εριμένετε βέβαια λόγον. Θὰ μιλήσω, ἀγα- πητοί μου· ἂν καὶ σήμερα νομίζω, ὅτι δὲνπρέπει νὰ μιλήσω ἐγὼ ἀλλὰ κάποιος ἄλλος.Καὶ αὐτὸς ὁ ἄλλος, τὸν ὁποῖο προβάλλει ἡ ἁ-

γία μας Ἐκκλησία, εἶνε παρακαλῶ

μιὰ γυναίκα

Δὲν εἶνε μορφωμένη, ἐπιστήμων, θεολόγος, ἱε- ροκή

ρυκας, ἐπίσκοπος· ἀγράμματη εἶ νε,

δὲνφοίτησε σὲ σχολεῖα. Τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ λύκεια

καὶ πανεπιστήμια, ὅταν λείπῃ ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ

ποὺ

εἶνε

«ἀρχὴ σοφίας»

;

(Ψαλμ. 110,10. Παροιμ. 9,10. πρβλ. Σ. Σειρ. 1,14)

. Αὐτὴ

εἶχε μέσα της τὸ φῶς

ποὺ ἔχει κάθε ἄνθρω-πος· τὸ λογικό, τὴ συνείδησι, τὸ αὐτεξούσιο –ἐλευθερία. Φωτιζόταν ἀπὸ

τοῦτο τὸ φῶς

πε-ρισσότερο ἀπ᾽ ὅ,τι οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι πρό-γονοί μας καὶ ἀπ᾽ ὅ,τι οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τῆςἱερᾶς ἀποκαλύψεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Γυναίκα ἀγράμματη. Καὶ μόνο ἀγράμματη;καὶ

εἰδωλολάτρις

. Ζοῦσε σὲ βαθὺ σκοτάδι. Δὲνεἶ χε χάσει ὅμως αὐτὸ τὸ ἀμυδρὸ φῶς. Αὐτὴνλοιπὸν προ βάλλει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο. Καὶ τὸὄνομά της;

«Χαναναία»

(Ματθ. 15,22)

. Δὲν εἶ νε τοῦτο τὸμικρό της

προσωπικὸ ὄνομα· εἶνε τὸ ἐθνικὸ ὄ-

νομά της (ὅπως π.χ. ἡ γυναίκα τῆς Φλωρίνηςλέγ

ται Φλωρινιώτισσα), δηλώνει ὅμως καὶτὸ

θρήσκευμά της· καταγόταν ἀπὸ χαναανιτικὰ φῦ-

λα, ἀπὸ χώρα ὅπου ἐπικρατοῦσε ἡ χαναανιτικὴθρησκεία, ἡ πλήρης εἰδωλολατρίας καὶ ὀργίων.

* * *

Αὐτή, ἀγαπητοί μου, προβάλλεται ὡς

παρά-

δειγμα μεγάλης πίστεως

. Πῶς; Ἀκοῦστε. Εἶχεφθάσει ὣς

τὴν πατρίδα της μία φήμη· ἔμαθ

ε,

ὅτι στὴν Ἁγία Γῆ ἐμφανίσθηκε ἕνας ὑπέροχοςἄνδρας ποὺ λέγεται Ἰησοῦς, μὲ ἔκτακτη ἠθικὴ

δύναμι καὶ καταγωγὴ ἀπὸ τὴν ἔνδοξη οἰκογέ-νεια τοῦ βασιλέως Δαυΐδ. Καὶ τώρα λοιπὸν ὁΧριστός,

γι᾽ αὐτὴν τὴ μία ψυχή, βαδίζει χιλιό-μετρα καὶ

φθάνει στὰ σύνορα τῆς χώρας της·ἄφησε

τὴν Ἰουδαία, ὅπου τὸν περιφρονοῦσαν,καὶ ἦρθε στὰ σύνορα μὲ

τὰ εἰδωλολατρικὰ

«μέ- ρη Τύρου καὶ Σιδῶ νος»

(ἔ.ἀ. 15,21)

. Μόλις τό ᾽μαθε ἡΧαναναία περνάει τὰ

σύνορα καὶ τρέχει νὰ

τὸν συναντήσῃ. Νιώθει ἐλπίδα· πιστεύει, ὅτι αὐ-τὸς μπορεῖ νὰ τὴ σώσῃ. Ἀπὸ τί; Ἀπὸ ἕνα δρᾶμα.

Εἶχε ἕνα δυστυχισμένο

κορίτσι

ποὺ ἔπασχε

ἀπὸ φοβερὴ ἀσθένεια,

εἶχε δαιμόνιο

. Ἦταν ὑπο-

χείριο δαιμονικῶν δυνάμεων –ὅπως καὶ πολ-

λοὶ σήμερα. Ἄφριζε ἀπ᾽ τὸ στόμα, ἔτριζε τὰ δόν-

τια, ἔπεφτε στὴ φωτιὰ καὶ στὸ νερό, κινδύνευε

νὰ βρῇ θάνατο σὲ φλόγες, γκρεμούς, πέτρες.

Ἡ μητέρα μεταχειρίστηκε ὅλα τὰ μέσα· καὶ σὲγιατροὺς καὶ σὲ μάγους, παντοῦ τὴν πῆγε. Ἀλ-

λὰ ματαίως. Τὸ δαιμόνιο κυριαρχοῦσε.Γι᾽ αὐτὸ τώρα τρέχει κοντὰ στὸ Χριστό. Καὶ

μόλις τὸν ἀντικρύζει ἀκούγεται διαπεραστικὴ

ἡ φωνή της·

«Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυΐδ»

«Κύριε, ἐλέησόν με»

(Ματθ. 15,22)

. Προσέξτε τὸ «Κύ-

ριε ἐλέησόν με»· διότι καὶ μία λέξι ἔχει σημασία.

Νὰ τὴν ἐλεήσῃ; Ἔπασχε ἡ ἴ δια; Ὄχι. Ἀλλὰ τ

ὸπάθημα τῶν παιδιῶν εἶ νε

πάθημα τῶν γονέων.

Ἡ φιλόστοργη μάνα προτιμᾷ χίλιες φορὲς νὰπάσχῃ ἡ ἴδια. Πόσες φορὲς ἡ μάνα, κοντὰ στὸ

κρεβάτι τοῦ ἀρρώστου παιδιοῦ, λέει· Θεέ μου,

πάρε τὴν ἀσθένεια ἀπ᾽ τὸ παιδί μου καὶ δόςτην σ᾽ ἐμένα. Ὤ στοργὴ μάνας! «Ἐλέησέ με»,λέει, ἂν καὶ αὐτὴ εἶνε ὑγιής· τὸ πάθημα τῆςθυγατέρας τὸ νιώθει δικό της καὶ παρακαλεῖ·

«Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυ ΐδ· ἡ θυγά τηρ μου κακῶς δαιμονίζεται»

(ἔ.ἀ.).

Καὶ ὁ Χριστός; Περίεργο, σιωπᾷ! Γιατί σιω-πᾷ αὐτὸς ποὺ εἶνε ὅλο ἀγάπη καὶ στοργή; Ἔ-χει τὸ σκοπό του, σκοπὸ παιδαγωγικό.

Θέλεινὰ δοκιμάσῃ τὴν πίστι της

. Σιωπᾷ, ἐνῷ ἐκείνη

ἐπιμένει νὰ λέῃ

«Ἐλέησόν με, Κύριε…»

. Ἐμεῖς

δὲν ἐπιμένουμε· μιὰ φορὰ λέμε τὸ «Κύριε, ἐ-λέησον» κι αὐτὴν ἀνόρεχτα. Τὸ δικό της «Κύ-ριε, ἐλέησον» ἦταν πύρινο καὶ ὄχι μιὰ φορά·τὸ ἔλεγε συνεχῶς. Ὁ Κύριος ὅμως ἐξακολου-

θεῖ νὰ κάνῃ πὼς κωφεύει. Ἐπεμβαίνουν οἱ μα-

θηταὶ καὶ λένε· –Κύριε, κάνε της αὐτὸ ποὺ ζη-τάει, γιατὶ εἶνε ἐνοχλητικὴ μὲ τὶς φωνές της.Ὁ Κύριος ἀπαντᾷ ν᾽ ἀκούῃ κι αὐτή· –

«Οὐκ ἀ - πεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλό-

Κυριακὴ τῆς Χαναναίας (Ματθ. 15,21-28)29 Ἰανουαρίου 2012Περίοδος Δ΄ - Ἔτος ΚΘ΄Φλώρινα - ἀριθμ. φύλλου 1721Συντάκτης (†) ἐπίσκοποςΑὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Δάσκαλός μας μιὰ ἀγράμματη

«Ἐγενόμην ἐν Πνεύματι ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ καὶ ἤκουσα φωνὴν ὀπίσω μου μεγάλην ὡς σάλπιγγος» (Ἀπ. 1,10)