Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
6Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Αριθμητικά συστήματα

Αριθμητικά συστήματα

Ratings: (0)|Views: 626 |Likes:
Published by nmavor9783

More info:

Published by: nmavor9783 on Nov 23, 2011
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

11/19/2013

pdf

text

original

 
Αριθμητικά συστήματα.
 
Σύμφωνα
 
με
 
πολλούς
 
ιστορικούς
 
η
 
βάση
 
δέκα
 
επινοήθηκε
 
από
 
τους
 
Ινδούς
 
περίπου
 
το
 
500 μΧ
 
(Α.ΜΠΟΥΦΗ).
 
Οι 
 
λαοί 
 
της
 
αρχαιότητας
 
μέχρι 
 
και 
 
οι 
 
σημερινοί 
 
λαοί ,έδειξαν
 
μια
 
προτίμηση
 
στη
 
χρήση
 
της
 
βάσης δέκα
.
Αυτό
 
οφείλεται 
 
στο
 
ότι 
 
τα
 
ονόματα
-
σύμβολα
 
των
 
αριθμών συνδέθηκαν
 
με
 
το
 
ανθρώπινο
 
χέρι (= 5 δάχτυλα),το
 
οποίο
 
χρησιμοποιήθηκε
 
για
 
μέτρηση.
 
Αν
 
το
 
ανθρώπινο
 
χέρι 
 
είχε
 
έξι 
 
δάχτυλα, τότε
 
πιθανότατα θα είχε χρησιμοποιηθεί μιααρίθμηση
 
θεμελιωμένη
 
πάνω
 
στη
 
βάση
 
δώδεκα.
 
Ο
 
τρόπος
 
θεμελίωσης
 
της
 
βάσης
 
δέκα, έγινε
 
από
 
αρχαίο
 
άνθρωπο μετρώντας
 
τα
 
δάχτυλα
 
των
 
δυο
 
χεριών
 
και 
 
αντιστοιχίζοντας
1-
1 με
 
τα
 
προς
 
μέτρηση
 
αντικείμενα ,μέχρι 
 
 να
 
φτάσει 
 
στο
 
δέκατο
 
δάχτυλο προσεγγίζοντας
 
έτσι 
 
διαισθητικά
 
και 
 
τη
 
σειρά
 
των
 
πραγμάτων
 
και 
 
τη θέση
 
τάξης
 
αυτών.
 
Η
 
δεκαδική
 
 
βάση
 
παρουσιάζει 
 
έναντι 
 
των
 
άλλων
 
βάσεων
 
ένα
 
καθαρό
 
και 
 
ίσως
 
και 
 
το
 
βασικότερο
 
πλεονέκτημα
 
επικράτησής
 
της
 
ανά
 
τους
 
αιώνες . Αυτό
 
είναι : το
 
ότι 
 
αντιστοιχεί 
 
σε
 
ένα
 
μέγεθος
 
ικανοποιητικό
 
για
 
την
 
ανθρώπινη
 
φύση, δηλαδή, τα
 
βασικά
 
ονόματα
-
σύμβολα ,που
 
απαιτεί 
 
είναι 
 
λίγα
 
και 
 
ο
 
πίνακας
 
της
 
πρόσθεσης
 
ή
 
του
 
πολλαπλασιασμού
 
μαθαίνεται 
 
εύκολα
 
με
 
αποστήθιση
.
Επίσης
 
είναι 
 
ανώτερη
 
από
 
άλλες
 
βάσεις
 
μικρότερες ,όπως πχ το
 
δυο
 
ή
 
το
 
τρία,
 
αφού
 
μας
 
επιτρέπει 
 
 να
 
γράφουμε
 
μεγάλους
 
αριθμούς
 
με
 
λίγα
 
ψηφία.
 
Πχ στη
 
βάση
 
δέκα
 
ο
 
αριθμός
2452
γράφεται 
 
με
 
τέσσερα
 
ψηφία ,ενώ
 
στη
 
βάση
 
δυο
 
ο
 
αριθμός
 
γράφεται 
 
με
 
δώδεκα
 
ψηφία (100110010000)(IFRAH).
 
Η καταγωγή
 
της
 
βάσης
 
πέντε
 
είναι 
 
ανθρωπόμορφη.
 
Η
βάση
 
πέντε
 
χρησιμοποιήθηκε
 
από
 
λαούς
 
που
 
έμαθαν
 
 να
 
αριθμούν
 
με
 
το
 
ένα
 
χέρι,
 
χρησιμοποιώντας το
 
άλλο
 
χέρι 
 
για
 
 να
 
επεκτείνουν
 
τη
 
σειρά
 
των
 
αριθμών.
 
Χρησιμοποιείται 
 
ακόμα
 
και 
 
σήμερα
 
από
 
πολλούς
 
Ινδούς
 
της
 
Βομβάης.
 
Η
 
βάση
 
είκοσι.
 
Η καταγωγή της βάσης είκοσι είναι ανθρωπόμορφη
 
και 
 
 υιοθετήθηκε
 
από
 
λαούς
 
της
 
Σενεγάλης,
 
τους
 
Μάγια,
 
τους Ατζέκους , λαούς
 
της
 
Ανατολικής Ασίας, της
 
ΚεντρικήςΑφρικής.
 
Οι 
 
λαοί 
 
αυτοί 
 
συγκροτούσαν
 
εικοσάδες
 
για
 
 να
 
απαριθμήσουν
 
όντα
 
και 
 
αντικείμενα.
 
Ο
 
λόγος
 
που
 
 υιοθετήθηκε
 
αυτή
 
η
 
 
βάση
 
είναι ,ότι τα
 
ονόματα
 
των
 
αριθμών
 
συνδέθηκαν με
 
τα δάχτυλα των
 
χεριών
 
και 
 
των
 
ποδιών.
 
Από
 
το ένα έως τοδέκα
 
χρησιμοποιούσαν
 
τα
 
δάχτυλα
 
των χεριών
 
και 
 
συνέχιζαν
 
για
 
τους
 
αριθμούς έντεκα έως
 
και 
 
το
 
είκοσι 
 
με
 
τα
 
δάχτυλα
 
των
 
ποδιών
 
Η
βάση
 
δώδεκα.
 
Η
 
βάση
δώδεκα
 
θα μπορούσε να επιλεγεί 
 
περισσότερο και από
 
τη
βάση
 
δέκα,
 
μια και η πρώτη διαιρείται με περισσότερους
 
αριθμούς(2,3,4,6) ,ενώ
 
η
 
δεύτερη
 
από
 
δύο
 
μόνο
 
αριθμούς (2,5).Η καταγωγή
 
της
 
βάσης
 
δώδεκα πιθανότατα
 
προέρχεται 
 
από
 
το
 
χέρι (μετρώντας
 
τα
 
τέσσερα
 
δάχτυλα του χεριού,
 
συν
 
τις
 
τρείς
 
φάλαγγες
 
του
 
κάθε
 
δαχτύλου, εξαιρουμένου
 
του
 
αντίχειρα
 
διότι 
 
ήταν
 
το
 
δάχτυλο
 
που
 
ενεργούσε
 
στην
 
πράξη).
 
Με
 
αυτή
 
τη
 
 
βάση
 
μέτρησης
 
μετρήθηκαν
 
από
 
τους
 
Σουμέριους αποστάσεις, επιφάνειες, όγκοι,
 
βάρη,
 
και 
 
χωρητικότητα.
 
Με
 
αυτή
 
τη
 
βάση
 
,επίσης, μετρήθηκε ο
 
χρόνος, χωρίζοντας
 
τη
 
μέρα σε δώδεκα
 
ίσα
 
μέρη,
 
τα
 
οποία
 
ονομάστηκαν
 
 ντάννες (μια
 
ορολογία
 
που
 
χρησιμοποιείται 
 
ακόμα
 
και 
 
σήμερα
 
για
 
την
 
ονομασία
 
της
 
δωδεκάδας).
 
Μία
 
 ντάννα
 
ισοδυναμούσε
 
με
 
δυο
 
δικές
 
μας
 
ώρες.
 
Η
 
βάση
 
εξήντα
.
Είναι 
 
σχετικά
 
δύσχρηστη
 
βάση
,
γιατί 
 
απαιτεί 
 
ονόματα
 
ή
 
σύμβολα
 
αριθμών
 
πολλά
 
και 
 
ένας
 
πίνακας
 
 
πρόσθεσης
 
ή
 
πολλαπλασιασμού
 
είναι 
 
πολύ
 
δύσκολο
 
 να
 
αποστηθιστεί 
.
Στην
 
εξελικτική
 
πορεία
 
του
 
αριθμού, βλέπουμε
 
πως
 
αυτή
 
η
βάση
 
εξήντα
,
χρησιμοποιήθηκε
 
και 
 
χρησιμοποιείται 
 
ακόμη
 
και 
 
σήμερα,
 
για
 
τη
 
μέτρηση
 
του
 
χρόνου
 
(60h,60m,60s) ή
 
τη
 
μέτρηση
 
των
 
γωνιών
 
σε
 
μοίρες.
 
Χρησιμοποιήθηκε
 
αρχικά
 
από
 
τους
 
Σουμέριους
 
κατόπιν
 
από
 
τους
 
Βαβυλώνιους
 
και 
 
από
 
τους
 
 Έλληνες
 
και 
 
τους
 
Άραβες
 
αστρονόμους
 
και στη συνέχεια διαδόθηκε
 
και 
 
σε
 
άλλους
 
λαούς.
 
Υπάρχουν
 
πολλές
 
 υποθέσεις
 
για
 
την
 
επιλογή
 
χρήσης
 
αυτής
 
της
 
βάσης.
 
Σύμφωνα
 
με
 
ορισμένους
 
μελετητές, προέρχεται 
 
από
 
τον
 
αριθμό
 
των
 
ημερών
 
του
 
έτους
(360),
που
 
προκάλεσε
 
τη
 
διαίρεση
 
του
 
κύκλου
 
σε
360
μοίρες.
 
Ο κύκλος
 
διαιρέθηκε
 
σε
 
έξι 
 
ίσα
 
μέρη
 
των
 
 
60
μοιρών. Αυτό
 
ευνοούσε
 
την
 
εξηντάδα.
 
Άλλοι 
 
μελετητές
 
πιστεύουν
 
πως
 
προήλθε
 
από
 
τη
 
συνένωση
 
δύο
 
συστημάτων αρίθμησης, όπου
 
το
 
ένα
 
είχε
 
βάση
 
το
 
δέκα
 
και 
 
το
 
άλλο
 
το
 
έξι.
 
Σύμφωνα
 
με
 
τον
IFRAH
: « η
 
πιο
 
πιθανή
 
προέλευση
 
της
 
βάσης
 
εξήντα
 
προέκυψε
 
από
 
τον
 
«φυσικό»
 
συνδυασμό
 
της
 
βάσης
 
δώδεκα
 
και 
 
της
 
βάσης
 
πέντε.
 
Συμβολισμός
 
των αρχαίων Αιγυπτίων
.
Θεωρείται ένα από
 
τα αρχαιότερα
 
συστήματα
 
αρίθμησης που εμφανίσθηκε περίπου το 3000
-
2500 πΧ. Είναι δεκαδικόσύστημα και όχι σύστημα θέσης(δέκα μονάδες μιας τάξης δίνουν μια μονάδα της αμέσως ανώτερης τάξης).
 
Η Αιγυπτιακή
 
ιερογλυφική αρίθμηση είχε ειδικά σύμβολα για τις μονάδες κάθε δεκαδικής τάξης από
 
το 1 έως το 1.000.000.Η γραφή των αριθμών γινόταν από
 
τα δεξιά προς τα αριστερά και για να παραστήσουν κάποιο αριθμό επαναλάμβαναν τοψηφίο κάθε τάξης όσες φορές χρειαζόταν εφαρμόζοντας την αρχή της πρόσθεσης(Εξαρχάκος,1988).
 
 
Για το μηδέν δεν υπήρχε ειδικό σύμβολο.
 
Τα σύμβολα τους ήσαν:
 
Για τους:
1, 10, 100, 1000, 100000, 1000000
τα:
 
Ι
 
 ν
e eee
…….
 
……….,
 
 Έτσι 
 
ο
 
αριθμός πχ 612 γραφόταν: II ν
eee
Αυτού του είδους ο συμβολισμός των αριθμών έδινε στους χρήστες του την δυνατότητα για αρίθμηση και μέτρηση, όμως ήτανδύσχρηστος
 
ως προς την εκτέλεση πράξεων με μεγάλους αριθμούς.
 
Και αυτό βέβαια δεν θα παρουσίαζε τόση δυσκολία γιαπράξεις της καθημερινότητάς τους, αλλά σίγουρα θα ήταν πραγματικός άθλος, όταν έπρεπε να γίνουν υπολογισμοί πχ στοεμπόριο, ή στον υπολογισμό της στρατιωτικής τους δύναμης.
 
 Έτσι παρατηρούμε πως,
 
ως προς τη δυνατότητα του «αριθμείν» τα σύμβολα αυτά έχουν το μειονέκτημα πως,
 
επειδή δεν υπάρχει ξεχωριστό σύμβολο για τον κάθε αριθμό, ούτε υπάρχει το σύμβολο του «μηδέν»,
 
η αναγνώριση με μια ματιά αριθμώνμεγαλυτέρων του τέταρτου της κάθε τάξης,
 
είναι 
 
αδύνατη,
 
μια και ορίζονται από
 
την επανάληψη τους μέχρι να φτάσουν σεαριθμό της αμέσως επόμενης τάξης.
 
Τα σύμβολα των αριθμών που βρίσκονται μεταξύ δυο τάξεων δεν έχουν εμφανήακολουθία,
 
αλλά δημιουργούνται βασιζόμενα στην προσθετική αρχή της μονάδας της τάξης που εκφράζουν.
 
Πχ 
 
για τους αριθμούς:
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
έχουμε:
I II III IIII IIIII IIIIII IIIIIII IIIIIIII IIIIIIIII
 ν
 
Ως προς τη δυνατότητα για μέτρηση,
 
παρατηρούμε πως ο αριθμός πλήθους μιας ποσότητας αναγνωρίζεται με σύμβολα πουπροκύπτουν από
 
την επανάληψη των μονάδων της τάξης που εκφράζει η ποσότητα αυτή.
 
Ως προς τους υπολογισμούς,
 
ήταν δυνατή η πρόσθεση και η αφαίρεση μικρών αριθμών χωρίς
 
ιδιαίτερες δυσκολίες.
 
Οι Αιγύπτιοι,
 
παρά τη στοιχειώδη μορφή της γραπτής αρίθμησής τους,
 
έκαναν αριθμητικές πράξεις.
 
O πολλαπλασιασμός στηριζόταν στην αρχή της επαναλαμβανόμενης
 
πρόσθεσης δια του διπλασιασμού του αρχικού αριθμού.(Εξαρχάκος,1988)
 
Για παράδειγμα ο πολλαπλασιασμός με το 10, γινόταν με την αντικατάσταση του συμβόλου του αριθμού με το δεκαπλάσιότου .
 
Με τους άλλους αριθμούς, μη ξέροντας να πολλαπλασιάζουν απ’
 
ευθείας έκαναν διπλασιασμούς διαδοχικά,χρησιμοποιώντας τεχνάσματα (Ifrah).
 
 Έκαναν δύο στήλες, εκ των οποίων η μία ξεκινούσε με τη μονάδα και η άλλη με τον πολλαπλασιαστή.
 
Κατόπιν με συνεχείςδιπλασιασμούς προσπαθούσαν να φτάσουν στο ζητούμενο
 
Για παράδειγμα ο πολλαπλασιασμός του 128Χ12:
 1 122 244 488 9616 19232 38464 768128 1536
Στην περίπτωση που διπλασιάζοντας τον αριθμό της αριστερής στήλης,
 
έβρισκε ένα αριθμό μεγαλύτερο από
 
τον ζητούμενοπολλαπλασιαστέο, σταματούσε και με δοκιμές στην αριστερή στήλη ψάχνει να βρει 
 
ποιών αριθμών το άθροισμα
,
δίνει 
 
τονπολλαπλασιαστέο.
 
Αυτούς τους
 
αριθμούς τους σημειώνει, καθώς και τους αντίστοιχους τους της δεξιάς στήλης. Το άθροισματων επιλεγμένων αριθμών της δεξιάς στήλης, δίνει το γινόμενο.
 
Η διαίρεση γινόταν με διαδοχικούς διπλασιασμούς, αλλά με ανάποδη διαδικασία (Ifrah,1981).Πχ παραθέτω το παράδειγμαπου αναφέρει ο Ifrah στο βιβλίο του «Παγκόσμια Ιστορία Των Αριθμών»:Για τη
 
διαίρεση του αριθμού 1476:12 ενεργεί σαν να επρόκειτο να κάνει ένα πολλαπλασιασμό με το 12,γράγοντας το 1σε μια αριστερή στήλη και το 12 σε μια δεξιά στήλη και διπλασιάζει διαδοχικά τους αριθμούς της κάθε στήλης Για
 
παράδειγμα
 - 1 12-- 2 24-4 48- 8 96--16 192-- 32 384-- 64 768-
 
 Όταν φτάσει στο αριθμό 768,επειδή διπλασιαζόμενος δίνει μεγαλύτερο γινόμενο από
 
το 1476, σταματάει και κάνοντας πολλέςδοκιμές στη δεξιά στήλη βρίσκει πως οι αριθμοί12+24+96+192+384+768 προστιθέμενοι δίνουν αποτέλεσμα
1476.
Προσθέτοντας τους αντίστοιχους αριθμούς της αριστερής
 
στήλης βρίσκετε
 
πηλίκο της
 
διαίρεσης(1+2+8+16+32+64=123)
 
Σύμφωνα με τον πάπυρο του Ρίντ,
 
ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1858 στην Αίγυπτο και ο οποίος έχει γραφτεί το 1650πΧ(Struik,1982) η πιο
 
αξιοπρόσεκτη πλευρά της αιγυπτιακής
 
αρίθμησης ήταν ο λογισμός με κλάσματα, τα οποία ανάγοντανσε αθροίσματα εναδικών κλασμάτων.
 
Εδώ κατέφευγαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, όταν ο διαιρετέος δεν ήταν έναςπολλαπλασιαστής του διαιρέτη (όταν η
 
διαίρεση δεν γινόταν ακριβώς και έμενε υπόλοιπο). Τα εναδικά κλάσματα ήσανκλάσματα, τα οποία είχαν αριθμητή το 1.Για να συμβολίσουν ένα εναδικό κλάσμα έγραφαν τον αριθμό που εξέφραζε τονπαρονομαστή και έθεταν πάνω από
 
αυτόν
 
ένα ειδικό σύμβολο.
 
Εξαίρεση αποτελούσαν
 
τα κλάσματα ½ και 2/3 που είχανειδικά σύμβολα.
 
Η
 
αναγωγή ενός κλάσματος σε άθροισμα εναδικών κλασμάτων γινόταν με την βοήθεια πινάκων.
 
Παρατηρούμε,
 
πως, οι Αιγύπτιοι ανέπτυξαν μια μέθοδο αριθμητικών υπολογισμών σημαντική για την εποχή τους,
 
πουπαρουσίαζε μειονεκτήματα εξαιτίας των αριθμητικών συμβόλων της.
 
Και αυτό γιατί ήταν, και πολύπλοκος ο τρόπος σκέψηςτους και δύσχρηστα τα σύμβολα των αριθμών που είχαν επινοήσει.
 
Μπορούμε να φαντασθούμε πόσο δύσκολοι ήταν οι  υπολογισμοί με πράξεις
-
ιδιαίτερα πολλαπλασιασμού και διαίρεσης
-
με τον συμβολισμό αυτό,
 
γιατί έδιναν αποτελέσματα
 
πουαπαιτούσαν μεγάλης έκτασης γραφική απεικόνιση.
 
Αυτό ήταν αιτία να γίνονται λάθη στην αντιγραφή των υπολογισμών
(
παραποίηση
 
ενός συμβόλου ή και παράληψή του), με μεγάλες συνέπειες.
 
Συμβολισμός των Βαβυλωνίων
 
Είναι ένα από
 
τα αρχαιότερα
 
συστήματα
 
αρίθμησης και εμφανίσθηκε περίπου το 2000 π
.
Χ
. (Ifrah 1981-Loria 1971).
Είναι ελλιπές
 
εξηκονταδικό σύστημα και αντίθετα με τα περισσότερα από
 
τα
συστήματα
 
της εποχής η αξία των ψηφίων τουκαθοριζόταν από
 
τη θέση τους στη γραφή των αριθμών.
 
Η αρίθμηση αυτή χρησιμοποιούσε μόνο δύο ψηφία,
 
τα:για το 1
 
το ……….
 
Για το 10 το ……….
 
Λόγω της μορφής της γραφής των
 
αριθμητικών συμβόλων (καρφί 
-
σφήνα)
 
η γραφή αυτή ονομάσθηκε σφηνοειδής
 
αριθμοί από
 
το 1 έως
 
το 59 απεικονίζονταν με ένα τρόπο προσθετικό,
 
με τηνεπανάληψη των σχημάτων τους για όσες φορές ήταν απαραίτητο.
 
Οι αριθμοί:
1 2 3
4……..10
 
11…..20……59
 
60
γράφονταν:
 
………………………………………………………
 
 Έτσι ο αριθμός
 
 
μπορούσε να παριστάνει το 3 ή το 62 ή το 60Χ60Χ60+1 ή και άλλους αριθμούς.
 
Οι αριθμοί γράφονταν από
 
δεξιά προς τα αριστερά, ξεκινώντας από
 
τις μονάδες προχωρώντας προς τις ανώτερες τάξειςαριθμών. Πχ 
 
το 18 γραφόταν ………
 
και το
 
58 γραφόταν ……..
 
Μετά το 59 όμως η γραφή ήταν θεσιακή.
 
 Έτσι ο αριθμός 69 γραφόταν:
 
όχι ………
 
αλλά ……………..
 
Επίσης με το σύμβολο της σφήνας (..) συμβόλιζαν και τα κλάσματα 1/
60
, 1/60Χ60 κλπ και δεν είχαν ειδικό σύμβολο για τακλάσματα της μορφής 2/
60
, 3/ 
60
,5/ 
60
 
κλπ.
 
Αυτό ήταν ένα σοβαρό μειονέκτημα, γιατί ο αριθμός
 
πχ <…, μπορεί να παρίστανε το13 ή το 10,3 ή και άλλους αριθμούς.
 
 Ένα άλλο σοβαρό μειονέκτημα του βαβυλωνιακού συστήματος είναι η απουσία
 
του ειδικού συμβόλου του μηδέν (0),γιατί δενήταν εφικτή η επισήμανση της απουσίας
 
μονάδων κάποιας τάξης. Έτσι ο αριθμός .. μπορεί να παρίστανε τους
 
αριθμούς :
 2
ή
1.60+1=61
ή
 
1.(60.60)+0.60+1=3601 κοκ 
 
Προς αντιμετώπιση αυτού του εμποδίου αρχικά άφηναν ένα κενό στη θέση που απουσίαζε
 
κάποια μονάδα οποιασδήποτετάξης,
 
αλλά αυτό δεν έλυνε το πρόβλημα γιατί οι γραφείς μπορεί να ξεχνούσαν να αφήσουν το κενό και από
 
την άλλη ήτανπολύ δύσκολο να συμβολίσουν έτσι την απουσία
 
μονάδων δύο ή περισσοτέρων τάξεων.
 
 Έτσι περίπου τον 3ο πΧχρησιμοποίησαν το σύμβολο
Σ
(Bunt, Jones,
Bedient ,«The historical roots of elementary Mathematics»),
 
για να σημειώνουντην απουσία
 
μονάδας κάποιας τάξης στη γραφή των αριθμών.
 
Παρόλο που,
 
αυτό το σύμβολο δεν είχε επινοηθεί από
 
τουςμαθηματικούς της αρχαίας Βαβυλώνας σαν ποσότητα, εξακολουθεί να θεωρείται ένα σημαντικό βήμα για την ανακάλυψη
 
τουαρχαιότερου «μηδέν».
 
Ευνόητο είναι πως τα προβλήματα που προαναφέρθηκαν δημιουργούσαν δυσχέρειες και στους υπολογισμούς των αρχαίωνΒαβυλωνίων.
 

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->