Welcome to Scribd. Sign in or start your free trial to enjoy unlimited e-books, audiobooks & documents.Find out more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
0Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Χόρχε Λούις Μπόρχες - Η ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Χόρχε Λούις Μπόρχες - Η ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ratings: (0)|Views: 3|Likes:
Published by bobchristos

More info:

Published by: bobchristos on Feb 26, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

02/26/2012

pdf

text

original

 
1
Χόρχε Λούις Μπόρχες
 
Η ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
 Στην Έμα Ρίσσο Πλατέρο
 Το μπουντρούμι είναι βαθύ και πέτρινο· το σχήμα του,ενός σχεδόν τέλειου ημισφαίριου, αν και το πάτωμα (που είναιεπίσης πέτρινο) είναι λίγο μικρότερο από έναν μεγάλο κύκλο,γεγονός που εντείνει κάπως τα αισθήματα της καταπίεσης καιτης απεραντοσύνης. Ένας μεσότοιχος το χωρίζει στα δύο· οτοίχος αυτός, παρόλο που είναι πανύψηλος, δεν φτάνει ως τηνκορυφή του θόλου· από τη μια μεριά είμαι εγώ, ο Τζινακάν,μάγος της πυραμίδας του Καολόμ, που πυρπολήθηκε απ' τονΠέδρο δε Αλβαράδο· από την άλλη, είναι ένας ιαγουάρος, πουμε τον μυστικό και ισοσκελή βηματισμό του μετράει τον χρόνοκαι τον χώρο της αιχμαλωσίας του. Ένα μεγάλο παράθυρο με.κάγκελα, σύρριζα στο πάτωμα, κόβει τον κεντρικό τοίχο. Τηνώρα που δεν έχει σκιά [ = το μεσημέρι], ανοίγει στο ταβάνι μιακαταπακτή, κι ένας δεσμοφύλακας, που τον έχουν ξεθωριάσειπια ταχρόνια, πιάνει να γυρίζει μια σιδερένια τροχαλία και μαςκατεβάζει, στην άκρη ενός σκοινιού, κανάτες με νερό καικομμάτια κρέας. Τότε, στο μπουντρούμι μπαίνει φως· εκείνη τηστιγμή, μπορώ να δω τον ιαγουάρο.Δεν ξέρω πια πόσα χρόνια κείτομαι εδώ κάτω στασκοτάδια· εγώ, που κάποτε, ήμουν νέος και μπορούσα ναπηγαινοέρχομαι σ' αυτή τη φυλακή, τώρα δεν έχω τίποτα νακάνω παρά να περιμένω παίρνοντας τη στάση του θανάτου μου,το τέλος που μου προορίζουν οι θεοί. Κάποτε, με το βαθύοψιδιανό μαχαίρι μου άνοιγα τα στήθια των θυμάτων μου καιτώρα μου είναι αδύνατον χωρίς τα μάγια να σηκωθώ απ' τοχώμα.Την προηγουμένη της πυρπόλησης της Πυραμίδας, οι
 
2
άνθρωποι που ξεπέζεψαν απ' τα θεόρατα άλογα με βασάνισανμε πυρακτωμένα σίδερα για να τους αποκαλύψω την κρυψώνατου θησαυρού. Γκρέμισαν, μπροστά στα μάτια μου, το είδωλοτου θεού, εκείνος όμως δεν μ' εγκατέλειψε στα βασανιστήριακαι με κράτησε σιωπηλό. Με μαστίγωσαν, μου έσπασαν τακόκαλα, με παραμόρφωσαν, κι ύστερα ξύπνησα σ' αυτή τηφυλακή, απ' όπου δεν θα ξαναβγώ ποτέ στη διάρκεια τηςθνητής ζωής μου.Ωθούμενος απ' την ανάγκη να κάνω κάτι, να γεμίσωτελοσπάντων τον χρόνο μου, θέλησα να θυμηθώ, μες στοσκοτάδι μου, όλα όσα γνώριζα. Νύχτες ολόκληρες σπατάλησαγια να θυμηθώ τη σειρά και τον αριθμό ορισμένων ερπετώνσκαλισμένων σε πέτρα ή το σχήμα ενός φαρμακευτικούδέντρου. Έτσι υπέταξα τα χρόνια, έτσι ανέκτησα ό,τι μου ανήκε.Μια νύχτα ένιωσα ότι προσέγγιζα μια πολύτιμη ανάμνηση· πρινακόμη δει τη θάλασσα, ο ταξιδιώτης νιώθει μια αναταραχή στοαίμα του. Λίγες ώρες αργότερα, άρχισα να διακρίνω καθαρότερααυτή την ανάμνηση· ήταν μία από τις παραδόσεις του θεού. Τηνπρώτη μέρα της Δημιουργίας, ο θεός, προβλέποντας ότι στησυντέλεια των καιρών θα επισυμβούν ερήμωση και χαλασμός,έγραψε την μαγική φράση που μπορεί να εξορκίσει όλα αυτά ταδεινά. Την έγραψε δε κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να φτάσει καιστις πιο απόμακρες γενιές και να είναι απρόσβλητη απ' τηντύχη. Κανείς δεν ξέρει ούτε πού την έγραψε ούτε με τιχαρακτήρες, μας αρκεί όμως να γνωρίζουμε ότι κάπου υπάρχει,μυστική, κι ότι μια μέρα κάποιος εκλεκτός θα την διαβάσει.Σκέφτηκα λοιπόν ότι, όπως πάντα, είχαμε φτάσει στη συντέλειατων καιρών κι ότι η μοίρα, που μ' έφερε να είμαι ο τελευταίοςιερέας του θεού, μπορεί και να μου έδινε το προνόμιο ναδιαισθανθώ αυτή τη γραφή. Το γεγονός ότι ήμουν κλεισμένοςσε μια φυλακή δεν μου απαγόρευε αυτή την ελπίδα· μπορεί καινα 'χα δει χιλιάδες φορές την επιγραφή στο Καολόμ και ναυπολειπόταν απλώς το να την καταλάβω.Η σκέψη αυτή, πρώτα με εμψύχωσε κι ύστερα με βύθισε σ'ένα είδος ιλίγγου. Πάνω στη γη υπάρχουν σχήματα αρχαία,
 
3
σχήματα άφθαρτα και αιώνια· οποιοδήποτε απ' αυτά θαμπορούσε να είναι το σύμβολο που αναζητούσα. Ο λόγος τουθεού θα μπορούσε να 'ναι ένα βουνό ή ένας ποταμός ή ηαυτοκρατορία ή η διάταξη των άστρων. Όμως στο πέρασμα τωναιώνων τα βουνά ισοπεδώνονται και η πορεία ενός ποταμούεκτρέπεται συνήθως κι οι αυτοκρατορίες γνωρίζουν αλλαγές καισυντριβή, κι η διάταξη των άστρων μεταβάλλεται. Όλααλλάζουν στο στερέωμα. Το βουνό και τ' άστρα είναι άτομα —και τ' άτομα περνούν. Έψαξα κάτι πιο ανθεκτικό, πιο άτρωτο.Σκέφτηκα ταγένη των δημητριακών, των χορταρικών, τωνπουλιών, των ανθρώπων. Μπορεί η μαγική φράση να 'τανγραμμένη στο πρόσωπό μου, μπορεί εγώ ο ίδιος να ήμουν τοτέρμα της αναζήτησής μου. Σ’ αυτή την αγωνία βρισκόμουν,όταν θυμήθηκα ότι ο ιαγουάρος ήταν μία από τις ιδιότητες τουθεού.Και τότε η ψυχή μου γέμισε ευσπλαχνία. Φαντάστηκα τοπρώτο πρωινό του χρόνου, φαντάστηκα τον θεό μου ναεμπιστεύεται το μήνυμα στο ολοζώντανο δέρμα των ιαγουάρων,που θα ζευγάρωναν και θα γεννοβολούσαν αδιάκοπα, σεσπήλαια, σε φυτείες ζαχαροκάλαμου, σε νησιά, μέχρι ναδεχθούν το μήνυμα οι τελευταίοι άνθρωποι. Φαντάστηκα αυτότο δίκτυο των τίγρεων, αυτόν τον έμπυρο λαβύρινθο τωντίγρεων, που σκορπούσε τον τρόμο στις βοσκές και στακοπάδια, μόνο και μόνο για να φυλάξει ένα σχέδιο. Στο διπλανόκελί υπήρχε ένας ιαγουάρος· εξέλαβα αυτή τη γειτνίαση ωςεπιβεβαίωση της εικασίας μου και ως μυστική χάρη.Αφιέρωσα πολλά χρόνια για να μάθω τη σειρά και τηδιάταξη των κηλίδων. Κάθε τυφλή μέρα που περνούσε, μουπαραχωρούσε μιαστιγμή φως, κι έτσι μπόρεσα να εντυπώσω στημνήμη μου τα μαύρα σχήματα πάνω στο κίτρινο τρίχωμα. Άλλαήταν στίγματα· άλλα σχημάτιζαν εγκάρσιες ραβδώσεις στο μέσαμέρος των πελμάτων· άλλα, δακτυλιωτά, επαναλαμβάνονταν.Μπορεί και να ήταν ένας μόνον ήχος ή μια μόνη λέξη. Πολλάείχαν κόκκινο περίγραμμα.Δεν θα πω πόσο κοπιαστικό ήταν το έργο μου. Πολλές

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->