Ρίτσος Γιάννης:Ερωτικά & ...'Αλλα

Βιογραφικό

Κορυφαίος

Έλληνας

ποιητής. Γεννήθηκε στη

Μονεμβασιά

τη

Πρωτομαγιά

του

1909

και πέθανε στην

Αθήνα

το

1990

, σ' ηλικία

ετών. Πάνω από

100

ποιητικές συλλογές και συνθέσεις,

πεζογραφήματα(

μυθιστορήματα τα ονόμαζε

θεατρικά, όπως και μελέτες για ομοτέχνουςσυγκροτούν το κύριο σώμα του έργου του. Πολυάριθμες μεταφράσεις, χρονογραφήματα κι άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν την εικόνα τουδημιουργού.Το

1921

άρχισε να συνεργάζεται με τη

Διάπλαση Των Παίδων

. Πολλάαπό τα νεανικά του ποιήματα δημοσιεύτηκαν στο φιλολογικό παράρτημα της

Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας

του

Πυρσού

. Το

1934

εκδόθηκεη πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο "

Τρακτέρ

", ενώ άρχισε και τησυνεργασία του με το

Ριζοσπάστη

, με τα "

Γράμματα Για Το Μέτωπο

1935

κυκλοφορούν οι "

Πυραμίδες

", το

1936

ο "

Επιτάφιος

" και το

1937

ΤοΤραγούδι Της Αδελφής Μου

". Έλαβεν ενεργό μέρος στην

Εθνική Αντίσταση

, ενώ κατά το χρονικό διάστημα

1948-52

εξορίστηκε σε διάφορα νησιά. Το

1956

τιμήθηκε με το

Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης

για τη"

Σονάτα Του Σεληνόφωτος

".Το

1968

προτάθηκε για το

Νόμπελ

από

Γάλλους

ακαδημαϊκούς,συγγραφείς και νομπελίστες, το

1975

αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του

Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

και το

1977

τιμήθηκε με το βραβείο

Λένιν

για την ειρήνη. Πέθανε στις

11 Νοεμβρίου 1990

, αφήνοντας

ανέκδοτεςσυλλογές ποιημάτων.Με το έργο του εισήλθε σ' όλα τα ορατά κι αόρατα, άντλησε από το βάθοςτου χρόνου και το πλάτος του κοινωνικού χώρου. Εκμεταλλεύτηκε δυναμικάτον αστείρευτο πλούτο της νεοελληνικής γλώσσας. Συμφιλίωσε τους αγώνες για τα καίρια προβλήματα της εποχής μας με την εσωτερική βίωση τωνπραγμάτων και την αναζήτηση του νοήματος της ύπαρξης. Στις μείζονεςσυνθέσεις και στα μικρά ποιήματα, όπως και στα δοκίμιά του, ανέδειξε μιασύγχρονη ευαισθησία, προσαρμόζοντας τη φωνή του στους χαμηλούς τόνουςτης βαθιάς επικοινωνίας και της εξομολογητικότητας.------------------------------------------------------------------------------------------

Μικρή Σουΐτα Σε Κόκκινο Μείζον

Ι.Πλήθος λεμόνια

επάνω στο τραπέζιστις καρέκλεςστο κρεβάτικίτρινες λάμψειςτρέχουν το σώμα σουμ' αρέσει που βρέχεινύχτα με χίλια λεμόνιακαι ξαφνικά ο φακός του δασοφύλακανα σταματάει τους βρεγμένους λαγούςστα πισινά τους πόδια.

Διακοφτό 18.11.80

ΙΙ.Ω αλάνθαστο σώμαπόσα και πόσα λάθημ' ένα μικρό διαβατικό φεγγάριστα γυμνά δέντρα του πεζοδρομίουαδειούχοι στρατιώτες καπνίζουνκάτω απ' το υπόστεγοβρέχει όλη μέραακούω το νερό να κυλάει ατέλειωτοαπ' τα λούκια στο δρόμοπαρότι το ξέρωαυτό το εισιτήριοείναι εκπρόθεσμο πιά.

Αθήνα 18.11.80

ΙΙΙ. Το σώμα -λέει-στη γενική: του σώματοςκαι γενικά το σώμαάλλη λέξη πυκνότερη δεν έχωπαίρνω τη νάϋλον σακούλαμπαίνω στα λαϊκά εστιατόριαμαζεύω ψαροκόκαλαγια τις άγριες γάτες της γειτονιάςστα διαλείματα -λέει-κουβεντιάζω με τους μουσικούςστα σκοτεινά παρασκήνια-τι απέραντη απόσταση διανύωαπ' το σώμα σουέως το σώμα σου.

Αθήνα 19.11.80

Γυμνό Σώμα

Ι.Είπε:ψηφίζω το γαλάζιο.Εγώ το κόκκινο.Κι εγώ. Το σώμα σου ωραίο Το σώμα σου απέραντο.Χάθηκα στο απέραντο.Διαστολή της νύχτας.Διαστολή του σώματος.Συστολή της ψυχής. Όσο απομακρύνεσαιΣε πλησιάζω.

Ένα άστροέκαψε το σπίτι μου.Οι νύχτες με στενεύουνστην απουσία σου.Σε αναπνέω.Η γλώσσα μου στο στόμα σουη γλώσσα σου στο στόμα μου-σκοτεινό δάσος.Οι ξυλοκόποι χάθηκανκαι τα πουλιά. Όπου βρίσκεσαιυπάρχω. Τα χείλη μουπεριτρέχουν τ' αφτί σου. Τόσο μικρό και τρυφερόπως χωράειόλη τη μουσική;Ηδονή-πέρα απ' τη γέννηση,πέρα απ' το θάνατο. Τελικό κι αιώνιοπαρόν.Αγγίζω τα δάχτυλατων ποδιών σου. Τι αναρίθμητος ο κόσμος.Μέσα σε λίγες νύχτεςπως πλάθεται και καταρρέειόλος ο κόσμος;Η γλώσσα εγγίζειβαθύτερα απ' τα δάχτυλα.Ενώνεται. Τώραμε τη δική σου αναπνοήρυθμίζεται το βήμα μουκι ο σφυγμός μου.Δυό μήνες που δε σμίξαμε. Ένας αιώναςκι εννιά δευτερόλεπτα. Τι να τα κάνω τ' άστρααφού λείπεις;Με το κόκκινο του αίματοςείμαι.Είμαι για σένα.

Αθήνα 24.9.80

Σάρκινος Λόγος