Welcome to Scribd. Sign in or start your free trial to enjoy unlimited e-books, audiobooks & documents.Find out more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
2Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Interview Over 'Gezien Worden Als Psychiatrisch Patient' Meneer 2

Interview Over 'Gezien Worden Als Psychiatrisch Patient' Meneer 2

Ratings: (0)|Views: 51|Likes:
Published by Johan Van de Putte
Interview Over 'Gezien Worden Als Psychiatrisch Patient' Meneer 2
Interview Over 'Gezien Worden Als Psychiatrisch Patient' Meneer 2

More info:

Published by: Johan Van de Putte on May 04, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOCX, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

11/21/2012

pdf

text

original

 
Interview over hoe men kijkt naar mensen die opgenomen zijn of geweest zijn in een psychiatrischziekenhuis
Hoe mensen kijken naar mensen die opgenomen zijn of geweest zijn in een psychiatrisch ziekenhuis: welke invloed heeft dat volgens jou op hoe ze met je omgaan? 
Dat heeft een grote invloed, soms positief maar meestal negatief.
Kan je daar een voorbeeld van geven? 
Mijn beste vriend van vroeger kijkt niet meer naar me om. Er is hier één vriend van vroeger geweestmaar die is jammerlijk genoeg overlede
n door een verkeersongeval. […]
 
Heb je nog een voorbeeld? 
Op de trouw van mijn nicht was ik eerst niet uitgenodigd. Mijn moeder heeft dan wat drukuitgeoefend maar dan moest ik zitten bij de nonkels en tantes ipv bij de neven en nichten.
Wat voor effect heeft zoiets? 
Je wordt een beetje uitgesloten. Je telt niet meer mee in hun leven.
Hoe ga je daar mee om? 
Je doet geen moeite meer. Je weet niet meer wat je moet doen.
Had dat een kleine of een grote invloed op jou? 
Op mij heel klein. Ik weet dat ik wel nog belangrijk ben. Ik heb vrienden waar het wel goed mee gaat.
 Je hebt je daar aan vastgehouden.
Aan de kayakclub vooral. Ik heb daar veel vrienden. En mijn zus en mijn pa zitten daar ook in.
Heb je ook positieve ervaringen gehad met hoe mensen
– 
die weet hadden van je psychiatrischebehandeling - met je omgingen? 
Ja, soms vragen ze naar mijn ervaringen omdat ze zelf psychische problemen hebben. Ze hebben bvwat last van depressie. Zelf ben ik schizofreen. Ik ben dat al van kleins af maar als je volwassen bent,wordt dat niet meer aanvaard door de samenleving. Dan doet men je naar psychiatrie.
Wat heb je dan al kunnen bieden aan mensen, vanuit je eigen ervaringen? 
Ik raad hen aan om niet direct voor een opname te zorgen. Dikwijls is er een gemakkelijker oplossingdoor te praten (met iemand in de buurt of met een psycholoog). Voor mij was een opname welnoodzakelijk omdat ik ernstige psychische problemen had. De mensen die me kenden van vroegerwisten wel dat ik ooit opgenomen zou worden. Mijn moeder wist het al van toen ik 8 was. Sommige
vrienden hebben gezegd: ‘ Je deed altijd wel wat gek.’
 
Ze zeggen nu wel: ‘mochten we het herdoen, dan zouden we je niet meer zo lang opnemen’
. Ik benhier ongeveer 7 jaar opgenomen geweest (in totaal 12 jaar), met een onderbreking voor een periodein beschut wonen. In beschut wonen vind ik het een heel goed team: men kijkt naar je capaciteiten.
In […] vind ik het ook een heel goed team. Maar ik heb wel langdurig in een isoleercel gezeten. Ik ben
wel gaan begrijpen dat ze dat gedaan hebben omdat ze me niet kenden. Ze dachten dat ik agressief zou zijn. Maar het was er toch een beetje naast. Het heeft toen enkele weken geduurd eer ik dedokter gesproken heb.
Hoe is dat misverstand, dat idee dat je agressief zou zijn ontstaan? 
Soms ontstaan er vooroordelen doordat de ene informatie overdraagt aan de andere. Zo ontstaanmisverstanden. Ik heb bv tegen iemand gezegd dat ik misschien wel terug naar school wou gaan.
Men heeft daar dan van gemaakt: ‘Hij aanvaardt zijn sociale status niet.’ Dat heb ik gelezen in een
verslag. De overdracht gebeurt soms wat ongelukkig.
Wat zou daar volgens jou een remedie tegen kunnen zijn? 
Dat ze gewoon ieder met jou komen praten. Zeker als het over zulke belangrijke dingen gaat.
Dat doet me denken aan Martin Appelo. Dat is een Nederlandse psycholoog die er een voorstander van is dat men overdracht doet met de patiënten erbij. Men kan dan bv vragen aan de persoon
 zelf: ‘wat moet mijn collega weten van jou om mee te zijn?’ 
 
Daar ben ik het helemaal mee eens.
Kan je nog een voorbeeld geven van misverstanden die soms ontstaan bij ons hulpverleners? 
Nadat ik zo lang in de isoleercel verbleven had, kreeg ik weinig zakgeld. Alles werd uit mijn handengenomen, uit schrik dat ik er onverantwoordelijke dingen mee zou doen. Ze gaven me niets vanverantwoordelijkheid meer terwijl ik toch in staat was om een beetje verantwoordelijkheid tenemen. Hadden ze me laten doen, dan zat ik nu misschien in het werk. Terwijl ik, door zo lang stil tezitten, en niks te doen, niks te realiseren, niets meer kan realiseren. Misschien komt er nog wel ietsuit de bus, arbeidszorg misschien, maar dat zal de verste bal zijn. Vroeger was ik 3 weken opgenomenen dan ging ik terug werken. Mensen hebben mijn mogelijkheden onderschat. Ik had vroeger eennormale job.Activering is belangrijk: gaan werken, bv in de keuken of arbeidszorg.
Misschien onderschatten wij makkelijk de mensen die opgenomen worden.
Ik kon zeker meer vooraleer ik hier terecht kwam. En nog altijd maar nu zou ik het niet meer kunnenopbrengen. De routine is weg.
Ik had al enkele duizenden euro’s gespaard. Maar toch kreeg ik bewindvoering omdat ik af en toe
een grote uitgave deed. Maar mijn bewindvoering kost me 1700 euro per jaar. Dus kan ik het nietmeer opbrengen om te gaan werken. Met 1700 euro zou ik al meer dan mijn grote uitgaven kunnenfinancieren.

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->