Welcome to Scribd, the world's digital library. Read, publish, and share books and documents. See more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
16Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
LAHUTA E MALCÌSË (e plote 735 faqe) shefdomi.com

LAHUTA E MALCÌSË (e plote 735 faqe) shefdomi.com

Ratings:

5.0

(1)
|Views: 1,116 |Likes:
Published by shefdomi
LAHUTA E MALCÌS
Vepra që i emritoi Fishtës mâtë lartin epitet, që nji Komb i ep letrarëve të vet, tue e quejtë «Homerin e Shqipnisë» dhe «Poetin kombëtàr e që çë në kangë të parat ë botueme i suell emnit të tij namë e zâ, lavdime e çmim mbrenda e jashta kufijve, âsht, pa dyshim, LAhuta e Malsisë.
Në tê, endè i rí, Fishta nisi të këndojë si mâ i miri rapsod i maleve, edhe pse s’dinte t’i binte lahutës arkaike, trimënitë e Kombit, herojtë e tij dhe luftat që këta, banorë të Jutbinës shqiptare, zhvilluen, jo për të grabitë të bijnë e krajlit, as për të çetue në krajlì, por për të librue nga prangat e robnisë shumshekullore vendin e vet, trojet e të Parëve, farefisin me trung e rrajë ilire.
Nga ky trung, i cili s’e buer kurr linfën e jetës, ashtu si s’e ndërroi kurr identitetin e vet tejèt të vjetër, as s’pranoi të shortohej me pipa e filiza të huej, Atë Gjergji xuer drunin e Lahutës dhe kësajë, mbasi e pregaditi me dorën e mjeshtrit, ia ngrehi ambël zhargun dhe ia ujdisi mirë qimet, sa mos me e njohtë kush se a ishte vegëla e rapsodëve të Mujës e të Halilit apo strument muzikuer i shkollarit.
E këtu – për mue – âsht zhenia e Fishtës dhe origjinaliteti i Lahutës, së cilës vështirë mund t’i gjindet shoqja njeti.
Sikursè ai që s’din shqip, s’ka si ta lexojë Lahutën, ashtu ai që s’e njeh shpirtin, psikologjinë, doket dhe

mentalitetin e Shqiptarit, s’mundet ta kuptojë e, aq mâ pak, ta shijojë Lahutën fishtjane.
Fishtë e Lahutë, Lahutë e Shqiptàr janë posi lahutë e hark, posi zharg e qime, të lidhuna aq imtisht njani me tjetrin sa me përbâ nji gja të vetme.
Fishta, çmos kurrnji shkrimtár tjetër i Rilindjes sonë, aq i hini shpirtit shqiptár, që në fund të fundit ishte edhe shpirti i tij, aq gjallë e picak e paraqiti, aq mirë e përshkrou dhe aq me delikatesë ia zbuloi ndjenjat e zemrës, aq besnikisht ia huajiti gjuhën dhe aq me mjeshtrí hetoi afshet e shpirtit, sa fshatari vetë e malsori s’dijti të dallojë se a ishte ai vetë që folte, apo ndokush tjetër që ia zbukuronte fjalën, pa ia ndërrue kuptimin.
Lahuta në duer të Fishtës djerset në rreshinë shqiptare dhe Shqiptari në ke¨të rrëshinë fërkon, mâ mirë se çdo çamçakez të blèm, harkun e historisë së vet, për të këndue në ujdì me zemër e shpirt të vet shqiptàr epopenë e fisit.
E pëvetën me sherrí Marash Ucin, plakun e Traboinit, mbasi ia lexuen kangët e parat ë Lahutës, që flitshin për tê e për shokë të tij luftëtarë te Ura e Rrzhanicës: « Si të duket, Marash, a janë të vërteta shka ka shkrue Fishta për jú?» E ai me urtinë e maleve, që kur duen të thonë sentenca lapidare shtojnë: « po, na jemi të pa shkollë, more zotnì, e s’dijmë mâ gjatë!» përgjegji lakonisht : « të gjitha janë të vërteta, edhe pse pak të zbukurueme».
E njimend, dora e Fratit hartist e me shkollë kishte zbukurue me «lajle» e hijeshue me « shkronja» jo me maje të briskut, si çobâjët, por me mje të pendës Lahutën e Lekëve të Veriut, pa iu ndryshue drunin as pa ia ndërrue formën, pa ia luejtë « magjarin » as
VIII
pa ia shlirue qimet. Marash Uci kishte mbetë Marash Uc e Çun Mula Çun Mulë, Oso Kuka Oso Kukë e Dedë Gjo’ Luli Dedë Gjo’ Lul edhe pse njani e tjetri, kristijan e muhamedan, me anën e Fishtës, k l e r i k, hijshin të bâjnë pjesë në numrin e « tridhdhetë agallarëve » , në « çetat e Jutbinës » neoshqiptare.
E prejsè malsori në Lahutë njihte vendin, këndonte trimënitë e veta të Parëve, kallxonte luftat dhe njehte fitimet, madhnonte armët dhe naltonte burrninë, nderën, besën e fjalën, tërvesën e kanunin doketàr, mbit ë cilat endè në fillimin e shekullit të njizetët, pështetej dhe cilsohej fizionomia e Kombit, ai – malsori e fshatari – edhe pse analfabet, kangët e Lahutës i bânte të vetat, i ndiente të tilla dhe i mësonte për mendësh me qinda vargjesh me nji të ndieme të vetme. Mandej, pa u ndërrue varg as pa shkapërcye fjalë, i përcillte gojë më gojë, lahutë më lahutë, darkë më darkë, festë më festë, darsëm më darsëm porsi pasuní, të nxjerrun nga vizari i njaj kulture mijvjeçare së ruejtun mâ fort në ze
LAHUTA E MALCÌS
Vepra që i emritoi Fishtës mâtë lartin epitet, që nji Komb i ep letrarëve të vet, tue e quejtë «Homerin e Shqipnisë» dhe «Poetin kombëtàr e që çë në kangë të parat ë botueme i suell emnit të tij namë e zâ, lavdime e çmim mbrenda e jashta kufijve, âsht, pa dyshim, LAhuta e Malsisë.
Në tê, endè i rí, Fishta nisi të këndojë si mâ i miri rapsod i maleve, edhe pse s’dinte t’i binte lahutës arkaike, trimënitë e Kombit, herojtë e tij dhe luftat që këta, banorë të Jutbinës shqiptare, zhvilluen, jo për të grabitë të bijnë e krajlit, as për të çetue në krajlì, por për të librue nga prangat e robnisë shumshekullore vendin e vet, trojet e të Parëve, farefisin me trung e rrajë ilire.
Nga ky trung, i cili s’e buer kurr linfën e jetës, ashtu si s’e ndërroi kurr identitetin e vet tejèt të vjetër, as s’pranoi të shortohej me pipa e filiza të huej, Atë Gjergji xuer drunin e Lahutës dhe kësajë, mbasi e pregaditi me dorën e mjeshtrit, ia ngrehi ambël zhargun dhe ia ujdisi mirë qimet, sa mos me e njohtë kush se a ishte vegëla e rapsodëve të Mujës e të Halilit apo strument muzikuer i shkollarit.
E këtu – për mue – âsht zhenia e Fishtës dhe origjinaliteti i Lahutës, së cilës vështirë mund t’i gjindet shoqja njeti.
Sikursè ai që s’din shqip, s’ka si ta lexojë Lahutën, ashtu ai që s’e njeh shpirtin, psikologjinë, doket dhe

mentalitetin e Shqiptarit, s’mundet ta kuptojë e, aq mâ pak, ta shijojë Lahutën fishtjane.
Fishtë e Lahutë, Lahutë e Shqiptàr janë posi lahutë e hark, posi zharg e qime, të lidhuna aq imtisht njani me tjetrin sa me përbâ nji gja të vetme.
Fishta, çmos kurrnji shkrimtár tjetër i Rilindjes sonë, aq i hini shpirtit shqiptár, që në fund të fundit ishte edhe shpirti i tij, aq gjallë e picak e paraqiti, aq mirë e përshkrou dhe aq me delikatesë ia zbuloi ndjenjat e zemrës, aq besnikisht ia huajiti gjuhën dhe aq me mjeshtrí hetoi afshet e shpirtit, sa fshatari vetë e malsori s’dijti të dallojë se a ishte ai vetë që folte, apo ndokush tjetër që ia zbukuronte fjalën, pa ia ndërrue kuptimin.
Lahuta në duer të Fishtës djerset në rreshinë shqiptare dhe Shqiptari në ke¨të rrëshinë fërkon, mâ mirë se çdo çamçakez të blèm, harkun e historisë së vet, për të këndue në ujdì me zemër e shpirt të vet shqiptàr epopenë e fisit.
E pëvetën me sherrí Marash Ucin, plakun e Traboinit, mbasi ia lexuen kangët e parat ë Lahutës, që flitshin për tê e për shokë të tij luftëtarë te Ura e Rrzhanicës: « Si të duket, Marash, a janë të vërteta shka ka shkrue Fishta për jú?» E ai me urtinë e maleve, që kur duen të thonë sentenca lapidare shtojnë: « po, na jemi të pa shkollë, more zotnì, e s’dijmë mâ gjatë!» përgjegji lakonisht : « të gjitha janë të vërteta, edhe pse pak të zbukurueme».
E njimend, dora e Fratit hartist e me shkollë kishte zbukurue me «lajle» e hijeshue me « shkronja» jo me maje të briskut, si çobâjët, por me mje të pendës Lahutën e Lekëve të Veriut, pa iu ndryshue drunin as pa ia ndërrue formën, pa ia luejtë « magjarin » as
VIII
pa ia shlirue qimet. Marash Uci kishte mbetë Marash Uc e Çun Mula Çun Mulë, Oso Kuka Oso Kukë e Dedë Gjo’ Luli Dedë Gjo’ Lul edhe pse njani e tjetri, kristijan e muhamedan, me anën e Fishtës, k l e r i k, hijshin të bâjnë pjesë në numrin e « tridhdhetë agallarëve » , në « çetat e Jutbinës » neoshqiptare.
E prejsè malsori në Lahutë njihte vendin, këndonte trimënitë e veta të Parëve, kallxonte luftat dhe njehte fitimet, madhnonte armët dhe naltonte burrninë, nderën, besën e fjalën, tërvesën e kanunin doketàr, mbit ë cilat endè në fillimin e shekullit të njizetët, pështetej dhe cilsohej fizionomia e Kombit, ai – malsori e fshatari – edhe pse analfabet, kangët e Lahutës i bânte të vetat, i ndiente të tilla dhe i mësonte për mendësh me qinda vargjesh me nji të ndieme të vetme. Mandej, pa u ndërrue varg as pa shkapërcye fjalë, i përcillte gojë më gojë, lahutë më lahutë, darkë më darkë, festë më festë, darsëm më darsëm porsi pasuní, të nxjerrun nga vizari i njaj kulture mijvjeçare së ruejtun mâ fort në ze

More info:

Categories:Topics, Art & Design
Published by: shefdomi on Mar 05, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as PDF or read online from Scribd
See more
See less

08/05/2013

 
Lexo me shume nehttp://www.scribd.com/shefdomi
VIIPersè flamuri kuq e zí,Sod mâ s' pari, bukurí Porsì fleta e Engllit t' Zotit,Po valvitë mbí tokë t' Kastrjotit,Si valviti dikúr motit;E dér m'qiellë ushto brohrija,Kah gerthet fusha e malcija:Per jetë t' jetës rroftë Shqypníja!Edhè kshtû, mbas sa mjerimitMbas sa gjakut e shemtimit,E p'r inát t' Shkjevet t' BallkanitPer gazep t' atij Sulltanit:Si premtue kisht' perendija:Prap zojë m' vedi duel Shqypnija.
 
Lexo me shume ne http://www.scribd.com/shefdomi
 
Lexo me shume ne http://www.scribd.com/shefdomi
VII
Lexomeshumenehttp://www.scribd.com/shefdomi
LAHUTA E MALCÌS
Vepra që i emritoi Fishtës mâtë lartin epitet, që nji Komb i epletrarëve të vet, tue e quejtë «Homerin e Shqipnisë» dhe «Poetinkombëtàr e që çë në kangë të parat ë botueme i suell emnit të tij namëe zâ, lavdime e çmim mbrenda e jashta kufijve, âsht, pa dyshim,LAhuta e Malsisë.Në tê, endè i rí, Fishta nisi të këndojë si mâ i miri rapsod imaleve, edhe pse s’dinte t’i binte lahutës arkaike, trimënitë e Kombit,herojtë e tij dhe luftat që këta, banorë të Jutbinës shqiptare, zhvilluen, jo për të grabitë të bijnë e krajlit, as për të çetue në krajlì, por për tëlibrue nga prangat e robnisë shumshekullore vendin e vet, trojet e tëParëve, farefisin me trung e rrajë ilire.Nga ky trung, i cili s’e buer kurr linfën e jetës, ashtu si s’endërroi kurr identitetin e vet tejèt të vjetër, as s’pranoi të shortohej mepipa e filiza të huej, Atë Gjergji xuer drunin e Lahutës dhe kësajë,mbasi e pregaditi me dorën e mjeshtrit, ia ngrehi ambël zhargun dhe iaujdisi mirë qimet, sa mos me e njohtë kush se a ishte vegëla erapsodëve të Mujës e të Halilit apo strument muzikuer i shkollarit.E këtu – për mue – âsht zhenia e Fishtës dhe origjinaliteti iLahutës, së cilës vështirë mund t’i gjindet shoqja njeti.Sikursè ai që s’din shqip, s’ka si ta lexojë Lahutën, ashtu ai qës’e njeh shpirtin, psikologjinë, doket dhe

Activity (16)

You've already reviewed this. Edit your review.
1 hundred reads
1 thousand reads
Ramush Tahiri liked this
Eleni K Elena added this note
kush me ndihmon me nje pyetje ju lutem sepse duhet me patjeter ta di sepse kam provim.. Ne kengen e dyte te OSO KUKES tek vargjet 68-78 me tregoni pak cfar kuptimi mund te jete dhe dua nje pershkrim pak te gjate ju lutem shum....po mundet
Mejdi Musliu liked this
Adelina Adela liked this
Hevzi Kadriu liked this
Orildo Ndoji liked this
Emma Idda Anna liked this
Eleni K Elena liked this

You're Reading a Free Preview

Download
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->