Welcome to Scribd. Sign in or start your free trial to enjoy unlimited e-books, audiobooks & documents.Find out more
Download
Standard view
Full view
of .
Look up keyword
Like this
1Activity
0 of .
Results for:
No results containing your search query
P. 1
Παπαευτύχιος Παπαχριστοδούλου

Παπαευτύχιος Παπαχριστοδούλου

Ratings: (0)|Views: 25|Likes:
Published by Stelios Papantoniou
Ο ιερέας από το Έξω Μετόχι που προσέφυγε στην εκκλησία του αγίου Κασσιανού στη Λευκωσία μετά την τουρκική εισβολή του 1974
Ο ιερέας από το Έξω Μετόχι που προσέφυγε στην εκκλησία του αγίου Κασσιανού στη Λευκωσία μετά την τουρκική εισβολή του 1974

More info:

Published by: Stelios Papantoniou on Jun 16, 2012
Copyright:Attribution Non-commercial

Availability:

Read on Scribd mobile: iPhone, iPad and Android.
download as DOC, PDF, TXT or read online from Scribd
See more
See less

06/16/2012

pdf

text

original

 
Παπαευτύχιος Παπαχριστοδούλου
Του Στέλιου Παπαντωνίου
Η εκκλησιά μας, ο άγιος Κασσιανός Λευκωσίας, κι αν δε δεχόταν άμεσα επιθέσεις από τουςΤούρκους είτε στα 1958 είτε στα 1963 είτε το 1974, δεχόταν τα αποτελέσματα των επιθέσεωνεναντίον της γειτονιάς μας, που βρισκόταν όλες αυτές τις περιόδους στην πρώτη γραμμή τουπυρός και σωζόταν από τα παιδιά της κι από άλλους λευκωσιάτες, που έσπευδαν στις μάχες.Ενώ ήταν μια από τις μεγαλύτερες ενορίες, άρχισε σιγά σιγά να συρρικνώνεται και οιπαλαιοί γνήσιοι αϊκασσιανίτες να την εγκαταλείπουν, αφού τα σπίτια τους καταλαμβάνονταναπό τους Τούρκους ή περιέχονταν στη λεγόμενη πράσινη γραμμή, που χώριζε πιααπελπιστικά τη Λευκωσία, σε δυο τομείς, τον ελληνοκυπριακό και τον τουρκοκυπριακό,πάντα εις βάρος των Ελλήνων, με εγκέφαλους της διαίρεσης του Άγγλους. Ύστερα από τον Παπακωνσταντίνο Παπαβασιλείου αρχίζει κι η καθοδική πορεία του ναού,όχι μόνο γιατί οι γείτονες λιγόστεψαν, αλλά γιατί κανένας πια ιερέας δε διαμένει στην ενορία,όλοι νιώθουν περαστικοί, και έτσι είναι, ανάλογα με τις ανάγκες της αρχιεπισκοπικήςπεριφέρειας, που καταλέγει πια την ενορία στις μικρότερες, χωρίς όμως να την εγκαταλείπει.Αν λειτουργεί η εκκλησιά μας ακόμα, είναι γιατί μεγάλη είναι η χάρη του αγίου μας, και πιοθαυμαστό από τη λειτουργία του ναού μας μετά το 1974 δεν υπάρχει. Όλοι οι παλιοί γείτονεςεδώ έρχονται για τα μνημόσυνά τους, για τις γιορτές τους, συνεχίζουν να θεωρούν τον άγιοΚασσιανό τον προστάτη τους και την εκκλησιά μας οικογενειακή. Τόσο οικείοι και ουδέποτεξένοι.Ο Παπαευτύχιος Παπαχριστοδούλου, αδελφός του επί εξηκονταετίαν όλην πρωτοψάλτη μαςΑλέξανδρου Παπαχριστοδούλου, ήλθε στην εκκλησιά μας διωγμένος από τους Τούρκουςεισβολείς από το χωριό του, το Έξω Μετόχι. Βρήκε καταφύγιο στην αρχή στο ναό τουκοιμητηρίου, κι εδώ κοντά μας, που ένιωθε ήδη οικείος, λόγω Αλέξανδρου.Γλυκός άνθρωπος, ευπροσήγορος, με όλους ανοιχτός και σε όλους, είχε μια πλατιά καρδιά κιένα αιώνιο χαμόγελο, αλησμόνητο σήμα κατατεθέν. Απλός στους τρόπους, γρήγορος σταδιαβάσματα και στη λειτουργία του, κάποτε η μάνα μου τον παρακάλεσε, προπάντων τιςευχές του αγιασμού των υδάτων στα Θεοφάνεια να τις διαβάζει όσο πιο αργά για νακαταλαβαίνει, γριά ήδη κι αυτή, μα με απαιτήσεις κατανόησης του κειμένου και προπάντωνειδικά αυτών των ευχών, κι ο Παπαευτύχιος κατέβαλε τη μεγάλη προσπάθεια, και δέχτηκε ταπολλά ευχαριστώ, οικογενειακοί φίλοι νιώθαμε, κάποτε φιλοξενήθηκαν οι δικοί μου στοσπίτι του, αβραμιαία.
 
Ο Αλέξανδρος, μολονότι ψάλτης, είχε το πάνω χέρι γιατί ήταν κι ένιωθε ο πρώτος καιπαλαιότερος στο ναό, έχοντας το πρόσταγμα, και δίνοντας το ρυθμό στην όλη λειτουργία,μοναδικός κι αναγνωρισμένος, γνώστης και κατευθυντήρια δύναμη. Κι ο Παπαευτύχιοςδεχόταν τα πρωτεία του αδελφού του, χωρίς διαμαρτυρία.Η θητεία του στην εκκλησιά μας κύλισε ήρεμα κι ανθρώπινα, με κατανόηση και σεβασμόστον παπά μας, που γρήγορα εγκλιματίστηκε στην ενορία και στον κόσμο της.Ύστερα ήρθε το δυστύχημα κι η μεγάλη απώλεια. Στην κηδεία του στο κοιμητήριο μίλησαεκ μέρους της εκκλησιαστικής επιτροπής και των ενοριτών μας.
ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣΣτέλιος Παπαντωνίου΄Οσοι ιερείς πέρασαν από τον άγιο Κασσιανό μένουν αξέχαστοι,γιατί γράφουν ιστορία στις καρδιές των πιστών.Είμαστε μικρή γειτονιά, δεχτήκαμε πολλές τις επιθέσεις των Τούρκων,γι' αυτό κι αγαπήσαμε τον παπα Ευτύχιο, σαν ήρθε διωγμένος από το χωριόκαι βρήκε καταφυγή και στήριγμά του το ναό εδώ στο κοιμητήριο, και τον άγιοΚασσιανό .Ο παπάς μας ήταν άνθρωπος απλός, μΜ΄ένα πλατύ πάντα χαμόγελο στα χείληκαι μια μεγάλη καρδιά, ανεξίκακη.Ακάματος, αεικίνητος, αγαπητός σ΄όλους τους ενορίτες και ξενομερίτεςΠου ΄ρχονταν να λειτουργηθούν στην εκκλησιά μας.Ο καλός λόγος δεν έλειπε από το στόμα του, έδινε χαρά με την παρουσία του,γιατί ήξερε να διώχνει από τους ανθρώπους τις έγνοιες με την πίστη και την υπομονή.΄Ηξερε να δίνει θάρρος στις ατυχίες της ζωής και με το παράδειγμά του,του καλού ιερέα και οικογενειάρχη και ανθρώπου, χωρίς πολλά λόγιαοδηγούσε στο δρόμο το σωστό.Τέλειωνε η λειτουργία και χαρούμενος κινούσε για το σπίτι ευχαριστώντας το Θεόπου τον βοηθούσε, και σε μεγάλη ακόμα ηλικία, να ιερουργεί .Τον αγαπήσαμε στη γειτονιά για την άδολη καρδιά, για την ευθύτητα και τηνανθρωπιά.Αιωνία σου η μνήμη, Παπαευτύχιε. Ο άγιος Κασσιανός σε περιμένει να του ψάλλειςεκεί ψηλά στον ουρανό και να δοξολογείς μαζί του το Θεό.Αιωνία σου η μνήμη.
Για τη ζωή και το έργο του παρακαλέσαμε τη θυγετέρα του Ειρηνούλα Παπαμιχαήλ να μαςγράψει λίγα λόγια, αυτά που ακολουθούν. Την ευχαριστούμε.
 
Παπαευτύχιος ΠαπαχριστοδούλουΤης Ειρηνούλας Παπαμιχαήλ Ο Παπαευτύχιος Παπαχριστοδούλου γεννήθηκε στο Έξω Μετόχι Λευκωσίας στις 26Αυγούστου 1911. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Παπαχριστόδουλου Χατζηπιερή και τηςΜάρθας Χατζηγιώρκη. Όταν τέλειωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του, ασχολήθηκε μετη γεωργία, για να βοηθήσει τον πατέρα του στην πολυμελή οικογένειά του (οκτώ παιδιά)παρ’ όλο που οι δάσκαλοί του παρακινούσαν τον πατέρα του να στον στείλει στο Γυμνάσιο.Ο πατέρας του είχε πολλά κτήματα. Ήταν από τους μεγαλύτερους κτηματίες του χωριού μεχωράφια, ελαιώνες, νερά. Σε ηλικία 30 χρόνων, κατόπιν αρραβώνων οκτώ ετών, ο Ευτύχιος νυμφεύτηκε την Ελένη Θεοδώρου με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά, δυο γιους και δυοκόρες. Ήταν πολύ δραστήριος και μπορούσε να μείνει ξάγρυπνος δυο μερόνυχτα, για να ποτίσει τασιτηρά του που είχε κοντά στον Πεδιαίο.Το καλοκαίρι καλλιεργούσε μποστάνια και βαμβάκια. Επίσης είχε αρκετά βόδια καιμεγάλωνε δαμάλια τα οποία πουλούσε στους ζωέμπορους. Ήταν και αυτός ένας τρόπος για να ενισχύει το εισόδημα για την οικογένειά του, ιδιαίτερα όταν τα παιδιά του που φοιτούσανστο Γυμνάσιο.Το 1958 πέθανε ο πατέρας του κατόπιν σύντομης ασθένειας. Ο Ευτύχιος ήταν τότε 47 ετώνκαι για να μπορεί να γίνει τότε κάποιος ιερέας δεν έπρεπε να είναι πέραν των 40 χρόνων για να μπορέσει να φοιτήσει στην Ιερατική Σχολή.Ο Ευτύχιος πήγε τότε και ζήτησε από τον χωρεπίσκοπο Γεννάδιο να του επιτρέψει ναφοιτήσει στην Ιερατική Σχολή και να χειροτονηθεί ιερέας της κοινότητάς του.Ο χωρεπίσκοπος ζήτησε από τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄ που βρισκότανεξορία στις Σεϋχέλλες την έγκριση και την πήρε. ‘Ετσι γράφτηκε στην Ιερατική Σχολή με τηνέναρξη της χρονιάς το 1958. Εκεί φοίτησε μέχρι τις 30 Νιόβρη του ιδίου έτους, οπότε οχωρεπίσκοπος τον χειροτόνησε διάκονο στη εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέα στηνκατεχόμενη σήμερα Νεάπολη Λευκωσίας. Ήταν πολύ καλός μαθητής στη σχολή και γνώστης της θείας λειτουργίας. Μετά τη χειροτονίαλαμβάνοντας μέρος στη θεία λειτουργία εξέπληξε το χωρεπίσκοπο ο οποίος αμέσως με τοπέρας στης λειτουργίας του υποσχέθηκε ότι σε 3 βδομάδες δηλ στις 22 του Δεκέμβρη θα τονχειροτονούσε ιερέα. Έτσι κι έγινε. Στις 22 Δεκεμβρίου Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως τον χειροτονεί ιερέαστην εκκλησία του αγίου Γεωργίου στην Αγλαντζιά.Αγαπούσε πολύ όλους του χωριανούς και οι χωριανοί το ίδιο, δεν του χαλούσαν χατίρι. Όλοιέλεγαν ο παπάς μας κι έτρεχαν να τον συμβουλευτούν σε κάθε πρόβλημά τους. Τονπροσφωνούσαν με τη φράση «θκειε παπά». Ήταν πολύ φιλόξενος . Δεν άφηνε να κεράσει κανένας άλλος τους ξένους που περνούσαν απότο καφενείο του χωριού. Στο σπίτι του σχεδόν καθημερινά είχε ξένους. Στην αυλή του είχε

You're Reading a Free Preview

Download
scribd
/*********** DO NOT ALTER ANYTHING BELOW THIS LINE ! ************/ var s_code=s.t();if(s_code)document.write(s_code)//-->