NOME CENTRO CREADOR DO TEXTO:
C.E.I.P. SAN JUAN SE DIOS
LOCALIDADE:
GRANADA
VECINOS NUEVOS
- Mamá…, mamá…, ven, mira… gritou Manuel ao entrar na súa casa.
-
Podes falar un pouco máis suave para non despertar a Amparo? – preguntoulle asúa nai mentras acunaba no colo á irmá de Manuel.
-
Fora hai un gran camión cargado de mobles ecaixas. Creo que van meter todo na casa dolado. ¿Teremos veciños novos? –susurrouManuel.
-
Si, teremos veciños novos. Hoxe puiden veloscando saín do supermercado –respondeu asúa nai.
-
Vou a…
-
¡Outra vez berrando!
-
Perdón… Vou ver se hai algún neno da miñaidade. Tal vez poidamos ser amigos…Manuel tropezou cun can moi peludo e ¡unneno! Si, un neno que parecía ter a mesmaidade que Manuel.
-
¡Boas tardes! - Saudou Manuel amablementeá familia. Pero como ninguén lle respondeu,insistiu con máis forza:
-
¡Boas tardes! Non me oen? Dixen que boas tardes…O único que respondeu ao saúdo foi o gran can lanudo contres ladridos non moi amizosos. Manuel entrou novamentebastante enfadado.- ¡Non me gustan os veciños novos! Saudeinos e non medixeron nada… ¡E hai un neno da miña idade e nin sequera memiraron!- Tal vez estaban distraídos descargando maletas e non teoíron –tratou de tranquilizalo a súa nai.Á mañá seguinte, Manuel saiu de novo á rúa para tratar de ver ao neno do lado que,xusto nese momento, saía con seu can.
−
Tes un bonito can -díxolle Manuel intentando iniciar unha conversación.O neno mirouno, pero non lle respondeu.- Queres xogar comigo? – preguntoulle Manuel.
Pero o neno continuou mirándoo fixamente sen responder.
−
Pregunteiche se queres… -insistiu Manuel.Pero antes de que puidiera terminar de falar, o neno mirouno asustado, o seu cangrande e lanudo comezou a ladrar e ambos saíron correndo. Manuel,enfadadísimo, entrou na súa casa.-Non soporto ao veciño novo. Non me responde. Invítoo a xogar e nin me di que non.¡É inaguantable!- Dalle un pouco de tempo. Tal vez sexa tímido ou quizais non lle gusten os nenos queberran coma ti – dixo a súa nai, tratando de calmar o malhumor de Manuel.Manuel, entón, buscou a pelota e novamente saiu de casa. Esperou a que saíra oseu novo veciño. Ao velo tiroulle o balón. O neno devolveullo. Manuel volveullo alanzar e o neno sorrindo, acercóuselle e deixouno nas súas mans. Recordando oque a súa nai lle dixera, Manuel faloulle suavemente:-Gustaríache xogar co balón?O neno respondeulle a Manuel cunhas palabras estranas que non puido entender.-Non tolero ás persoas que non falan ben. Non te entendo nada. Queres xogar coapelota? –dixo Manuel outra vez berrando.O neno respondeu: “Oui”.-Acabóuseme a paciencia, esto non pode seguir así –murmurou Manuel.Nese momento saliu o pai do neno e acercouse.- Somos os teus novos veciños –díxolle a Manuel con acento un poco estrano. É unpracer coñecerte. Chegamos de Francia fai moi poucos días, é por iso que o meufillo Pierre non entende o que queres dicirlle, pero seguramente chegaredes a serbos amigos.Manuel sorriu. O seu novo amigo tamén sorriu. Por sorte, os sorrisas son iguaisen todos os idiomas.
(De la revista: “Maestra de Primaria”)
NOME………………………………………………..DATA………………
COMPRENSIÓN LITERAL.
1.
Quen chegou ao barrio de Manuel?2.
Que animal respondeu ao saúdo de Manuel?3.
Elixe a resposta correcta:a.
O can era peludo.b.
O can era feroz.c.
Tiñan un gato mimoso.4.
De que país viñan os novos veciños?
COMPRENSIÓN INFERENCIAL:
1.
Por que insistía tanto Manuel en coñecer aos novos veciños?2.
Cal é a causa pola que Pierre no contestaba a Manuel?3.
Explica esta expresión :“Por sorte, os sorrisas son iguais en todos os idiomas.”4.
Que pensaría Manuel cando se aclarou todo o malentendido?
of 00
5º Lectura NOVOS VECIÑOS Traducida das lecturas creadas polos CEIPS de Granada
123 Reads
Info and Rating
| Category: | |
| Rating: | |
| Upload Date: | 12/17/2011 |
| Copyright: | Attribution Non-commercial |
| Tags: |
Leave a Comment