„Człowiek jest naprawdę królemdzikich bestii, gdyż jego brutalność przewyższa ich brutalność. Żyjemy ześmierci innych. Jesteśmycmentarzyskami!”Leonardo da Vinci

Rozdział I

Słońce prażyło jak oszalałe, a ptaki padały w locie. Tylko niektóre staruszkii wszystkie bez wyjątku udręczone upałem dzieci wykazywały imponującą żywotność.Kamienice niczym piece hutnicze dyszały gorącem. Rozpalone płyty chodnikowe parzyły stopy przez cienkie, letnie sandałki, a topiący się w oczach asfalt przypominałrzekę lawy płynącą przez betonowy labirynt miasta. Bogdan, uwięziony wraz z tłumemzziajanych i spoconych bliźnich w rozklekotanym tramwaju nr 10, marzył właśnie otym, by jakiś napakowany sterydami młodzieniec – ponieważ nikt, kto nie przypominałz postury goryla, nie byłby w stanie tego zrobić – otworzył zardzewiałe okienko iwpuścił do wnętrza pojazdu odrobinę ożywczych spalin. Rozpoczęła się falaczerwcowych upałów. „Wszystko przez to ocieplenie klimatu” – pomyślał mętnie, przysięgając sobie w duchu, że od tej pory będzie sumiennie segregować śmieci i jużnigdy, pod żadnym pozorem nie kupi niczego w sprayu, tylko niech ta temperaturaspadnie poniżej 40 stopni do cholery, bo inaczej to on dostanie bzika. Jednak zamiastśniegu złośliwa opatrzność zesłała mu sms'a. Pięć minut później Bogdan nie musiałwyobrażać sobie, co powiedziałyby ściśnięte w puszce sardynki, gdyby jedna z nichzechciała wyjąć z kieszeni telefon komórkowy – on to doskonale wiedział. „Hej!Spakowany? Pociag 18:40 Plaszow, bilety kupilem” Osiemnasta czterdzieści?!Dwie godziny później Bogdan przytupywał nerwowo w luksusowym tramwajunr 6, robiąc w myślach przegląd plecaka. „Gacie są, koszule są, skarpetki są, sztormiak jest, choć to byłaby prawdziwa ironia losu, gdyby na Mazurach miało padać, przyborydo golenia wziąłem, szczoteczkę do zębów też, spakowałem mydło? Trudno, Krzysiek mi pożyczy...”.Krzysiek, przystojny, dobrze zbudowany student AWFu z prawdziwą przyjemnością patrzył, jak jego cherlawy kolega zapiernicza sprintem zgięty w pół pod

ciężarem plecaka. Ech ci prawnicy! Żadnej krzepy... – Ile?! – Osiemnasta czterdzieści pięć – oznajmił Krzysztof z lubością – ale ma 15 minutspóźnienia. – Chwała Panu!... – Zauważyłem u ciebie wzrastającą pobożność wraz z sukcesami życiowymi. Tosamo powiedziałeś, gdy zdałeś komisa z cywila trzy lata temu. Po egzaminie zekonomii natomiast wzniosłeś okrzyk, cytuję: „Niech to diabli!”. Zastanawiające.Bogdan łypnął na niego nieżyczliwie. Prawo cywilne zatruło mu cały trzeci rok studiów.A ekonomię – przedmiot bynajmniej nie obowiązkowy – wziął dobrowolnie. Musiałmieć chyba zaćmienie umysłu. – Krzysiu, wybierasz się przypadkiem na psychologię? To nie mnie bierz nawarsztat, tylko naszego wspólnego znajomego. Ambitnie trzeba podchodzić dosprawy, od przypadków ciężkich zaczynać, a co! – Żartuj sobie żartuj, a to jest naprawdę poważna sprawa. On już kompletnie mnienie słucha... – Ma rację, co będzie słuchał kretynów... – Siedź cicho intelektualisto i układaj w myślach wyrazy szacunku dla kretyna,dzięki któremu zamiast smażyć się na rozpalonej patelni krakowskiej, jedzieszsobie nad chłodne przejrzyste jeziorko, będące prywatną własnością naszegowspólnego znajomego, któremu pilnie potrzebna pomoc psychologa vel dobrego przyjaciela. – A!... To ty go namówiłeś! A ja się dziwiłem, co on tak z nagła i znienackazaprasza mnie na wakacje, chociaż nie widzieliśmy się rok albo i dłużej. Ale czy tyczasem nie przesadzasz z tym, że mu szajba odbiła, przez telefon sprawiał dośćnormalne wrażenie. – Masz na niego dobry wpływ... Mam nadzieję, że teraz też zdołasz przemówić mudo rozumu...Andrzej, wspólny przyjaciel Krzyśka i Bogdana, z którymi łączyły go wspomnienianiejednego obozu harcerskiego, rok temu zniknął z ich życia. Wyjechał z Krakowa iBogdan zupełnie stracił z nim kontakt. Był zresztą zajęty swoją pracą magisterską inauką do egzaminu wstępnego na aplikację prokuratorską, na którą bardzo trudno się