Read without ads and support Scribd by becoming a Scribd Premium Reader.
See Premium Plans
 
BAHASA SAINTIFIK
 
Pengertian “bahasa ilmu” dalam cogan kata “Menjasdikan Bahasa Melayusebagai Bahasa Ilmu” itu sebenarnya mempunyai pengertian yang sama dengan
bahasa saintifik atau bahasa akademik.
Bahasa saintifik (BS) ialah bahasa yang wujud dengan munculnya ilmu-ilmusains (sains tabii, sains fizikal, sains perubatan, sains sosial dll). Ilmu-ilmu inimempunyai sejarah yang masih baru dalam kehidupan orang-orang Melayu, dandebngan itu bahasa Melayu juga baru sahaja digunakan sebagai pengantar ilmu-ilmu berkenaan.
Bahasa yang digunakan untuk tujuan ini dinamakan bahasa saintifik atau bahasaakademik, berdasarkan hakikat bahawa nama berkenaan meliputi berbagai-bagai bidang pengetahuan.
Istilah bahasa sains tidak digunakan kerana khuatir nama tersebut akanmenyempitkan tafsiran kita kepada bahasa yang digunakan dalam matematik,biologi, kimia dan fizik.
Apakah yang membezakan BS daripada bahasa ilmu pengetahuan am danbahasa dogma? Penggunaan istilah dan pengungkapan membezakan bahasailmu pengetahuan dengan bahasa dogma. demikian juga dapat dikatakan ciri-cirini jugalah yang memberikan identiti kepada BS atau bahasa akademik.
Sekiranya kita mengkaji ciri-ciri yang dikatakan merupakan ciri-ciri BS, didapatibahawa ciri-ciri BS juga wujud dalam bahasa ilmu pengetahuan dan bahasadogma. Tidak dapat dnafikan bahawa kedua-dua jenis bahasa berkenaan itu juga mempunyai fungsi rujukan seperti halnya dengan halnya BS. Perbezaannyaterletak pada kadar penerapan fungsi berkenaan.
Jika kita bandingkan teks daripada ketiga-tiga jenis bahasa ini, kita akan lihatbahawa dalam teks ilmu pengetahuan am dan teks dogma terdapat juga fungsi-fungsi lain, seperti fungsi emotif, kawalan, perantian (instrumental), dan pujukan(persuasion). Tidak ada perbezaan yang tegas antara takrif, huraian danpenjelasan, sedangkan perbezaan antara ciri-ciri ini merupakan ciri BS/bahasaakademik.
 
Jenis Bahasa Saintifik
Ilmu-ilmu sains, seperti yang kita ketahui, berasaskan pemerhatian danpertimbangan rasional. Daripada itu timbullah pembentukan konsep, pengitlakandan pembentukan hipotesis dan vukum-hukum saintifik.
Usaha-usaha uini semua mempunyai pengaruh yang besar dalam pewujudandan gaya bahasa yang kita kenal sebagai laras dan gaya BS.
Pada amnya laras BS mempunyai fungsi rujukan (referential function). Inibermaksud bahawa jenis bahawa tersebut lebih bersifat menghurai danmenjelaskan daripada mengawal keadaan (seperti melarang, menyuruh),menyatakan perasaan, atau memujuk. Pembentukan konsep, pengitlakan sertapembentukan dan pemaparan hipotesis dan hukum-hukum saintifik lebih banyakbersifat merujuk dan mewajarkan (justify).
Cubalah teliti ayat-ayat yang digunakan dalam bahasa saintifk dan sintagmen(yakni makna nahuan ayat) dalam bahasa berkenaan. Tentu kita dapati bahawa jelas terdapat kegemaran pada ayat-ayat sintagmen tertentu seperti takrif,penjelasan, sebab-musabab syarat dan berbagai-bagai lagi.
BS yang digunakan dalam sains tabii dan sains fizikal juga pencerminan budayaahli-ahli sains sendiri, yakni budaya kebendaan dialektik (dialectic materialism)yang merupakan kerangka rujukan bagi penyelidikan dan penerokaan mereka.
Dalam hal ini, mereka memerlukan kuantifikasi, pengukuran dan penyataanstatistik yang tepat. Mereka juga perlu memberikan huraian dari berbagaibagaiaspek yang menjangkau ruang dan masa dengan tepatnya.
Keobjektifan Bahasa Saintifik
Berhubung rapat dengan budaya kebendaan dialektik ini ialah sikap yangobjektif, dan sikap ini tergambar dalam bahasa yang digunakan.
Secara amnya, sikap objektif ini menghindari terlalu banyak penggunaan kataganti nama yang merujuk kepada peribadi penulis kerapa apabila ini dilakukan,maka wacananya sudah bersifat peribadian dan ctidak lagi berbau saintifik.
 
Sikap objektif yang dimaksudkan di sini merujuk kepada penggunaan bahasa,bukan pendirian ahli sains itu sendiri, dalam mengemukakan atau menentangsesuatu hipotesis atau pendapat.
Ahli sains tentu sahaja mempunyai pendirian yang memihak kepadapenemuannya, tatapi penyampaian itu hendaklah mematuhi etika akademik yangtidak menjatuhkan orang lain. Dan penyampaian bermakna penggunaan bahasa,supaya antara lain apa yang subjektif tampil sebagai objektif.
Menurut Roland Barthes, seorang ahli pemikir Perancis, ada bebrbagaibagaibentuk image-repertoire (yakni bentuk-bentuk yang mewujudkan imejpenggunaan bahasa). Daripada bentuk-bentuk ini, yang paling digemari dalamwacana saintifik ialah bentuk persendirian (privative form).
Of these forms, the most specious is the privative form, precisely the one usually employed in scientific discourse, from which the scholar excludes himself in a concern for objectivity...
Tetapi ciri-ciri yang bagaimanakah yang disingkirkan dalam bahasa saintifik?Untuk memberi penjelasan tentang hal ini, eloklah diturunkan petikan dariBarthes sendiri.
...
yet what is excluded is never anything but the “person” (psychological,
emotional, biographical), not the subject; moreover, this subject is filled,so to speak, with the very exclusion it so spectacularly imposes upon of discourse 
 –
an inevitable level, we must not forget 
 –
is an image- repertoire ilke any other.
 
Penjelasan dan petikan-petikan ini menunjukkan bahawa ada perbezaan konsepantara persendirian dengan peribadian. Bahasa saintifik-akademik bersifatpersendirian tetapi tidak boleh bersifat peribadian.
 
 
Dalam perkataan lain, penonjolan diri pengarang tidak begitu disenangi keranasikap yang demikian dikhuatiri merupakan usaha menarik perhatian kepadapengarang sebagai individu, bukan kepada ideanya.
 
Search
Search History:
Searching...
Result 00 of 00
00 results for result for
  • p.
    • Notes
    Load more