Welcome to Scribd. Sign in or start your free trial to enjoy unlimited e-books, audiobooks & documents.Find out more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
luchtje_2000

luchtje_2000

Ratings: (0)|Views: 44|Likes:
Published by Piet Bakker
Coumn Folia, augustus 2000
Coumn Folia, augustus 2000

More info:

Published by: Piet Bakker on Aug 21, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

08/21/2011

pdf

text

original

 
Een luchtje...Het is niet mijn gewoonte om aan studenten te ruiken. Over het algemeen isdaar ook geen aanleiding toe. Vluchtige geurcontacten in liften, voor dekoffiemachine en bij het kopieerapparaat maken duidelijk dat aan de hygiënevan de hedendaagse student niets mankeert. De morsige jaren zeventig zijnvoorgoed voorbij, geen soepjurken en Manchester werkmanskleren meer. Deproducten van de cosmetica-industrie worden geraffineerd toegepast. Dehuidige student doucht regelmatig en trekt elk dag wat anders aan.Echter niet de twee studentes die op een grijze oktobermiddag van het vorigestudiejaar aan mijn bureau verschenen. De dames zagen er gehavend uit. Hetleken me op het eerste gezicht types die nog niet dood gevonden zoudenwillen worden zonder mascara, maar er was geen spoortje make up op hun bleke gelaat te ontdekken. En... ze roken enigzins onfris... kennelijk een paardagen opgesloten gezeten. Dat bleek te kloppen. De één vertelde mehakkelend terwijl de ander een geeuw onderdrukte dat ze net “ontvlucht”waren.Ontvlucht? Op winkeldiefstal betrapt en uit een raampje van bureauWarmoestraat gesprongen? Gekidnapt door de VU? Handel in blankeslavinnen? De waarheid bleek minder fantastisch, snel kwam het hoge woorderuit: “wij zitten bij het corps!” Al een paar weken bleken de dames eenontgroening te ondergaan op de Veluwe. Ze zaten daar volgens eigen zeggenin een ‘kamp’. Dat woord was goed gekozen. Er was een kampoudste die destudenten verbood het kamp te verlaten. Ondertussen werd de tijd gedoodmet leuke spelletjes waarbij lichamelijke uitputting en geestelijk vernederingeen hoofdrol speelden. De dames bleken echter door deze internering vrijwelalle werkgroepen te missen terwijl er van college-volgen al helemaal nietsterecht kwam. Het hele trimester leek qua studiepunten op een fiasco uit tedraaien - en plotseling was het corps niet zo leuk meer. Ze informeerden of daar misschien een mouw aan te passen was. Hun docent had ze aluitgesloten maar misschien kon ik als coördinator van het propedeuse-onderwijs iets voor ze doen, het was immers “het corps”. Dat ik na het horenvan deze magische formule niet onmiddellijk de fles jenever uit de kast
 
haalde en de zaak regelde, verbaasde ze wel enigzins. Zij hadden zich hetuniversitaire leven toch heel anders voorgesteld.Informatie bij collega’s leverde op dat de dames vrijwel nooit verschenenwaren en geen opdrachten hadden ingeleverd. Een verdere zoektocht naarcorpsstudenten leverde een onthutsend beeld op: in elke werkgroep zaten ereen paar. Niet elk corps speelde concentratiekampje op de Veluwe maar demeesten organiseerden het wel zo dat studenten werkgroepen misten, en alsze wel kwamen meestal zaten te slapen. Bij de hoorcolleges zag je ze helemaalniet. Er leek een sterke voorkeur te zijn voor activiteiten waarbij de studentenzeer smerig werden: door modder kruipen, ingezeepte palen beklimmen ennet zo lang drinken tot de alcohol de kleding geheel heeft doordrongen. Eenpsycholoog zou deze voorkeur voor het werken met drek wel kunnen duiden.Nadat ik die twee gerustgesteld had (het eerste trimester konden ze welvergeten dus daar hoefden ze zich niet druk over te maken) keerde het corpsmet grote regelmaat terug in mijn bestaan. Elke werkgroep rapporteerdeuitval van corpsstudenten terwijl ik niet alleen door studenten werd belaagdmaar ook door hun ouders (“Hallo, u spreek met de moeder van Elisabeth ....ik wilde u vertellen dat Elisabeth vandaag niet kan komen omdat ze aan hetontgroenen is”). Dat Elisabeth dan uit de werkgroep gezet zou worden,leverde slechts verbazing op: “Maar het is voor het CORPS!” Veel studentenen ouders leven in de overtuiging dat het corps onderdeel uitmaakt van hetreguliere lesprogramma; sterker nog, dat het het belangrijker is dan hetreguliere onderwijs. De nasleep duurde tot diep in het tweede trimester, toenhaakten er nog studenten af omdat ze tijdens de ontgroening te veel van hun jonge lichaam hadden gevergd. Chronische keelontstekingen, ziekte vanPfeiffer, geheimzinnige virussen... alles heb ik langs zien komen.Toen ik het onderwijsinstituut informeerde over de problematiek stelde mijmen gerust: er is regelmatig overleg met de corps-voorzitters en daar isafgesproken dat studenten gewoon onderwijs mogen volgen. Dat daar in depraktijk niets van terecht kwam, was van minder belang. De UvA-bobo’s ende voorzitters hadden onder het genot van een neut (ons ken ons nietwaar)een fijne afspraak gemaakt en daarmee was de kous af.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->