի
 
վաճառականիմոտ
 
իբրև
 
գործակատար
.
հույս
 
ունեի
,
թե
 
խնայողությամբ
 
այնքանկհավաքեմ
, n
ր
 
կարող
 
կլինեմ
 
ձգտումս
 
իրագործել
,
բայցհիվանդացա
 
և
 
խնայած
 
բոլոր
 
փողերս
 
ծախսեցի
:
Հիմա
 
ես
 
ոչինչչունեմ
,
օրեր
 
են
 
պատահում
,
որ
 
քաղցած
 
եմ
 
մն
... — 
Ի՞նչ
 
հարկավոր
 
է
,
որ
 
այդ
 
բաները
 
պատմում
 
եք
 
ինձ
, — 
շտապեցընդհատել
 
Պատրիկյանին
 
Դավիթ
 
Ֆոմիչը
,
և
 
նրա
 
բրոնզյա
 
դեմքիվրա
 
երևացին
 
արգահատանքի
 
և
 
դժգոհության
 
պարզ
 
նշաններ
: — 
Դուք
 
կրթված
 
երիտասարդ
 
եք
,
և
 
ձեր
 
անձնասիրությունը
 
չպետք
 
էթույլ
 
տա
,
որ
 
ուրիշի
 
պատմեք
 
ձեր
 
մասնավոր
 
կյանքը
:
Ես
 
էլ
 
հազար
 
ումի
 
ցավ
 
ու
 
դարդեր
 
ունեմ
,
նստեմ
 
պատմե՞մ
 
ձեզ
:
Լավ
 
չէ
,
այդ
 
լավ
 
չէ
:
Ասում
 
եք
`
մի
 
քանի
 
օր
— 
համեցեք
,
մի
 
քանի
 
օր
 
էլ
 
կսպասեմ
:
Միայն
 
եսչեմ
 
հասկանում
,
թե
 
ո՞րտեղից
 
պիտի
 
կարողանաք
 
վճարել
,
քանի
 
որասում
 
եք՝
 
ոչինչ
 
չունեք
 
և
 
անգործ
 
եք
:
Պատրիկյանը
 
աչքերը
 
խոնարհեց
 
և
 
սկսեց
 
գլխարկը
 
մեքենայաբարշուռումուռ
 
տալ
 
ծնկան
 
վրա
:

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->