Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Save to My Library
Look up keyword
Like this
0Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Έντγκαρ 'Aλλαν Πόε - Γουίλλιαμ Ουίλσον

Έντγκαρ 'Aλλαν Πόε - Γουίλλιαμ Ουίλσον

Ratings: (0)|Views: 1 |Likes:
Published by bobchristos

More info:

Published by: bobchristos on Feb 25, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

02/25/2012

pdf

text

original

 
1
Έντγκαρ 'Aλλαν Πόε
Γουίλλιαμ Ουίλσον
Τι να μιλήσω; Τι να πω για την πικρή ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ,αυτό το φάντασμα μπροστά μου;Ας ονομάσω, προς το παρόν, τον εαυτό μου ΓουίλλιαμΟυίλσον. Το καθαρό χαρτί που γράφω δε θα 'πρεπε να λερωθείμε τ' αληθινό μου όνομα. Αυτό έγινε κιόλας πολλές φορές οστόχος για την περιφρόνηση -τη φρίκη- την απέχθεια τωνανθρώπων. Ως τις πιο απόμακρες χώρες της γης τάχα δεσκόρπισαν οι οργισμένοι άνεμοι την πρωτόφαντη ατίμωσή του;Ω, αποδιωγμένε από τους πιο έρημους αποδιωγμένους -τάχαδεν είσαι για τον κόσμο παντοτινά νεκρός; για τις τιμές του, ταστεφάνια του, τις χρυσές του φιλοδοξίες; Κι ένα σύννεφοπυκνό, φριχτό κι απέραντο, τάχα δεν κρέμεται για πάνταανάμεσα στους πόθους σου και στον ουρανό;Δε θα 'θελα, αν το μπορούσα, να περιλάβω εδώ σήμεραμιαν αφήγηση των τελευταίων μου χρόνων αφάνταστηςαθλιότητας κι ασυγχώρητης αμαρτίας. Τούτη η περίοδος -αυτάτα τελευταία χρόνια- πήραν μια ξαφνική άνοδο προς τηνπαλιανθρωπιά, που το ξεκίνημά της είναι ο μοναδικός σκοπόςτης τωρινής περιγραφής μου. Οι άνθρωποι συνήθως προχωρούνσιγά σιγά προς τον ξεπεσμό. Για μένα, μέσα σε μια στιγμή, κάθεαρετή βγήκε σύσσωμη από πάνω μου σαν ένας μανδύας. Απόμια σχετικά ασήμαντη κατάσταση κακίας, πέρασα, μ' έναγιγαντιαίο βήμα, σε κάτι χειρότερο από τ' ανοσιουργήματα ενόςΗλιογάβαλου. Ποια τύχη, ποιο μοναδικό γεγονός ήταν η αιτία,αφήστε με να σας το περιγράψω. Ο θάνατος πλησιάζει· κι η σκιάπου τον προμηνάει έφερε κάποια γαλήνη στο μυαλό μου.Λαχταρώ, καθώς θα περνάω τη σκοτεινή κοιλάδα, να 'χω τη
 
2
συμπάθεια -παραλίγο θα 'λεγα τη συμπόνια- των συνανθρώπωνμου. Θα 'θελα να τους έκανα ίσως να πιστέψουν πως ήμουν, ωςένα σημείο, θύμα περιστάσεων που ξεπερνούσαν την ανθρώπινηβούληση. Θα 'θελα να βρουν για μένα στις λεπτομέρειες που θαπεριγράψω, κάποια μικρή όαση πεπρωμένου μέσα στην έρημοτων σφαλμάτων μου. Θα 'θελα να τους κάνω να παραδεχτούν -πράγμα που δεν μπορούν να τ' αποφύγουν- πως μολονότι οπειρασμός ήταν πάντα μεγάλος, κανένας ποτέ δε βρέθηκεμπροστά σε τέτοιο πειρασμό, πως σίγουρα ποτέ δεν έφτασε σετέτοια κατάπτωση. Κι αυτό δε σημαίνει τάχα πως υπέφερα τόσοπολύ; Τάχα δεν έζησα αλήθεια μέσα σ' ένα όνειρο; Και πωςτώρα δεν πεθαίνω σαν ένα θύμα της φρίκης και του μυστηρίουτου πιο έξαλλου απ' όλα τα οράματα στον κόσμο;Είμαι απόγονος μιας γενιάς που ο ευφάνταστος κιευερέθιστος χαρακτήρας της την έκανε κάθε φορά να ξεχωρίζειαπό τις άλλες· κι από την πιο παιδική μου ηλικία έδειχνα πωςείχα κληρονομήσει όλα τα γνωρίσματα της οικογένειάς μου.Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο αυτός ο χαρακτήρας μουδυνάμωνε όλο και περισσότερο: τόσο που είχε καταντήσειαφορμή σοβαρής ανησυχίας για τους φίλους μου, κι αληθινήςβλάβης για τον εαυτό μου. Είχα γίνει πεισματάρης, παραδομένοςστις πιο παράξενες ιδιοτροπίες, και λεία στα πιο ασυγκράτηταπάθη. Μικρόψυχοι, υποδουλωμένοι στις αναπηρίες πουστιγμάτιζαν το σόι μου, οι γονείς μου ελάχιστα φρόντισαν ναπεριορίσουν την κακή μου ιδιοσυγκρασία. Μερικές άσκοπες καιλαθεμένες προσπάθειες από μέρους τους καταλήξανε σε πλήρηαποτυχία, και φυσικά σε θρίαμβο του εαυτού μου. Από κει καιπέρα ο λόγος μου επικρατούσε στο σπιτικό μου· και σε μιαηλικία που λίγα παιδιά έχουν χειραφετηθεί, εγώ δεν υπάκουαπαρά στη θέλησή μου, κι έγινα, εξόν απ' τ' όνομά μου, κύριοςτων πράξεών μου.Οι πιο μακρινές αναμνήσεις της σχολικής μου ζωήςσχετίζονταν μ' ένα πελώριο πολυδαίδαλο σπίτι ελισαβετιανήςεποχής, σ' ένα καταχνιασμένο αγγλικό χωριό, όπου υπήρχανπάρα πολλά πελώρια σκεβρωμένα δέντρα, κι όπου όλα τα σπίτια
 
3
ήταν πάρα πολύ παλιά. Αληθινά, αυτό το σεβάσμιο παλιό χωριόείχε κάτι το ονειρικό, κάτι που σου ξαλάφρωνε την ψυχή. Τούτητην ώρα νιώθω με τη φαντασία μου τη δροσερή ψύχρα τωνισκιωμένων δρόμων του, ρουφώ το άρωμα από τους χίλιουςκήπους του, και μια ακαθόριστη χαρά με πλημμυρίζει στο βαθύ,υπόκωφο αντίλαλο της καμπάνας της εκκλησιάς του, που μεμουντό κι άξαφνο χτύπο ξεσπούσε στη σιγαλιά της μουχρήςατμόσφαιρας που έζωνε νυσταλέα το σκαλιστό γοτθικόκαμπαναριό του.Μου δίνει ίσως τόση ευχαρίστηση όση μπορώ πια νανιώσω, αναπολώντας μικρολεπτομέρειες του σκολειού μου μετις λογής-λογής σκοτούρες μου. Έτσι όπως είμαι βουτηγμένοςστην αθλιότητα -πολύ πραγματική, αλίμονο, αθλιότητα- ζητώσυγχώρεση που βρίσκω ανακούφιση, έστω κι ασήμαντη καιπρόσκαιρη, στην αδυναμία μου για μερικές σκόρπιεςλεπτομέρειες. Κι ακόμα, όσο κι αν αυτές είναι τιποτένιες, καιμάλιστα γελοίες για τους άλλους, παίρνουν στη φαντασία μουπολύπλοκη σημασία, μια και συνδέονται με μια περίοδο κι έναντόπο όπου είχα αναγνωρίσει τα πρώτα αμφίβολα μηνύματα τηςμοίρας που αργότερα με κατάτρεξε τόσο πολύ. Αφήστε μελοιπόν να θυμηθώ.Το σπίτι, όπως είπα, ήταν παλιό κι ακανόνιστο. Το κτήμαόπου είχε χτιστεί ήταν μεγάλο, κλεισμένο γύρω-γύρω από μιαψηλή και στέρεη μάντρα από τούβλα, που ήταν σκεπασμένη μεμια στέψη από σοβά και σπασμένα γυαλιά. Αυτό το περίζωμαπου θύμιζε φυλακή αποτελούσε τα όρια της ιδιοκτησίας. Πέρ'από κει μπορούσαμε να δούμε μόνο τρεις φορές την εβδομάδα -μια κάθε Σάββατο απόγεμα, όταν, μαζί με δυο συνοδούς μάςάφηναν να κάνουμε σύντομους περίπατους όλοι μαζί σε μερικάαπό τα γειτονικά χωράφια, και δυο φορές την Κυριακή, ότανκάναμε μια παρόμοια παρέλαση για να παραστούμε στην πρωινήκι απογευματινή ακολουθία στη μοναδική εκκλησιά του χωριού.Σ' αυτή την εκκλησιά ιερέας ήταν ο σχολάρχης μας. Αυτός οσεβάσμιος άνθρωπος, με το τόσο καλοκάγαθο ύφος, με τα ράσατου τόσο καθαρά και με τόσο επίσημες πτυχώσεις, με την

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->