ΟΜΙΛΙΑ

ΑΝΝΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣτον Ιανό.

ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2008

Είναι πραγματικά σημαντικό ότι έχουμε ένα δεύτερο βιβλίο για τοθέμα. Έχει σημασία τι μεσολάβησε από το πρώτο στο δεύτερο και ποιο θαείναι το επόμενο και τι έχει γίνει στην πράξη. Εγώ δεν είμαι καθηγήτρια, είμαιπολιτικός μηχανικός και θέλω να πιστεύω ότι η επιστήμη μου έχει επηρεάσειπολύ και την πολιτική μου σκέψη.Σημασία έχει πάντοτε να ξεκινάς από τα δεδομένα που έχεις, νατα αναλύεις, να προσδιορίζεις το στόχο σου και να προτείνεις τα μέτρα. Απότην ποιότητα των μέτρων και από την αποτελεσματικότητα της εφαρμογήςτους κρίνεσαι. Μπορεί να μην πιάνεις τον αρχικό στόχο, αλλά κρίνεσαι απότην προσπάθεια που έχεις κάνει.Στην προηγούμενη συζήτηση μας η οποία πραγματικά ήτανπολύ ενδιαφέρουσα, όχι μόνο η δικιά μας, του τραπεζιού, που ήταν λίγο πολύμε την ίδια σύνθεση, αλλά όλων, έγινε η προσέγγιση του θέματος τηςδιαφάνειας και της διαφθοράς από πάρα πολλές πλευρές. Ο καθένας μπορείνα το κατηγοριοποιήσει με διαφορετικούς τρόπους.Υπάρχουν 4 μεγάλες ενότητες οι οποίες πρέπει να εξειδικεύονταιπλέον και από δω και πέρα ως κοινωνία να αποφασίσουμε με προτεραιότητεςτι πρέπει να κάνουμε και πώς θα κρίνουμε την κάθε κυβέρνηση.

Είναι τοθέμα της παιδείας

. Από το εκπαιδευτικό σύστημα μέχρι την κουλτούρα.

Δεύτερον, οι μεταρρυθμίσεις και οι θεσμοί που είναι από τη δικαιοσύνημέχρι τις ανεξάρτητες Αρχές

Είναι το θέμα της διαμόρφωσης τουκεφαλαίου της εμπιστοσύνης.

Μείζον ζήτημα για την οικονομία, για τηνλειτουργία της κοινωνίας και των ανθρώπινων σχέσεων.

ΟΜΙΛΙΑ Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ – 29 /9/2008

Τέταρτο είναι το θέμα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης

. Δηλαδή η ενσωμάτωση της τεχνολογίας στη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης στο σύνολο της. Εδώ θα πρέπει να κρίνονται οι κυβερνήσεις, πωςεξελίσσονται για να βλέπουμε και να μπορούμε να κρίνουμε.Θα μιλήσω για τα αποτελέσματα στα οποία αναφέρθηκε και ο κ.Παυλόπουλος για να δούμε και τα αποτελέσματα και τι μπορούμε να κρίνουμε.Πριν όμως, στην προηγούμενη συζήτηση μας προσπάθησα να κάνω μιαπροσέγγιση ιδιαίτερα κριτική στο κόμμα μου ώστε να μπορέσω να είμαικριτική και να βάλω και τις προτάσεις μου για το μέλλον.Ξεκίνησα από την κριτική στο τι έκανε και τι δεν έκανε το δικόμου κόμμα, γιατί πραγματικά δεν είχε να επιδείξει σημαντικά αποτελέσματαστη πάταξη της διαφθοράς, είχε όμως να επιδείξει μια σειρά από μέτρα καιπροσπάθειες. Τον Συνήγορο του Πολίτη, τις ανεξάρτητες αρχές, τηνπροσπάθεια Γενικού Επιθεωρητή, τον διαφορετικό τρόπο προκήρυξης τωνδημοσίων έργων. Σε άλλα πήγε καλά, σε άλλα πήγε κακά. Έγινε μιαπροσπάθεια μέτρων.Είπα ότι και η νέα κυβέρνηση κάνει προσπάθειες. Βάζει νέουςθεσμούς, προσπαθεί να χτίσει πάνω στους παλιούς. Τα αποτελέσματα δενήταν μετρήσιμα. Έρχεται η διεθνής διαφάνεια, η καινούρια μέτρηση. Πάμεσταθερά καλά λέει ο Υπουργός. Από το 4,6 πήγαμε στο 4,7. Δηλαδή είμαστε πάλι κάτω από τη βάση, πήγαμε 0,1 πάνω καιχώρες όπως η Σλοβακία, η Τσεχία, η Λετονία, το λέω γιατί είναι νέες χώρες,είναι πάνω από εμάς. Ανέβηκαν πάνω από εμάς, δεν ήταν.Άρα τα αποτελέσματα δεν μπορούν να δικαιολογήσουνοποιαδήποτε αίσθηση του προσπαθούμε, όχι της αισιοδοξίας. Νομίζω ότι ανδει κανείς στο σύνολο του βιβλίου, δηλαδή των τοποθετήσεων πολιτικών,επιστημόνων, διανοούμενων και δημοσιογράφων θα δει ότι υπάρχει μιαδιάχυτη απαισιοδοξία. Δηλαδή καταλήγουμε πάντοτε σε ένα κράτος το οποίοό,τι και να κάνει δεν γίνεται τίποτα. Αυτό δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε.Και εκτιμώ, για να έρθω σε μια πρόταση πριν κάνωσυγκεκριμένες παρατηρήσεις και δεν μιλήσω πλέον ως πολιτικός που μεψυχραιμία αναλύει τα δεδομένα, αλλά ως ένας πολιτικός που βλέπει ποια είναιη κατάσταση η οποία είναι στο μη παρέκει, δεν μπορούμε συνεχώς να έχουμε2

ΟΜΙΛΙΑ Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ – 29 /9/2008

μια χαλαρή και ψύχραιμη προσέγγιση της ανάλυσης της διαφθοράς ως έναφαινόμενο της πανανθρώπινης ιστορίας.Υπάρχει και μια πραγματικότητα που έχει ξεπεράσει όλα τα όρια. Δεν μπορεί να βγαίνει ο Economist και να λέει ότι η Ελλάδα είναι σχολείοσκανδάλου, το μεγαλύτερο οικονομικό περιοδικό στον κόσμο και εμείς ναδηλώνουμε ότι είμαστε ευχαριστημένοι.Σας διαβεβαιώ ότι το ύφος και ο τόνος μου είναι απολύτωςδιαφορετικός από αυτόν που είχα 6 μήνες πριν. Τι μεσολάβησε όμως;Μεσολάβησαν πάρα πολλά πράγματα.

Το Βατοπέδιο είναι το ναρκοπέδιοόχι απλά της ηθικής, αλλά της εφαρμογής των πολιτικών τηςκυβέρνησης.

Δεν θα σταματήσω σε καμία από τις συνήθεις προσεγγίσειςαυτής της υπόθεσης. Θα σταματήσω μόνο σε αυτές που αφορούν τησημερινή συζήτηση και συνδέονται με τα σημεία που είπα πριν. Με τημεταρρύθμιση στους θεσμούς, με την εμπιστοσύνη, με την ηλεκτρονικήδιακυβέρνηση.

Δυο από τις αποφάσεις που αφορούν την ανταλλαγή δενείχαν ΦΕΚ. Είναι πρωτοφανές, Δεν δημοσιεύτηκε ΦΕΚ. Όχι δεν μπήκεστο Διαδίκτυο, όχι δεν το είδαμε, δεν δημοσιεύτηκε. Αυτό είναι ένατρομακτικό πισωγύρισμα.

Δεν συγκρίνεις με το τι έπρεπε να έχεις, ότι όλα θα έπρεπε ναείναι ηλεκτρονικά, τα ζήσαμε και εμείς, τα έζησε και η Νέα Δημοκρατία, έπρεπενα το έχουμε κάνει, έπρεπε να υπάρχει πρόσβαση σε όλα αυτά τα δεδομένα.

Δεν βγήκε ΦΕΚ, δεν υπάρχει προηγούμενο.

Εδώ λοιπόν έχουμε μιαπαραβίαση των πολιτειακών κανόνων. Άρα πρόκειται για ένα πισωγύρισμα. Δεύτερο στοιχείο. Ομάδα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε,όμως, να είναι οποιοδήποτε κόμματος, ζητάει τον Ιούνιο στοιχεία μέσω τηςΒουλής για το θέμα των ανταλλαγών. Περνάνε 2 μήνες και δεν δίνει τίποτα τοΥπουργείο. Ο κ. Αλογοσκούφης δεν δίνει κανένα στοιχείο.Με έναν τρόπο βρίσκεται και αποδεικνύεται ότι η ΚΕΔ είχεκαταθέσει όλα τα στοιχεία στον αρμόδιο Υπουργό και ο Υπουργός δεν τακατέθεσε στη Βουλή. Σε μια χώρα που η ηλεκτρονική διακυβέρνηση έπρεπε3